Είμαι Χήρα - Έχω φωνή

  Με αγάπη, Νένα Μεϊμάρη

  Περίληψη:   Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας, ανακαλύπτουμε οκτώ Ελληνίδες συγγραφείς που ξεχώρισαν για την πένα τους και κατέκτησαν τις καρδιές των αναγνωστών. Η  Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας  δεν είναι απλώς μια «γιορτή», αλλά μια  ζωντανή υπενθύμιση  των αγώνων για ισότητα από τις θηλυκότητες όλου του κόσμου, που εξακολουθούν να δίνονται μέχρι και σήμερα. Με αφορμή λοιπόν την  8η Μαρτίου , δίνουμε το βήμα σε  οκτώ σύγχρονες Ελληνίδες συγγραφείς  που μέσα από το συγγραφικό τους έργο λειτουργούν σαν  καθρέφτες και φάροι , αρθρώνοντας λόγο για τη γυναικεία εμπειρία, σπάζοντας  στερεότυπα και φωτίζοντας  αθέατες πτυχές  της καθημερινότητας. Διαβάζουμε τις ιστορίες τους, γραμμένες  από γυναίκες για γυναίκες  – αλλά και για όλους όσους θέλουν να  καταλάβουν βαθύτερα  τον κόσμο τους. Πάμε να τις γνωρίσουμε καλύτερα; Αμάντα Μιχαλοπούλου - Η εξερευνήτρια της γυναικείας ψυχής Η  Αμάντα Μιχαλοπούλ...

 Photo credit: @lsteffan at the Garden District @lsteffan says: “Garden District blooms to help brighten up this gloomy rainy day!” Πηγή:  French Quarter Business Association - Facebook group Νένα Μεϊμάρη

Πηγή: Δημήτρης Ι. Πετρούνιας - Κλινικός Ψυχολόγος Νένα Μεϊμάρη

Νένα Μεϊμάρη Στις 8 Μαρτίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που καθιερώθηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Το φετινό θέμα είναι «Δώσε για να κερδίσεις». Τι άλλο θα μπορούσε να είναι εξάλλου αφού η γυναίκα έχει τον δυναμικό ρόλο της προσφοράς; Μέσα λοιπόν από τη δοτικότητα και την προσφορά ψάχνουμε την ισότητα και την ελευθερία. Αυτό ίσως καταφέρουμε να το αποκτήσουμε βοηθώντας η μία την άλλη πρακτικά και όχι μόνο με λόγια. Χρησιμοποιούμε τις γνώσεις, τους πόρους, την εκπαίδευση, τον χρόνο καθώς και τις υποδομές που έχουμε. Γινόμαστε μέντορες η μία για την άλλη με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε. Η ισότητα και η ελευθερία είναι θέματα για τα οποία μία γυναίκα παλεύει ακόμα και στις καλύτερες συνθήκες. Ο αγώνας μας είναι ρεαλιστικός και δεν τον παίρνουμε αψήφιστα. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ, η περίφημα Γαλλίδα φιλόσοφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια, λέει «Γυναίκα: δεν γεννιέσαι, γυναίκα γίνεσαι». Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Γινόμαστε με τον χρόνο, την πείρα, τις προσωπικές μας σκέψεις και τα όνει...

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας— ημέρα μνήμης που τιμά τον ιστορικό αγώνα και τα επιτεύγματα των γυναικών για ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνική δικαιοσύνη—στεκόμαστε αναστοχαστικά μπροστά σε αυτό που πέρασε και με αισιοδοξία ατενίζουμε το μέλλον. Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η γυναικεία φωνή έχει αποδειχθεί πολύτιμη και η επίδρασή της αναμφισβήτητη. Οφείλουμε να αγκαλιάζουμε τη δύναμή μας, δηλαδή να δημιουργούμε, να εξελισσόμαστε με τις πράξεις μας, και να αποτελούμε πρότυπα για τη νέα γενιά, για τα παιδιά μας, για τους συνανθρώπους μας. Η γυναίκα σήμερα είναι περισσότερο παρούσα στον κόσμο της εργασίας, της επιστήμης, του πολιτισμού και των δομών της όποιας εξουσίας, σε σύγκριση με το παρελθόν. Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο αλλά πρέπει τώρα η νέα γενιά να πάρει τη σκυτάλη, να μην επαναπαυτεί, να το συνεχίσει γιατί εύκολα αφαιρούνται τα κεκτημένα δικαιώματα. Η διεθνώς αναγνωρισμένη ημέρα μνήμης (8 Μαρτίου) συμβολίζει τη διαχρονική προσπάθεια των γυναικών για ίσα δικαιώματα και ...

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας είναι μέρα μνήμης και έμπνευσης. Μια υπενθύμιση της δύναμης που έχουμε οι γυναίκες όταν μας διακατέχει το πάθος για δημιουργία. Το δικό μου όραμα ξεκίνησε από μια τέτοια ανάγκη για μια κοινότητα, μια ομάδα με κέντρο την παιδική λογοτεχνία. Η αγάπη μου για το παιδικό βιβλίο και η πίστη μου στους εκπαιδευτικούς με ώθησαν να πάρω την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της Λέσχης Ανάγνωσης Παιδικού Βιβλίου για Εκπαιδευτικούς της Πιερίας. Οι συναντήσεις μας γίνοται μια φορά τον μήνα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κατερίνης. Απολαμβάνουμε την ανάγνωση παιδικών βιβλίων, μοιραζόμαστε ιδέες και προβληματισμούς. Αν θέλουμε να αλλάξουμε το αύριο, θα ξεκινήσουμε από τις ιστορίες που ψιθυρίζουμε σήμερα στα παιδιά μας. Βίλλυ Παπαδοπούλου Νηπιαγωγός. Συντονίστρια Λέσχης Ανάγνωσης Νένα Μεϊμάρη

Νένα Μεϊμάρη  Τις μέρες αυτές τελειώνω το βιβλίο μου, ένα είδος εγχειριδίου, όπου αναφέρομαι στην κλασική πορεία της χηρείας. Τι σημαίνει να είσαι χήρα, πώς εκφράζεται στην πραγματικότητα, τι έμαθα από αυτό όλο το σενάριο, τι θα πραγματοποιούσα διαφορετικά τώρα που έχω πείρα και ποια είναι τα πρακτικά θέματα που πρέπει να έχω υπόψη μου για να τα βγάλω πέρα.  Καθώς γράφω, συνειδητοποιώ τις αλλαγές και τη μετατροπή που έχω υποστεί ως προσωπικότητα, ως χαρακτήρα και ως άτομο στην κοινωνία. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι ο άνθρωπος δεν μένει ο ίδιος, ειδικά μετά από εμπειρίες, όπως αυτή της χηρείας. Δεν μπορεί να μείνεις η ίδια, δεν θα τα βγάλεις πέρα στις τόσες αντιξοότητες και στις καινούριες δυσκολίες που αντιμετωπίζεις.  Δεχόμαστε λοιπόν τις αλλαγές, τις αγκαλιάζουμε ως κάτι φυσιολογικό στη θέση που είμαστε τώρα. Παράλληλα προωθούν την εξέλιξή μας κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μάλιστα μας ενθαρρύνουν γιατί βλέπουμε τα θετικά αποτελέσματα που φέρνει κάθε αλλαγή στην ποι...

 Χήρα. Αρκεί μόνο το άκουσμα αυτής της λέξης για να σου προκαλέσει θλίψη και αίσθημα συμπόνιας, για την γυναίκα που έμεινε μόνη. Αν μου δινόταν η δικαιοδοσία, θα τη διέγραφα από το λεξικό. Θεωρώ ότι στιγματίζει την γυναίκα που χάνει τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. Την υποχρεώνει να εισπράττει τη συμπόνια από ανθρώπους που είναι αδύνατον να καταλάβουν το πώς αισθάνεται, το πώς βιώνει την καινούργια συνθήκη της ζωής της. Η γυναίκα που χάνει τον άνθρωπο με τον οποίο έζησε μια ευτυχισμένη ζωή, γιατί αν δεν έχει ζήσει ευτυχισμένα βιώνει διαφορετικά αισθήματα, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Δεν είναι μόνο ο πόνος της απώλειας, αλλά η ανατροπή μιας ολόκληρης ζωής. Χειραφετημένη ή μη, καταλαβαίνει, ότι πέρα από τον πόνο, πρέπει να παλέψει με συνήθειες, καταστάσεις, φοβίες. Ο πόνος που ξεσκίζει τα σωθικά της, δεν εμποδίζει τις διεργασίες του μυαλού της να της προκαλούν φόβο, να την πανικοβάλουν, για το πώς θα συνεχίζει να ζει χωρίς την παρουσία του αγαπημένου της .Κάποτε είχα διαβάσει έν...

Αυτό το διάστημα σταμάτησα τα πάντα και ασχολούμαι με το βιβλίο μου το οποίο είναι ένα εγχειρίδιο χηρείας. Υπάρχουν και τέτοια; Όχι, δεν υπάρχουν αν και θα έπρεπε, γι' αυτό και αποφάσισα να ασχοληθώ εγώ που το είχα τεράστια ανάγκη στην αρχή της εμπειρίας μου. Στο μεταξύ γνώρισα πολλές γυναίκες που παλεύουν κυριολεκτικά να κρατήσουν την οικογένειά τους. Η ιστορία της φίλης την οποίαν ανεβάζω είναι ακόμη μία από αυτές που με συγκινεί. Κάνει αναφορά στο όνομά μου αλλά εγώ θα σας πω ότι δεν κάνω τίποτα δύσκολο, μιλάω για το θέμα μέσα από την ζέστη του σπιτιού μου γιατί είμαι βαθιά ενοχλημένη. Τώρα γιατί είμαι βαθιά ενοχλημένη δεν θα καταλάβετε αν δεν είστε χήρα και σε απόλυτη εξαθλίωση. Πάλι θα σας πω ότι προσπαθώ να καταλάβω και την θέση της κυβέρνησης μιας φτωχευμένης χώρας αλλά μόνο μέχρι ένα σημείο. Πιστεύω ότι αν ήθελε η Ελλάδα να φροντίσει τις χήρες θα το έκανε. Αυτή είναι η δική μου θέση σε όλα. Όταν θέλω να κάνω κάτι σηκώνομαι και το κάνω χωρίς πολλές κουβέντες. Πριν λίγο μου έ...

