Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Marjane Satrapi


H Marjane Satrapi πέθανε "από θλίψη" ένα χρόνο μετά που έφυγε από τη ζωή ο άντρας της. Αρκετά κοινό και κάτι που μπορεί να συμβεί σε αγαπημένα ζευγάρια. Μην σας φαίνεται καθόλου παράξενο, η απώλεια μπορεί να κάνει το άσπρο μαύρο και την νύχτα μέρα μεταξύ άλλων. Αυτό που σίγουρα κάνει είναι να αλλάξει τον τρόπο που παρατηρείς την καθημερινότητα και να πάρει την ματιά σου από τα τετριμμένα. Μέσα στην βαθιά απώλεια κατανοείς, ίσως για πρώτη φορά, την πραγματική αξία της ζωής. Και αυτό το τελευταίο δεν έχει να κάνει με ανθρώπινα συστήματα, πολιτική, θρησκεία και άλλα. Αν συμβαίνει να είσαι ακόμα με τον αγαπημένο/η σου, σου στέλνω ένα χαρμόσυνο μήνυμα: ουσιαστικά δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο γιατί τα έχεις όλα!!


Νένα Μεϊμάρη

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη 
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »

ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ «ΧΗΡΕΣ». ΑΛΛΑ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ.

Η Αμερική τις αποκαλούσε «οι χήρες». Αλλά αυτή η λέξη δεν πλησίασε ποτέ την αλήθεια. Επειδή αυτές οι γυναίκες δεν ήταν απλώς επιζώσες μιας τραγωδίας. Ήταν στρατηγοί, παιδαγωγοί, θεμελιώτριες θεσμών και αρχιτέκτονες της κληρονομιάς των πολιτικών δικαιωμάτων που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Αμερική. Coretta Scott King. Betty Shabazz. Myrlie Evers-Williams. Και δίπλα τους, στο πνεύμα και στην ηγεσία, η Dorothy Height. Μεταξύ τους κατείχαν έξι πανεπιστημιακά πτυχία, μεγάλωσαν δεκαέξι παιδιά ως μονογονείς, ηγήθηκαν εθνικών οργανώσεων και πέρασαν δεκαετίες παλεύοντας για τη δικαιοσύνη που οι σύζυγοί τους δεν πρόλαβαν να δουν. Κι όμως, οι εφημερίδες και η τηλεόραση συνέχιζαν να χρησιμοποιούν την ίδια λέξη. Χήρες. ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ Ο ΤΥΠΟΣ ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΔΕΙΞΕ Τον Ιανουάριο του 1995, σε ένα δείπνο στο King Center στην Ατλάντα, η φωτογράφος Susan Ross απαθανάτισε μια σπάνια στιγμή. Όχι θλίψη. Όχι τελετουργικό. Όχι τη σοβαρή εικόνα που η Αμερική είχε συνηθίσει να βλέπει. Αντίθετα, φωτογράφισε τέσσ...
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »