Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πολυτέλειες που ομορφαίνουν τη ζωή μας!!!


Jade Bonacolta

Μετάφραση Νένα Μεϊμάρη


Η Jade Bonacolta ασχολείται με θέματα που ενδυναμώνουν τον άνθρωπο και μας βοηθάει να επιτύχουμε μία ποιοτική ζωή. Πρόσφατα μας έδωσε «6 πολυτέλειες» που συνδράμουν σε μία πλούσια ζωή, όχι απαραίτητα με χρήματα μόνο. Αυτές είναι:

Χρόνος

Υγεία

Ήρεμος νους

Χαλαρά πρωϊνά

Ικανότητα για ταξίδια

Ένα σπίτι γεμάτο αγάπη

Ωραία μου ακούγονται εμένα αλλά ελάτε να δούμε πόσο προσιτά είναι σε εμάς σήμερα.

Ο χρόνος για τον εαυτό μας μπορεί να διαπραγματευτεί από εμάς τις ίδιες. Μέσα στις 24 ώρες της ημέρας, καλό είναι να βρούμε λίγο χρόνο και για εμάς. Η υγεία δεν θα έλεγα ότι παραμένει η ίδια για πάντα. Μπορούμε όμως να κάνουμε πρόληψη, να την φροντίσουμε ιδιαίτερα, με λίγη γυμναστική και καλή διατροφή, ενυδάτωση και πνευματικό διαλογισμό με όποιον τρόπο νιώθουμε άνετα. Να δουλέψουμε το άγχος, το στρες και τα ψυχολογικά μας και να μην τα επιτρέψουμε να μας παρασύρουν σε δύσκολα μονοπάτια. Σε σχέση με την ηρεμία του μυαλού δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που το έχει καταφέρει ολοκληρωτικά αλλά μπορούμε να το κάνουμε στόχο και προσπάθεια. Υπάρχουν πολλοί τρόποι σήμερα και το διαδίκτυο θα μας φανεί χρήσιμο στις συγκεκριμένες πληροφορίες. Χαλαρά πρωινά, και εδώ χρειάζεται οργάνωση, συγκέντρωση και στόχευση για να τα καταφέρουμε. Αν δεν μπορούμε κάθε μέρα γιατί υπάρχουν παιδιά, ας προσπαθήσουμε έστω μερικές ημέρες.


Ικανότητα για ταξίδια δεν έχουμε πάντα, αλλά και εδώ μπορούμε να κάνουμε ένα ομαδικό με λίγα χρήματα, ένα κοντινό, ένα ημερήσιο, να πάμε σε κάποια διπλανή πόλη για να επισκεφτούμε ένα μουσείο, ένα πάρκο ή κάτι που μας ενδιαφέρει. Επίσης να γνωρίσουμε αξιοσημείωτα μέρη γύρω από την πόλη μας, ένα χωριό ή να περπατήσουμε σε βουνό ή θάλασσα. Πιστεύω ότι το ταξίδι είναι νοοτροπία και στάση ζωής. Αν σου αρέσει αλλά δεν μπορείς να πας για διάφορους λόγους, υπάρχουν τα ντοκιμαντέρ, τα ταξιδιωτικά περιοδικά και το διαδίκτυο που βοηθούν να δραπετεύσουμε για λίγο, κάτι που το συνηθίζω εγώ και με βοηθάει σε γενικές γραμμές. Το γεμάτο σπίτι με αγάπη είναι κάτι που εξαρτάται εντελώς από εμάς τις ίδιες. Σίγουρα περνώντας στη χηρεία δεν είναι εύκολο πράγμα να δείχνεις την αγάπη σου στους γύρω σου, αλλά θα πρέπει να γίνει κανονικότητα, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά μέσα στο σπίτι. Εάν δεν υπάρχουν παιδιά, όπως στη δική μου περίπτωση, τότε διαλέγεις πού θα δώσεις την αγάπη σου και πώς θα την εκφράσεις μέσα στο σπίτι σου. Πολύ προσωπικό το θέμα αλλά και πολύ σημαντικό. Επειδή έμεινες μόνη δεν σημαίνει ότι παύεις να έχεις την ανάγκη της αγάπης.

