Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το θάρρος να επανέλθεις πίσω στη ζωή!!


Νένα Μεϊμάρη


Χρειάζεται θάρρος να επανέλθεις πίσω στη ζωή μετά από έναν τραγικό χαμό,

όπως τον δικό μας. Χρειάζεται θάρρος για όλα τα πράγματα αλλά πολύ

περισσότερο για ένα τέτοιο γεγονός. Ωστόσο θα βρεθούμε μία μέρα στην

ανάγκη να το δούμε το θέμα με γενναιότητα και αποφασιστικότητα. Στο

δρόμο προς την καινούρια μας ζωή, εμείς θα δείξουμε σθένος,

αυτοπεποίθηση και κουράγιο σοβαρού επιπέδου. Είναι ο μόνος τρόπος να τα

βγάλουμε πέρα.

Οι ειδικοί μας λένε να σκουπίσουμε τα δάκρυά μας, να δεχτούμε και να

αγκαλιάσουμε την απώλεια, ουσιαστικά να την κάνουμε φίλη μας, να τη

γνωρίσουμε από κοντά και να της πούμε «δεν σε φοβάμαι πλέον, δεν θα

επιτρέψω να μου τσακίσεις την καρδιά άλλο, εδώ βάζω ένα τέλος στο κακό

που μου έχεις κάνει». Πρωτόγονα ακούγονται όλα αυτά και πολύ σκληρά, έτσι

δεν είναι; Αλλά φίλες μου, εμείς δίνουμε τη μάχη και εμείς θέλουμε να

νικήσουμε. Για τη δική μας επιβίωση μιλάμε και αυτό θα γίνει με κάθε θυσία

και με όλα τα μέσα που διαθέτουμε.

Έτσι λοιπόν μετά τον χρόνο που έχουμε διαθέσει για να καταλάβουμε τι μας

έχει συμβεί, αρπάζουμε τη ζωή με δύναμη και αρχίζουμε την επανασύνδεση.

Αρχικά επαναπροσδιορίζουμε την καινούρια μας ταυτότητα γιατί δεν είμαστε

πλέον οι ίδιες, το παλιό έχει φύγει μαζί «του», ψάχνουμε το νέο που μας

ταιριάζει. Αυτή είναι η εποχή που έχουμε γίνει και λίγο εγωίστριες, κοιτάμε

λίγο περισσότερο τον εαυτό μας, βρίσκουμε τρόπους να χαλαρώσουμε, λίγη

γιόγκα, λίγο πιλάτες, περπάτημα, ποδηλασία. Οτιδήποτε θα μου κάνει καλό

και θα βοηθήσει στην πρόοδο που παλεύω να δω στο δρόμο που διανύω.

Θέλουμε να γίνουμε καλές με τον εαυτό μας, αφού περάσαμε πολύ σκοτεινές μέρες

και ψάχνουμε το φως. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εκφράσω. Γι’ αυτό και δεν

μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων τόσο και δεν εστιάζουμε στην εικόνα που

έχουν για εμάς. Σίγουρα δεν θα είναι η σωστή εικόνα γιατί δεν γνωρίζουν σε

βάθος τι έχουμε περάσει και προσωπικά εύχομαι να έχουν την τύχη να μην το

γνωρίσουν ποτέ.

Βέβαια όλα αυτά τα κάνουμε ενώ το πένθος εμφανίζεται ξαφνικά και

απότομα εκεί που δεν το περιμένουμε. Το κύμα της θλίψης επιμένει να μας

ταξιδεύει στα βάθη του ωκεανού. Εμείς όμως ξέρουμε πλέον πώς να το

αντιμετωπίσουμε, έχουμε την πείρα για να το δαμάσουμε στο λεπτό. Στο νου

μας έχουμε την επιβίωση και τη συνέχεια, την κανονικότητα και την αναμονή

του νέου. Έχουμε και το θάρρος που αποφασίσαμε να βγάλουμε από μέσα

μας.

Με άλλα λόγια, φίλες μου, η εσωτερική δύναμη και το σκληρό DNA που μας

ακολουθεί από τη γέννησή μας βρίσκονται εκεί για να μας υπενθυμίζουν ότι

από εμάς εξαρτάται η νίκη στην οποία άδικη μάχη που έχουμε εμπλακεί.


Νένα Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...