Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιορτές και πένθος [της Νένας Μεϊμάρη]

 Γιορτές και πένθος


Έρχονται οι γιορτές ξανά και αρχίζουμε εμείς οι χήρες, και όχι μόνο, όλοι οι πενθούντες, να νιώθουμε αυτό το γνωστό τσίμπημα στην καρδιά. Το σύστημά μας, ψυχή και σώμα, αντιδρά στην απώλεια. Μας λείπουν πολύ. Τους έχουμε επιθυμήσει υπερβολικά. Όσο περνάει ο καιρός, μεγαλώνει και η επιθυμία μας. Ένα μπαλόνι που φουσκώνει χωρίς σταματημό.

Η ζωή μας συνεχίζεται κανονικά, όσο κανονικά μπορεί. Ασχολίες, το σπίτι, τα παιδιά, οι οικογενειακές υποχρεώσεις. Αλλά οι γιορτές; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ χτυπάω κόκκινο. Κάτι σαν S.O.S. Πρέπει να κάνω κάτι διαφορετικό, να τις ξεπεράσω, έστω και επιφανειακά. Να ασχοληθώ με κάτι άλλο.

Οι ειδικοί τι λένε; Οι άλλοι τι κάνουν; Αναρωτιέμαι και ψάχνομαι. Μπαίνω στα ξενόγλωσσα blog. Τι προτείνουν αυτοί; Μήπως ο πόνος είναι λιγότερος στο εξωτερικό;

Να τι γράφει μία παθούσα.

1. Κάνε κάτι διαφορετικο. Η ζωή σου χωρίς τον αγαπημένο σου είναι διαφορετική. Μην προσποιείσαι ότι θα συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο που γνώριζες μέχρι τώρα.

2. Άρχισε να εστιάζεις στην ευγνωμοσύνη. Δες όλα τα καλά που έχεις.

3. Πήγαινε έναν περίπατο. Μέσα στην φύση θα νιώθεις καλύτερα καθώς ακούς τους ιδιαίτερους θορύβους της.

4. Κάνε εθελοντική εργασία κάπου.

5. Τηλεφώνησε μία φίλη ή κάποιον από την οικογένειά σου. Θα σου κάνει καλό να ακούσεις τι έχουν να πουν.

6. Παίξε με ένα κατοικίδιο. (Αυτό το αποκλείω για μένα. Δεν πρόκειται ποτέ να το κάνω γιατί τα φοβάμαι πολύ. Εσείς, όμως;)

7. Κοιμήσου το απόγευμα. Είναι ένας τρόπος να φροντίσεις τον εαυτό σου.

8. Ξόδεψε λίγο χρόνο σε ένα μαγαζί - σούπερ μάρκετ, βιβλιοπωλείο. πολυκατάστημα.

9. Φρόντισε τον κήπο σου, τις γλάστρες στο μπαλκόνι σου. Δουλεύοντας με το χώμα, ξεκουράζεσαι ψυχικά και δέχεσαι τον ηλεκτρομαγνητισμό της γης, ο οποίος έχει θεραπευτικές ιδιότητες στο ανθρώπινο σώμα.

10. Διάβασε ένα βιβλίο.

11. Άκουσε μουσική.

Κάποιο από αυτά μπορεί να σε βοηθήσει σε μία αδύναμη στιγμή, όταν ο πόνος υπερβάλλει στην ψυχή σου. 

Οι γιορτές είναι δύσκολες από μόνες τους. Βρες έναν δικό σου τρόπο να θυμηθείς χωρίς να υποφέρεις.

Μετάφραση της Νένας Μεϊμάρη από το blog "Runawaywidow.blog" As a Widow, εμπλουτισμένο με δικές της σκέψεις

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη