Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το θάρρος να επανέλθεις πίσω στη ζωή!!


Νένα Μεϊμάρη


Χρειάζεται θάρρος να επανέλθεις πίσω στη ζωή μετά από έναν τραγικό χαμό,

όπως τον δικό μας. Χρειάζεται θάρρος για όλα τα πράγματα αλλά πολύ

περισσότερο για ένα τέτοιο γεγονός. Ωστόσο θα βρεθούμε μία μέρα στην

ανάγκη να το δούμε το θέμα με γενναιότητα και αποφασιστικότητα. Στο

δρόμο προς την καινούρια μας ζωή, εμείς θα δείξουμε σθένος,

αυτοπεποίθηση και κουράγιο σοβαρού επιπέδου. Είναι ο μόνος τρόπος να τα

βγάλουμε πέρα.

Οι ειδικοί μας λένε να σκουπίσουμε τα δάκρυά μας, να δεχτούμε και να

αγκαλιάσουμε την απώλεια, ουσιαστικά να την κάνουμε φίλη μας, να τη

γνωρίσουμε από κοντά και να της πούμε «δεν σε φοβάμαι πλέον, δεν θα

επιτρέψω να μου τσακίσεις την καρδιά άλλο, εδώ βάζω ένα τέλος στο κακό

που μου έχεις κάνει». Πρωτόγονα ακούγονται όλα αυτά και πολύ σκληρά, έτσι

δεν είναι; Αλλά φίλες μου, εμείς δίνουμε τη μάχη και εμείς θέλουμε να

νικήσουμε. Για τη δική μας επιβίωση μιλάμε και αυτό θα γίνει με κάθε θυσία

και με όλα τα μέσα που διαθέτουμε.

Έτσι λοιπόν μετά τον χρόνο που έχουμε διαθέσει για να καταλάβουμε τι μας

έχει συμβεί, αρπάζουμε τη ζωή με δύναμη και αρχίζουμε την επανασύνδεση.

Αρχικά επαναπροσδιορίζουμε την καινούρια μας ταυτότητα γιατί δεν είμαστε

πλέον οι ίδιες, το παλιό έχει φύγει μαζί «του», ψάχνουμε το νέο που μας

ταιριάζει. Αυτή είναι η εποχή που έχουμε γίνει και λίγο εγωίστριες, κοιτάμε

λίγο περισσότερο τον εαυτό μας, βρίσκουμε τρόπους να χαλαρώσουμε, λίγη

γιόγκα, λίγο πιλάτες, περπάτημα, ποδηλασία. Οτιδήποτε θα μου κάνει καλό

και θα βοηθήσει στην πρόοδο που παλεύω να δω στο δρόμο που διανύω.

Θέλουμε να γίνουμε καλές με τον εαυτό μας, αφού περάσαμε πολύ σκοτεινές μέρες

και ψάχνουμε το φως. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εκφράσω. Γι’ αυτό και δεν

μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων τόσο και δεν εστιάζουμε στην εικόνα που

έχουν για εμάς. Σίγουρα δεν θα είναι η σωστή εικόνα γιατί δεν γνωρίζουν σε

βάθος τι έχουμε περάσει και προσωπικά εύχομαι να έχουν την τύχη να μην το

γνωρίσουν ποτέ.

Βέβαια όλα αυτά τα κάνουμε ενώ το πένθος εμφανίζεται ξαφνικά και

απότομα εκεί που δεν το περιμένουμε. Το κύμα της θλίψης επιμένει να μας

ταξιδεύει στα βάθη του ωκεανού. Εμείς όμως ξέρουμε πλέον πώς να το

αντιμετωπίσουμε, έχουμε την πείρα για να το δαμάσουμε στο λεπτό. Στο νου

μας έχουμε την επιβίωση και τη συνέχεια, την κανονικότητα και την αναμονή

του νέου. Έχουμε και το θάρρος που αποφασίσαμε να βγάλουμε από μέσα

μας.

Με άλλα λόγια, φίλες μου, η εσωτερική δύναμη και το σκληρό DNA που μας

ακολουθεί από τη γέννησή μας βρίσκονται εκεί για να μας υπενθυμίζουν ότι

από εμάς εξαρτάται η νίκη στην οποία άδικη μάχη που έχουμε εμπλακεί.


Νένα Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη