Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παγκόσμια Ημέρα Της Γυναίκας


Νένα Μεϊμάρη


Στις 8 Μαρτίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που καθιερώθηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Το φετινό θέμα είναι «Δώσε για να κερδίσεις». Τι άλλο θα μπορούσε να είναι εξάλλου αφού η γυναίκα έχει τον δυναμικό ρόλο της προσφοράς; Μέσα λοιπόν από τη δοτικότητα και την προσφορά ψάχνουμε την ισότητα και την ελευθερία. Αυτό ίσως καταφέρουμε να το αποκτήσουμε βοηθώντας η μία την άλλη πρακτικά και όχι μόνο με λόγια. Χρησιμοποιούμε τις γνώσεις, τους πόρους, την εκπαίδευση, τον χρόνο καθώς και τις υποδομές που έχουμε. Γινόμαστε μέντορες η μία για την άλλη με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε. Η ισότητα και η ελευθερία είναι θέματα για τα οποία μία γυναίκα παλεύει ακόμα και στις καλύτερες συνθήκες. Ο αγώνας μας είναι ρεαλιστικός και δεν τον παίρνουμε αψήφιστα.

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ, η περίφημα Γαλλίδα φιλόσοφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια, λέει «Γυναίκα: δεν γεννιέσαι, γυναίκα γίνεσαι». Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Γινόμαστε με τον χρόνο, την πείρα, τις προσωπικές μας σκέψεις και τα όνειρά μας, τις αποφάσεις και τις πράξεις μας. Εμείς οι χήρες το ξέρουμε καλύτερα αυτό γιατί πολύ απλά αναγκαστήκαμε να αναδιοργανώσουμε τη ζωή μας κάτω από πολύ δυσχερείς συνθήκες. Ίσως θα ήταν καλό να γιορτάσουμε διπλά και με μεγαλύτερη ένταση όπως λέμε. Το αξίζουμε πάντως!

Θα αναρτήσω δύο μηνύματα που μας έστειλαν δύο φίλες, τις οποίες εκτιμώ απεριόριστα. Τα μηνύματά τους είναι γεμάτα ενθάρρυνση, και μας οδηγούν στην ενσυναίσθηση σχετικά με το ποιες είμαστε και τι μπορούμε να καταφέρουμε. Επίσης, λίγο αργότερα, θα αναρτήσω το podcast που πρόσφατα έκανα με τη φίλη Βίκυ Μανιάτη, αρχιτέκτων, με ποικίλα ενδιαφέροντα. Ήταν μία πολύ όμορφη συζήτηση για τη σημερινή κατάσταση της γυναίκας.

Θα τελειώσω το δικό μου μήνυμα με τα λόγια της Oprah Winfrey από το βιβλίο της ΟΣΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ. Η Όπρα γράφει από την τεράστια πείρα που κατέχει, αρχίζοντας από την ταλαιπωρημένη μικρή ηλικία και φτάνοντας να είναι μία από τις πλουσιότερες γυναίκες του κόσμου, χωρίς ποτέ να χάσει την ανθρωπιά της, κάτι που την κάνει ξεχωριστή. «Γίνετε η αλλαγή που θέλετε να δείτε – αυτά τα λόγια είναι φάρος στη ζωή μου. Αντί να υποτιμάτε, εξυψώστε. Αντί να γκρεμίζετε, ξαναχτίστε. Αντί να παραπλανάτε, φωτίστε τον δρόμο ώστε όλοι μας να μπορούμε να σταθούμε πιο ψηλά».

Καλή γιορτή της γυναίκας, σας εύχομαι από καρδιάς. Εγώ σας θαυμάζω όλες και σας εύχομαι μόνο καλά πράγματα από εδώ και πέρα!!! 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη 

ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ «ΧΗΡΕΣ». ΑΛΛΑ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ.

Η Αμερική τις αποκαλούσε «οι χήρες». Αλλά αυτή η λέξη δεν πλησίασε ποτέ την αλήθεια. Επειδή αυτές οι γυναίκες δεν ήταν απλώς επιζώσες μιας τραγωδίας. Ήταν στρατηγοί, παιδαγωγοί, θεμελιώτριες θεσμών και αρχιτέκτονες της κληρονομιάς των πολιτικών δικαιωμάτων που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Αμερική. Coretta Scott King. Betty Shabazz. Myrlie Evers-Williams. Και δίπλα τους, στο πνεύμα και στην ηγεσία, η Dorothy Height. Μεταξύ τους κατείχαν έξι πανεπιστημιακά πτυχία, μεγάλωσαν δεκαέξι παιδιά ως μονογονείς, ηγήθηκαν εθνικών οργανώσεων και πέρασαν δεκαετίες παλεύοντας για τη δικαιοσύνη που οι σύζυγοί τους δεν πρόλαβαν να δουν. Κι όμως, οι εφημερίδες και η τηλεόραση συνέχιζαν να χρησιμοποιούν την ίδια λέξη. Χήρες. ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ Ο ΤΥΠΟΣ ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΔΕΙΞΕ Τον Ιανουάριο του 1995, σε ένα δείπνο στο King Center στην Ατλάντα, η φωτογράφος Susan Ross απαθανάτισε μια σπάνια στιγμή. Όχι θλίψη. Όχι τελετουργικό. Όχι τη σοβαρή εικόνα που η Αμερική είχε συνηθίσει να βλέπει. Αντίθετα, φωτογράφισε τέσσ...

Αλλαγές στις συντάξεις χηρείας

  Σημαντικές αλλαγές να δούνε όλες οι χήρες εύχομαι, που το νούμερο μεγαλώνει σε καθημερινή βάση, γιατί δεν είναι μόνες τους, έχουν και παιδιά που πρέπει να μεγαλώσουν. Απέραντη είναι η αδικία απέναντί τους μέχρι τώρα, αλλά το γεγονός ότι υπάρχει η συζήτηση στο τραπέζι είναι πολύ ενθαρρυντικό. Περιμένουμε καλά νέα από τους υπεύθυνους!!! Νένα Μεϊμάρη