  Πηγή:  Έκφραση Ψυχής ομάδα Facebook Νένα Μεϊμάρη

 Σε περιόδους μεγάλης απώλειας ή συναισθηματικής κρίσης, η κοινωνία φαίνεται να έχει ήδη διαμορφώσει ένα συγκεκριμένο σενάριο. Η θλίψη εκφράζεται με δάκρυα, το σοκ με τρέμουλο, η οδύνη με κραυγή. Η απουσία αυτών των εκδηλώσεων συχνά δημιουργεί ερωτήματα, ακόμη και καχυποψία. Πώς είναι δυνατόν κάποιος που έχασε ένα αγαπημένο πρόσωπο ή επέζησε από μια τραυματική εμπειρία να μην κλαίει; Μήπως δεν αισθάνεται τίποτα; Μήπως είναι αποκομμένος από την πραγματικότητα ή, ακόμη χειρότερα, από την ίδια του την ανθρωπιά;  Πίσω από αυτές τις απορίες κρύβεται μια θεμελιώδης παρανόηση. Ότι η συναισθηματική εμπειρία πρέπει απαραίτητα να έχει ορατή έκφραση. Η νευροβιολογία και η ψυχοσωματική επιστήμη προσφέρουν μια πιο σύνθετη, αλλά και πιο ακριβή απάντηση. Η απουσία δακρύων δεν σημαίνει απουσία πόνου. Αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις, αποτελεί ένδειξη ενός οργανισμού που επιστρατεύει την πιο ριζική στρατηγική για να αντέξει αυτό που τον ξεπερνά. Τι συμβαίνει στο σώμα μετά το τραύμα  Η εμπ...

Νένα Μεϊμάρη Έχουμε μείνει μόνες και αρχίζουμε την καινούρια μας ζωή. Τη δική μας ζωή. Αυτό δεν το λέω εγωιστικά ούτε και με κάποιο είδος ναρκισσισμού. Αναφέρομαι στην πραγματικότητα και μιλάω ρεαλιστικά. Είναι μια προσωπική αρχή που έχει τη βάση της στην ψυχή μου, στην καρδιά μου και στο νου μου. Έχω αποφασίσει πως τη θέλω τη νέα μου κατάσταση και αρχίζω να τη δημιουργώ στο επίπεδο του 3D, στον κόσμο που βρισκόμαστε τώρα. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρω ποια είμαι και τι θέλω, ώστε να βαδίσω πάνω σε αυτό το πλάνο. Καλό θα είναι να μην εμπλακούν και άλλοι σε αυτό το σημείο της ζωής μου και να με μπερδέψουν ή να αλλοιώσουν τα σχέδιά μου. Οι αποφάσεις θα πρέπει να με ικανοποιούν διανοητικά και να τις νιώθω άνετα στο πετσί μου. Καθώς λοιπόν αρχίζω με τέτοια βάση τη νέα μου ζωή και προχωρώντας σε μια νέα κανονικότητα, θα είμαι σε θέση σιγά - σιγά να δεχτώ συμβουλές, ιδέες και βοήθεια από τον άμεσο κύκλο μου. Με άλλα λόγια, εμείς που περάσαμε αυτήν την εμπειρία, πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον ...

Το πένθος εκτός από νερό, είναι και βουνό. Έχει μέρες-βουνά, μέρες-ογκόλιθους, μέρες που στο ημερολόγιο είναι σημειωμένες με μαρκαδόρους, καρδούλες, αστεράκια και αυτοκόλλητα. Μέρες που όταν ζυγώνουν, τις τρέμεις γιατί ξέρεις ότι θα είναι εντελώς διαφορετικές, γιατί ξέρεις ότι θα τις ζήσεις εντελώς διαφορετικά. Δε θα υπάρχει πια η δυνατότητα για αυτό που ήξερες. Δε θα κάνεις όλα αυτά που έκανες. Και αυτό γνωρίζεις ότι θα σε οδηγήσει ξανά (και ξανά) στη συνάντηση με την απώλεια, πιο βαθιά. Ότι θα σε χαράξει εκ νέου. Ότι θα γίνει ακόμα περισσότερο μέρος μιας πραγματικότητας που ποτέ δεν ήθελες. Αναπόφευκτο?  Ναι. Απαραίτητο? Ναι. Οδυνηρό? Πολύ. Μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας? Κι αυτό ναι. Το ότι είναι μέρος της, μειώνει τον πόνο?  Όχι. Το νου σου, σε τέτοιες μέρες που το πένθος ψηλώνει σαν το Έβερεστ, που βρίσκεσαι στα ριζά του και το βλέπεις να υψώνεται μπροστά σου τεράστιο, σκληρό και απειλητικό, χωρίς οξυγόνο. Να τις προχωράς σιγά σιγά. Με ό,τι βοήθεια και στήριξη μπορείς...