Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σαν ένας καταρράκτης


As a waterfall poetry book

Sara Rian

Μετάφραση Νένα Μεϊμάρη


Σαν ένα κοχύλι

Από την θάλασσα

Πιέζω το αυτί μου

Στο μαξιλάρι μου

Και σ’ ακούω να μου τραγουδάς.

Μερικές φορές χαμογελάω

Και άλλες κλαίω.

Καθώς κάθομαι και ακούω

Το καινούριο μας τραγουδάκι.

Όχι δεν μπορώ να σε δω

Ναι εξακολουθείς να λείπεις.

Αλλά βρίσκουμε τον δρόμο μας

Πίσω ο ένας στον άλλον

Σ’ αυτό το σιωπηλό τραγούδι.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »

Η δύναμη μέσα μας!!!

Νένα Μεϊμάρη Πόσες φορές έχω ψάξει να βρω έναν «σωτήρα» να με βγάλει από τα αδιέξοδά μου!! Για χρόνια ήταν ο άντρας μου, που ήταν και ο καλύτερός μου φίλος. Με γνώριζε καλά και δεν ξέρω πως γινόταν αλλά είχε πάντα μία ικανοποιητική λύση για μένα. Αφού έφυγε από τη ζωή, έψαχνα να βρω λύσεις με τρόπο υπερφυσικό. Δεν μου ήταν αρκετός. Ταλαιπωρήθηκα σε πολλά επίπεδα και για πολύ καιρό. Δεν μπορούσα να νιώσω την ηρεμία που είχα τόσο ανάγκη ούτε να νιώσω άνετα μέσα στο πετσί μου. Ψαχνόμουν συνεχώς με το μεγαλύτερο πρόβλημά μου να είναι η απουσία του και η αδυναμία μου να νιώσω αυτοτελής. Καταλαβαίνετε πόσο τραγική είναι αυτή η κατάσταση. Όταν πια δοκίμασα πολλά και διάφορα σχήματα, στρατηγικές, φιλοσοφίες και κάθε είδους απόψεις, συνειδητοποίησα ότι ψάχνω σε λάθος δρόμο. Πίστεψα ότι άλλοι είναι οι «σωτήρες» μου και θα βρω αυτό που ψάχνω έξω από μένα. Τελικά, μετά από χρόνια, κατάλαβα ότι αυτό που καλό είναι να δω από κοντά είναι η δύναμη που έχω μέσα μου, ο εσωτερικός μου κόσμος, η ψυχή και ...
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »

Όταν η πιο φωτεινή εποχή συναντά τις πιο σκοτεινές μνήμες μας

 Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που ο κόσμος ανάβει φώτα κι όμως, μέσα σε αυτό το φως, πολλοί άνθρωποι βυθίζονται στη μεγαλύτερη τους σκιά. Δεν υπάρχει άλλη περίοδος που να φέρνει τόσο έντονα στην επιφάνεια τις απουσίες, τις μνήμες, τα πρόσωπα που λείπουν. Οι γιορτές λειτουργούν σαν καθρέφτης: μας δείχνουν όχι μόνο όσα έχουμε, αλλά κυρίως όσα δεν έχουμε πια. Και κάπως έτσι, μέσα στη λαμπερή πόλη, μια απώλεια μπορεί να μοιάζει πιο μεγάλη από ποτέ. Όταν η χαρά γίνεται βάρος Οι γιορτές υπόσχονται χαρά, αλλά για όσους πενθούν, αυτή η χαρά γίνεται βάρος. Ο κόσμος γύρω τους γιορτάζει εκείνοι όμως κουβαλούν μια σιωπή που δεν χωρά στις φωνές και στα γέλια. Η απώλεια – είτε αφορά θάνατο, χωρισμό, ρήξη, απομάκρυνση – έχει τη δική της χροιά τα Χριστούγεννα: είναι πιο έντονη, πιο κοφτερή, πιο ζωντανή. Το άδειο τραπέζι. Το δώρο που δεν θα δοθεί. Η καρέκλα που μένει άθικτη. Η φράση “πέρσι ήταν εδώ” που επιστρέφει σαν τάση προς δάκρυ. Η εποχή της γέννησης γίνεται, για πολλούς, εποχή της ανάμνησης....
Δημοσίευση σχολίου
Περισσότερα »