Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καλυτερεύοντας τον πόνο μας [της Νένας Μεϊμάρη]

Καλυτερεύοντας τον πόνο μας


Ο Sean Grover, Αμερικανός κοινωνικός λειτουργός, ισχυρίζεται ότι όταν αναγνωρίζουμε και, στη συνέχεια, δεχόμαστε τον πόνο μας, τότε επιτρέπουμε τα δάκρυα να τρέξουν ανενόχλητα από μέσα μας σαν ένα ποτάμι που κυλάει στην φυσική του ροή. Όταν όμως τα εμποδίζουμε, τότε παραμένουν μέσα μας ως εγκλωβισμένος πόνος, πράγμα που επηρεάζει τον νου και την ψυχική μας υγεία.
Κατά καιρούς αυτό το κάνουμε όλοι μας. Το σώμα μας μπορεί να αντέξει λίγο πόνο για λίγο χρονικό διάστημα.

Αν, όμως, το παρακάνουμε, τότε εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα, από πονοκέφαλο μέχρι άγχος. Στην συνέχεια αυτό μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο στην αυτοκαταστροφή.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε κάτι τόσο αρνητικό;

Ο Sean Grover προτείνει να στρέψουμε τον πόνο μας στη δημιουργικότητα. Ζωγραφική, ποίηση, λογοτεχνία, γράφοντας σε ημερολόγιο, χορός, φωνητική, κινηματογράφο, θέατρο. Ό,τι μας εντυπωσιάζει και μας εκφράζει.

Να μοιραστούμε τον πόνο μας με άλλους. Να κάνουμε ψυχοθεραπεία με ειδικούς. Να ανοίξουμε την καρδιά μας σε άτομα της εμπιστοσύνης μας. Να γράφουμε στο ημερολόγιό μας. Το να σπάσουμε την σιωπή μας είναι θεραπευτικό και απαραίτητο.
Να βοηθάμε άλλους με τον δικό τους πόνο. Κάτι τέτοιο μας ενδυναμώνει και νιώθουμε ότι υπάρχει ένα νόημα στον πόνο μας. Ο αλτρουισμός παραμένει ένα από τα καλύτερα τονωτικά για να μεταβάλλουμε τον πόνο μας σε κάτι καλύτερο. 

Sean Grover, LCSW, (Licensed Clinical Social Worker)

- της Νένας Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...