Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λένα Μαντά: Συγκινεί για τον θάνατο του συζύγου της - "Δεν μπορούμε να χωρίσουμε εμείς"

 

Η Λένα Μαντά αποχαιρέτησε τον σύζυγό της, Γιώργο, που έφυγε από τη ζωή ύστερα από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια. Το πρωί της Τετάρτης 19 Ιουνίου 2024, η συγγραφέας έγραψε ένα συγκινητικό μήνυμα για τον άντρα με τον οποίο ήταν μαζί πάνω από 40 χρόνια και ανάρτησε κοινές τους φωτογραφίες από στιγμές που πέρασαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Ο Γιώργος θα είναι για πάντα μέσα μου «Χθες, πλήθος κόσμου αποχαιρέτησε έναν αληθινά καλό άνθρωπο, μια μεγάλη καρδιά, μια ψυχή βαθιά που τους χωρούσε όλους. Εγώ, δεν χρειάστηκε να κάνω το ίδιο, γιατί ο Γιώργος θα είναι για πάντα μέσα μου. Δεν μπορούμε να χωρίσουμε εμείς. Η φυσική του παρουσία θα λείπει αλλά εκείνος όχι… Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους ήρθαν, έστειλαν μηνύματα ή έγραψαν σχόλιο κάτω από τις αναρτήσεις μου. Να ξέρετε ότι τα έχω διαβάσει όλα, ένα προς ένα, αλλά δεν έχω το κουράγιο να απαντήσω προσωπικά στον καθένα. Χρειάζομαι λίγο χρόνο, μέχρι να μπορώ να ανασάνω ξανά, έστω και με τη μισή μου αναπνοή αφού η άλλη μισή, σαν να έφυγε μαζί του… Σας ευχαριστώ».

Την απώλεια του συζύγου της, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, ανακοίνωσε με ανάρτησή της στο Instagram η συγγραφέας, Λένα Μαντά στις 17 Ιουνίου. 

«Αυτό το βλέμμα σου αγάπησα… Χωρίς αυτό θα πρέπει να ζήσω από δω και πέρα… Χωρίς εσένα…» έγραψε η Λένα Μαντά στην ανάρτηση που συνοδεύεται από μια κοινή της φωτογραφία με τον σύζυγό της και με ένα κολάζ από χαρούμενες στιγμές του παρελθόντος.

 O Γιώργος δεν μπορεί πια να με συνοδεύσει Τον περασμένο Μάιο η συγγραφέας είχε περιγράψει την κατάσταση της υγείας του συζύγου της λέγοντας ότι «ο Γιώργος δεν μπορεί πια να με συνοδεύσει. Πέρυσι τον Μάιο (σ.σ. 2023) παρουσίασε πνευμονική ίνωση και έχει μόνιμο οξυγόνο 24 ώρες το 24ωρο. Κουράζεται ακόμα και με το οξυγόνο. Του έχουμε φορητό μηχάνημα, αλλά δεν είναι για πολλά ζόρια. Γενικά τον έχουμε σαν γλόμπο στο σπίτι». 

Όπως είχε αποκαλύψει, ο σύζυγός της κυκλοφορούσε στο σπίτι με ειδικό βοήθημα: «Έχει ένα καλώδιο για να περιφέρεται μέσα στο σπίτι. Όταν τον χάνουμε, τραβάμε το καλώδιο. Είμαστε μαζί 41 χρόνια. Πριν από 7 χρόνια είχε περάσει διαχωριστικό ανεύρυσμα και το ξεπέρασε. Έχει έρθει η ζωή τούμπα και έχει αλλάξει όλη η καθημερινότητά μου. Κάνω πράγματα μόνη μου, που δεν με άφηνε ο Γιώργος να κάνω. Πηγαίναμε μαζί super market και τώρα δεν μπορούμε να πάμε μαζί» έλεγε η Λένα Μαντά.

ΠΗΓΗ:https://www.parapolitika.gr/lifestyle/article/1411278/lena-mada-suginei-gia-ton-thanato-tou-suzugou-tis-den-boroume-na-horisoume-emeis/#:~:text=%CE%A4%CE%B7%CE%BD%20%CE%B1%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%83%CF%85%CE%B6%CF%8D%CE%B3%CE%BF%CF%85%20%CF%84%CE%B7%CF%82,%CE%B6%CE%AE%CF%83%CF%89%20%CE%B1%CF%80%CF%8C%20%CE%B4%CF%89%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B1%E2%80%A6

Nena Meimaris

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...