Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά

Ο γνωστός σε όλους και αγαπημένος Χιλιανός ποιητής, (Βραβείο Νόμπελ της

Λογοτεχνίας 1971), έχει γράψει τα εξής:

Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά:

Όταν δεν ταξιδεύεις

Όταν δεν διαβάζεις

Όταν δεν ακούς τον θόρυβο της ζωής σου

Όταν δεν εκτιμάς τον εαυτό σου

Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά:

Όταν σκοτώνεις την αυτοεκτίμησή σου

Όταν δεν επιτρέπεις τους άλλους να σε βοηθήσουν

Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά:

Όταν έχεις γίνει σκλάβος της συνήθειάς σου

Περπατώντας κάθε μέρα στα ίδια μονοπάτια

Όταν δεν αλλάζεις τη ρουτίνα σου

Όταν δεν φοράς διαφορετικά χρώματα

Όταν δεν μιλάς αυτούς που δεν γνωρίζεις

Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά:

Όταν αποφεύγεις να νιώσεις πάθος

Και τα ταραγμένα συναισθήματα

Αυτά που κάνουν τα μάτια σου να λάμπουν

Και την καρδιά σου να χτυπά γρήγορα

Αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά σιγά:

Όταν δεν ρισκάρεις το σίγουρο

Όταν δεν κυνηγάς το όνειρο

Όταν δεν επιτρέπεις τον εαυτό σου

Τουλάχιστο μία φορά

Να απομακρυνθείς από την λογική συμβουλή

Μην επιτρέπεις τον εαυτό σου να πεθαίνει σιγά σιγά

Μην ξεχάσεις να είσαι ευτυχισμένος.

Farhan Rashid

Rumi and Sufi

Μετάφραση Νένα Μεϊμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία: «Σου γράφω γιατί υπάρχεις » (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης Νένα Μεϊμάρη

Περισσότερα »

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά. Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Περισσότερα »

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Περισσότερα »

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι. Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν. Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι. Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή. Όταν ξυπνάς το πρωί Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση. Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη

Περισσότερα »

Είμαι Χήρα - Έχω φωνή

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου