Δύσκολο να είσαι γυναίκα, και τότε & τώρα... και για πάντα;;;

Αυτό το διάστημα σταμάτησα τα πάντα και ασχολούμαι με το βιβλίο μου το οποίο είναι ένα εγχειρίδιο χηρείας. Υπάρχουν και τέτοια; Όχι, δεν υπάρχουν αν και θα έπρεπε, γι' αυτό και αποφάσισα να ασχοληθώ εγώ που το είχα τεράστια ανάγκη στην αρχή της εμπειρίας μου. Στο μεταξύ γνώρισα πολλές γυναίκες που παλεύουν κυριολεκτικά να κρατήσουν την οικογένειά τους. Η ιστορία της φίλης την οποίαν ανεβάζω είναι ακόμη μία από αυτές που με συγκινεί. Κάνει αναφορά στο όνομά μου αλλά εγώ θα σας πω ότι δεν κάνω τίποτα δύσκολο, μιλάω για το θέμα μέσα από την ζέστη του σπιτιού μου γιατί είμαι βαθιά ενοχλημένη. Τώρα γιατί είμαι βαθιά ενοχλημένη δεν θα καταλάβετε αν δεν είστε χήρα και σε απόλυτη εξαθλίωση. Πάλι θα σας πω ότι προσπαθώ να καταλάβω και την θέση της κυβέρνησης μιας φτωχευμένης χώρας αλλά μόνο μέχρι ένα σημείο. Πιστεύω ότι αν ήθελε η Ελλάδα να φροντίσει τις χήρες θα το έκανε. Αυτή είναι η δική μου θέση σε όλα. Όταν θέλω να κάνω κάτι σηκώνομαι και το κάνω χωρίς πολλές κουβέντες. Πριν λίγο μου έλεγε ένας φίλος ότι έχω πάθος με τη βιβλιοθήκη και έχει απόλυτο δίκιο, γιατί όταν έχεις πάθος με κάτι, το δείχνεις με τις πράξεις σου. Και όλα αυτά τα λέω γιατί περιμένω να βγει κάποιος πολιτικός, μία γυναίκα στην Βουλή, κάποιος τέλος πάντων που σκέφτεται αυτές τις γυναίκες και την άτυχη θέση που βρέθηκαν. Καθώς γράφω το βιβλίο μου και μετά από 6 χρόνια, μένω έκθαμβη μπροστά στα ίδια μου τα γραπτά. Πώς είναι δυνατόν να άντεξα τέτοιο πράγμα και ας ήταν η κατάστασή μου εύκολη σε γενικές γραμμές. Τελειώνοντας μας καλώ όλους να βοηθάμε χήρες που έχουν ανάγκη, να είμαστε δίπλα τους με τα διάφορα που αντιμετωπίζουν, να είμαστε σε επαφή με τον πιο σημαντικό σύλλογο της χώρας, ΑΞ.Ι.Α, ο οποίος παλεύει σοβαρά να επαναφέρει την κανονικότητα στη σύνταξη του/ της συζύγου που έμεινε πίσω και γενικά να το δούμε σαν δικό μας θέμα γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χτυπήσει την πόρτα σου. Δεν είναι μόνο θέμα πολιτικό είναι και δικό μας!!! Και φυσικά συμφωνώ με τη Μαρία, δύσκολο πράγμα να είσαι γυναίκα, και τότε και τώρα!!! Μια μικρή ιστορία: η μαμά μου Αικατερίνη, 80 ετών, χήρα εδώ κ τρία χρόνια, μάνα που έχασε το ένα από τρία παιδιά της το καλοκαίρι και που μια ζωή δούλευε με ήθος. Μια γυναίκα λοιπόν που εδώ κ 3 χρόνια έπαιρνε σύνταξη 640€ , έρχεται σήμερα το ΙΚΑ και τι λέει;; Σου κόβουμε λόγω τριετίας  κυρία μου το 1/2 σύνταξης χηρείας κ κόψε το λαιμό σου. Ένα κράτος δολοφόνος, που δεν σέβεται τίποτα, που θεωρεί τις χήρες γυναίκες μίασμα ή ακόμη και περιττώματα. Να πω ντροπή;;; Λίγο θα είναι. Νόμοι όχι απλά σκληροί κ παράλογοι, αλλά αηδιαστικοί, ενώ την ίδια ώρα ροκανίζουν τα εκατομμύρια οι αγαπημένοι φραπέδες που ταχταρίζουν οι υψηλά ιστάμενοι.

Πώς θα ζήσουν αυτές οι γυναίκες, που είναι ηρωίδες και θα έπρεπε τουλάχιστον να λαμβάνουν  το βασικό σεβασμό από την πολιτεία;;; 

Είναι αυτό το μόρφωμα Δημοκρατία;;;

Τι κάνουν οι αιρετοί που υποτίθεται εκπροσωπούν το λαό;;;

Είναι ευτύχημα ότι υπάρχουν κάποιες γυναίκες/ενεργοί πολίτες, όπως η αγαπητή Nena Meimaris που αγωνίζονται για τις χήρες κ δικαιώματά τους κ αξίζουν χίλια συγχαρητήρια/όλα μπορούν να ανατραπούν αρκεί να δοθεί αγώνας μέχρι τέλους 

*Φωτ. από το ΑΜΘ/πήλινη προτομή θεάς Δημητρας

Πηγή: Έκφραση Ψυχής (ομάδα Facebook) 

Νένα Μεϊμάρη