Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας (1)

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας— ημέρα μνήμης που τιμά τον ιστορικό αγώνα και τα επιτεύγματα των γυναικών για ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνική δικαιοσύνη—στεκόμαστε αναστοχαστικά μπροστά σε αυτό που πέρασε και με αισιοδοξία ατενίζουμε το μέλλον. Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η γυναικεία φωνή έχει αποδειχθεί πολύτιμη και η επίδρασή της αναμφισβήτητη. Οφείλουμε να αγκαλιάζουμε τη δύναμή μας, δηλαδή να δημιουργούμε, να εξελισσόμαστε με τις πράξεις μας, και να αποτελούμε πρότυπα για τη νέα γενιά, για τα παιδιά μας, για τους συνανθρώπους μας. Η γυναίκα σήμερα είναι περισσότερο παρούσα στον κόσμο της εργασίας, της επιστήμης, του πολιτισμού και των δομών της όποιας εξουσίας, σε σύγκριση με το παρελθόν. Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο αλλά πρέπει τώρα η νέα γενιά να πάρει τη σκυτάλη, να μην επαναπαυτεί, να το συνεχίσει γιατί εύκολα αφαιρούνται τα κεκτημένα δικαιώματα.

Η διεθνώς αναγνωρισμένη ημέρα μνήμης (8 Μαρτίου) συμβολίζει τη διαχρονική προσπάθεια των γυναικών για ίσα δικαιώματα και ίση μεταχείριση. Αποτελεί, εκτός από ημέρα κινητοποιήσεων, και μια υπενθύμιση, μια προτροπή αναφορικά με τους αγώνες που καθημερινά οφείλουμε να δίνουμε για την εξάλειψη του κοινωνικού αποκλεισμού, την εξάλειψη κάθε μορφής διακρίσεων κατά των γυναικών. Αγώνες κατά των έμφυλων διακρίσεων που αφορούν στο μισθολογικό χάσμα, στη γυναικεία υπο-εκπροσώπηση σε ηγετικές θέσεις, στην ανάγκη εναρμόνισης της οικογενειακής/προσωπικής και επαγγελματικής ζωής, και στην έμφυλη βία, μεταξύ άλλων.


Ειρήνη Καμπερίδου, Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας

Τμήμα Κοινωνιολογίας, Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)

Μέλος Επιτροπής Ισότητας των Φύλων και Καταπολέμησης των Διακρίσεων του ΕΚΠΑ


Νένα Μεϊμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ζωή δεν είναι ξέχωρη από τον θάνατο. Απλά φαίνεται έτσι. Μια μέρα θα δεις την αδερφή σου ξανά. Από ένα κινηματογραφικό έργο Μετάφραση Νένα Μειμάρη

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη