Είμαι Χήρα - Έχω φωνή

Σήμερα ένιωσα την ανάγκη για ένα νέο και διαφορετικό ημερολόγιο για 'μένα. Ίσως και για όλες τις χήρες. Και για όλους τους παθόντες από την μεγάλη απώλεια που ζουν σε καθημερινή βάση. Το ημερολόγιό μου δεν θα συμπεριλαμβάνει Κυριακές. Η μέρα θα πηδάει από το Σάββατο στην Δευτέρα. Δεν θα υπάρχουν μεγάλες γιορτές, όπως Χριστούγεννα και Πάσχα. Ούτε μικρές γιορτές ούτε και εθνικές γιορτές. Ούτε γενέθλια ούτε και επέτειο γάμου. Δεν γεννήθηκα ποτέ ούτε και παντρεύτηκα εγώ. Ένα ημερολόγιο απλό όπου όλες οι μέρες είναι ίδιες. Ένα χρονοδιάγραμμα χωρίς αρχή και τέλος. Όπου η ανατολή και η δύση θα μοιάζουν το ίδιο. Δεν θα με αγγίζουν ιδιαίτερα. Δεν θα έχουν νόημα. Τι θα πει ανατολή και δύση; Ήλιος και φεγγάρι το ίδιο. Ίσως έτσι η απώλεια γίνει συνήθεια, ένα κομμάτι του εαυτού μου και της μέρας μου όπως εγώ την καταλαβαίνω. Αλλιώς όλα τα άλλα με ενοχλούν, μου γίνονται βάρος. Προς το παρόν. Και εύχομαι για λίγο ακόμα και όχι για πάντα. Μια παρηγοριά για τώρα. - της Νένας Μεϊμάρη ...

  Γιορτές και πένθος Έρχονται οι γιορτές ξανά και αρχίζουμε εμείς οι χήρες, και όχι μόνο, όλοι οι πενθούντες, να νιώθουμε αυτό το γνωστό τσίμπημα στην καρδιά. Το σύστημά μας, ψυχή και σώμα, αντιδρά στην απώλεια. Μας λείπουν πολύ. Τους έχουμε επιθυμήσει υπερβολικά. Όσο περνάει ο καιρός, μεγαλώνει και η επιθυμία μας. Ένα μπαλόνι που φουσκώνει χωρίς σταματημό. Η ζωή μας συνεχίζεται κανονικά, όσο κανονικά μπορεί. Ασχολίες, το σπίτι, τα παιδιά, οι οικογενειακές υποχρεώσεις.  Αλλά οι γιορτές; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ χτυπάω κόκκινο. Κάτι σαν S.O.S. Πρέπει να κάνω κάτι διαφορετικό, να τις ξεπεράσω, έστω και επιφανειακά. Να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Οι ειδικοί τι λένε; Οι άλλοι τι κάνουν; Αναρωτιέμαι και ψάχνομαι. Μπαίνω στα ξενόγλωσσα blog. Τι προτείνουν αυτοί; Μήπως ο πόνος είναι λιγότερος στο εξωτερικό; Να τι γράφει μία παθούσα. 1. Κάνε κάτι διαφορετικο. Η ζωή σου χωρίς τον αγαπημένο σου είναι διαφορετική. Μην προσποιείσαι ότι θα συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο που γνώρι...