Η Μάγια Άντζελου, αγαπημένη Αμερικανίδα συγγραφέας μιλάει πολύ για αυτό-ενδυνάμωση, πιστεύει δηλαδή πολύ σ' αυτό. Το ίδιο και εγώ. Λέει επίσης ότι "Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από το να' χεις μέσα σου μια ιστορία ανείπωτη". Τεράστια αλήθεια και αυτό. Από τα χρόνια της Αμερικής το λέω στον εαυτό μου. Και μετά από τόσα χρόνια στην πιάτσα που λέγεται ζωή, κατάλαβα ότι φτάνεις κάποτε σε ένα σημείο και μιλάς, και λες, και διηγείσαι, και περιγράφεις και τέλος πάντων βγάζεις την ιστορία σου έξω για να ησυχάσεις για λίγο, μέχρι την επόμενη. Κάπως έτσι έγινε μαζί μου και στο πρώτο μου βιβλίο έβγαλα τα σωθικά μου έξω, γιατί αλλιώς θα πέθαινα. Κυριολεκτώ!! Το βιβλίο με βοήθησε να παραμείνω εδώ στη γη. Η δημιουργική γραφή είναι καθαρή θεραπεία, να το ξέρετε αυτό. Το δεύτερο βιβλίο μου το έγραψα για να δω αν υπήρχα ποτέ ως οντότητα χωρίς τον άντρα μου. Ήταν τόσο συνυφασμένη η ζωή μου με τη δική του που δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτόν. Ακραία κατάσταση! Μην αγαπήσετε ποτέ ένα άντρα έτσι! Το βιβλίο με βοήθησε να νιώσω λίγο καλύτερα και να δω με τα ίδια μου τα μάτια ότι... ναι, υπήρχα και κατάφερα σημαντικά πράγματα για μένα! Έξι χρόνια μετά και πολύ πρόσφατα ολοκλήρωσα το τρίτο μου βιβλίο, το οποίο θεωρώ και το πιο αξιόλογο και χρήσιμο. Είναι ένα ενχειρίδιο κατά κάποιον τρόπο, ένα εργαλείο που εξηγεί τι σημαίνει να βρεθείς χήρα ένα πρωί ή ένα βράδυ, χωρίς να ξέρεις τι σου γίνεται. Παράξενοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, δίνουμε έμφαση στη μόρφωση, στην εμφάνιση, σε περιουσίες αλλά μπαίνουμε σε ένα γάμο εντελώς απροετοιμαστοι, στη μητρότητα χωρίς καμία βασική γνώση, βάζοντας τις ελπίδες μας σε μία μάνα ή πεθερά και ακόμα χειρότερα, μπαίνουμε στη χηρεία σαν ένα πρόβατο που χάθηκε από το κοπάδι και δεν ξέρει πώς να επιβιώσει. Απαράδεκτο! Να αναφέρω βέβαια ότι δεν υπάρχει ελπίδα στον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος θεωρεί πολύ πιό σημαντικό να πίνεις κόκα κόλα με χάρτινο καλαμάκι παρά με πλαστικό αλλά δεν είναι υπεύθυνος για το status της χηρείας σου. Άρα, you are on your own baby!! Το βιβλίο μου έχει να κάνει με το τι σημαίνει να βρεθείς μόνη, τι θα νιώσεις, τι θα αισθανθείς, τι θα αντιμετωπίσεις, πώς θα συνεχίσεις και σε γενικές γραμμές ποια είσαι χωρίς αυτόν. Το είχα μεγάλη ανάγκη στις αρχές αυτό το βιβλίο και επειδή δεν υπάρχει τίποτε γραπτό στην Ελλάδα, με άλλα λόγια δεν ασχολήθηκε κανείς με τη χήρα γυναίκα, μπήκα στον κόπο να το κάνω εγώ, μετά από την επίγεια κόλαση που πέρασα και συνεχίζω ως ένα βαθμό. Είναι ένα βιβλίο ελπίδας και επαναφοράς σε μία νέα κανονικότητα. Θα με βοηθούσε πολύ αν το είχα από την αρχή. Ας είναι και τώρα. Το βιβλίο δεν είναι λογοτεχνία και δεν το βλέπουμε με τα μάτια της τέχνης. Είναι μία αυθεντική απολογία, μία σκληρή ματιά στην σκοτεινή πλευρά της ζωής. Ωστόσο, επειδή εμείς οι άνθρωποι είμαστε υπέροχα όντα και ικανά για μεταμόρφωση, είναι ένα βιβλίο που καταφέρνει να φέρει στην επιφάνεια την ελπίδα που είναι κρυμμένη μέσα μας. Σκοπός μου είναι να αρχίσουμε να βλέπουμε σοβαρά το θέμα, να μιλάμε σε αξιόλογο επίπεδο, να βρούμε ό,τι λύσεις μπορούμε εμείς και να περιμένουμε πολιτικές αλλαγές πάνω στο θέμα. Αυτό το τελευταίο χλωμό το βλέπω, αλλά δεν πρέπει να σταματάμε να απαιτούμε τα αυτονόητα. Μετά από έξι χρόνια, έχω τεράστιο σεβασμό στη χήρα γυναίκα, όχι επειδή είμαι και εγώ, αλλά επειδή γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι κατάφερε να περπατήσει την επίγεια κόλαση και ήρθε στην επιφάνεια για να συνεχίσει το υπόλοιπο της ζωής της με καινούριους κανόνες. Αν νομίζετε ότι κάτι τέτοιο είναι εύκολη ιστορία, έχω νέα για εσάς. Το καλύτερο είναι να μην το ζήσεις ποτέ αυτό, αλλά αν χρειαστεί, τότε να έχεις βασικές γνώσεις μήπως και η γεύση είναι λιγότερο πικρή! Θα σας κρατήσω ενήμερους για την παρουσίαση, η οποία και θα είναι διαφορετική εκ των πραγμάτων.
Νένα Μεϊμάρη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου