Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χόρχε Λουίς Μπόρχες: Πέθανε η χήρα του συγγραφέα, Μαρία Κοδάμα – Σε ηλικία 86 ετών

 Η χήρα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες έδινε μάχη με τον καρκίνο.

Η Μαρία Κοδάμα, η χήρα του διάσημου αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, πέθανε χθες Κυριακή στο Μπουένος Άιρες σε ηλικία 86 ετών, εξαιτίας επιπλοκών του καρκίνου από τον οποίο έπασχε, ανακοίνωσε η οικογένειά της στον Τύπο.

Ήταν συγγραφέας, μεταφράστρια, συνεργάτιδα και μοναδική διαχειρίστρια του έργου του Μπόρχες, που κριτικοί λογοτεχνίας θεωρούν πως συγκαταλεγόταν στους σημαντικότερους ποιητές, δοκιμιογράφους και μυθιστοριογράφους της εποχής του.

Και ο Μπόρχες είχε πεθάνει στα 86 του
Ο διάσημος συγγραφέας του «Βιβλίου των φανταστικών όντων» πέθανε επίσης στα 86 του, τον Ιούνιο του 1986, στη Γενεύη της Ελβετίας, δυο μήνες αφού παντρεύτηκαν με τη Μαρία Κοδάμα.

Το πάθος της για τη λογοτεχνία δεν έσβησε ποτέ. Παρότι άρρωστη, έγραψε ένα τελευταίο έργο, με τίτλο La divisa punzo (αμετάφραστο), στο οποίο καταπιάνεται με την ιστορία του αμφιλεγόμενου αργεντινού πολιτικού του 19ου αιώνα Χουάν Μανουέλ δε Ρόσας, σε συνεργασία με την Κλαούντια Φαρίας Γκόμες.

Η σχέση της με τον Μπόρχες ξεκίνησε όταν ανακάλυψαν πως είχαν κοινές αγάπες: την αγγλική γλώσσα, την παλιά αγγλοσαξονική γλώσσα, τα ισλανδικά…

Τον συνάντησε όταν ακόμη δεν ήταν παρά δεκαέξι και μελετούσε λογοτεχνία. Ο πατέρας της την πήγε να ακούσει διάλεξη του συγγραφέα.

«Ο Μπόρχες μου λείπει, όπως κι ο τρόπος που διασκεδάζαμε. Οι φίλοι μου συνήθιζαν να μου λένε: ‘Το να βγαίνεις με τον άνδρα των λαβύρινθων (σ.σ. συχνή εικόνα στα έργα του Μπόρχες) είναι τρομακτικό». Αλλά ήταν άνθρωπος «ιλαρός, κι οι λαβύρινθοί του με συνάρπαζαν. Πέρασα καιρό μαζί του. Δεν είμαι μαζοχίστρια, ήταν αξιαγάπητος», θα δήλωνε σε εκδήλωση στην Γουαδαλαχάρα, στο Μεξικό.

Για τη σχέση τους, η Μαρία Κοδάμα έλεγε χωρίς περιστροφές «δεν σχημάτισα ποτέ την εντύπωση πως κυριαρχούσε πάνω μου, ή πως ήμουν κατώτερη».

Την εποχή που ο Μπόρχες θεωρείτο κάθε χρόνο φαβορί για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, η Μαρία Κοδάμα θα θυμόταν πως «όλος ο κόσμος τον σταμάταγε στον δρόμο και του έλεγε ‘ελπίζω πως θα το κερδίσεις’».

Δεν του απονεμήθηκε ποτέ.

Η σύντροφος του συγγραφέα έργων όπως τα «Μυθοπλασίες», «Το βιβλίο της άμμου», «Το Άλεφ» ή ακόμη «Η αναφορά του Μπρόουντι», δημιούργησε, το 1988, το Ίδρυμα Χόρχε Λουίς Μπόρχες. 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ & https://odelalis.gr/chorche-loyis-mporches-pethane-i-chira-toy-syggrafea-maria-kodama-se-ilikia-86-eton/?fbclid=IwAR2ACbNgxVxOWIpPXWRCQv8y_ghxiMEsPFCqXE6g6XGrLd94IKS4jE-gflA

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...