Ας κάνουμε μία προσπάθεια, φίλες μου, να εντάξουμε κάποιες από αυτές τις πολυτέλειες στη δική μας ζωή. Με τόσα που έχουμε περάσει, θα μας φανούν χρήσιμες!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Natalie Cole - Unforgettable [μουσική]

 Natalie Cole - Unforgettable

Εθελοντισμός

Μετάφραση από το Αγγλικό κείμενο Νένα Μεϊμάρη   Δεν είναι για τα χρήματα, ούτε για τη φήμη Δεν είναι για κανένα προσωπικό κέρδος Είναι απλά για την αγάπη προς τον συνάνθρωπο Απλά να δώσεις ένα χέρι βοηθείας Είναι για να δώσεις λίγο από τον εαυτό σου Κάτι που δεν αγοράζεται με πλούτο Δεν είναι για μετάλλια που τα κουβαλάς υπερήφανα Έχει να κάνει με το βαθύ συναίσθημα μέσα σου Η ανταμοιβή βρίσκεται στο βάθος της καρδιάς σου Είναι αυτό το αίσθημα ότι είσαι μέρος της βοήθειας Κάπου κοντά ή μακριά Αυτό είναι που σε κάνει εθελοντή Ευχαριστώ από καρδιάς για όλη τη βοήθειά σου!!!!   Τα δικά μου σχόλια Ασχολούμαι με τον εθελοντισμό από 20 χρονών. Είναι πλέον μέρος του εαυτού μου. Έχω ασχοληθεί με πολλά σε διάφορους οργανισμούς. Έχω γνωρίσει πολλά άτομα μέσα από την εθελοντική μου δουλειά και νιώθω ένα ξεχωριστό πλούτο. Νιώθω περισσότερο ευγνώμων για αυτά που έχω και τα εκτιμώ περισσότερο γιατί έχω προσέξει ότι δεν τα έχουν όλοι. Νομίζω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος μέσα από τον εθελοντι...
Το πένθος εκτός από νερό, είναι και βουνό. Έχει μέρες-βουνά, μέρες-ογκόλιθους, μέρες που στο ημερολόγιο είναι σημειωμένες με μαρκαδόρους, καρδούλες, αστεράκια και αυτοκόλλητα. Μέρες που όταν ζυγώνουν, τις τρέμεις γιατί ξέρεις ότι θα είναι εντελώς διαφορετικές, γιατί ξέρεις ότι θα τις ζήσεις εντελώς διαφορετικά. Δε θα υπάρχει πια η δυνατότητα για αυτό που ήξερες. Δε θα κάνεις όλα αυτά που έκανες. Και αυτό γνωρίζεις ότι θα σε οδηγήσει ξανά (και ξανά) στη συνάντηση με την απώλεια, πιο βαθιά. Ότι θα σε χαράξει εκ νέου. Ότι θα γίνει ακόμα περισσότερο μέρος μιας πραγματικότητας που ποτέ δεν ήθελες. Αναπόφευκτο?  Ναι. Απαραίτητο? Ναι. Οδυνηρό? Πολύ. Μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας? Κι αυτό ναι. Το ότι είναι μέρος της, μειώνει τον πόνο?  Όχι. Το νου σου, σε τέτοιες μέρες που το πένθος ψηλώνει σαν το Έβερεστ, που βρίσκεσαι στα ριζά του και το βλέπεις να υψώνεται μπροστά σου τεράστιο, σκληρό και απειλητικό, χωρίς οξυγόνο. Να τις προχωράς σιγά σιγά. Με ό,τι βοήθεια και στήριξη μπορείς...