Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΧΗΡΑ ΠΡΟΣΚΛΗΘΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΓΑΜΟ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ — ΕΚΕΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΦΥΛΑΓΜΕΝΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ

 



Nena Meimaris

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Natalie Cole - Unforgettable [μουσική]

 Natalie Cole - Unforgettable

Εθελοντισμός

Μετάφραση από το Αγγλικό κείμενο Νένα Μεϊμάρη   Δεν είναι για τα χρήματα, ούτε για τη φήμη Δεν είναι για κανένα προσωπικό κέρδος Είναι απλά για την αγάπη προς τον συνάνθρωπο Απλά να δώσεις ένα χέρι βοηθείας Είναι για να δώσεις λίγο από τον εαυτό σου Κάτι που δεν αγοράζεται με πλούτο Δεν είναι για μετάλλια που τα κουβαλάς υπερήφανα Έχει να κάνει με το βαθύ συναίσθημα μέσα σου Η ανταμοιβή βρίσκεται στο βάθος της καρδιάς σου Είναι αυτό το αίσθημα ότι είσαι μέρος της βοήθειας Κάπου κοντά ή μακριά Αυτό είναι που σε κάνει εθελοντή Ευχαριστώ από καρδιάς για όλη τη βοήθειά σου!!!!   Τα δικά μου σχόλια Ασχολούμαι με τον εθελοντισμό από 20 χρονών. Είναι πλέον μέρος του εαυτού μου. Έχω ασχοληθεί με πολλά σε διάφορους οργανισμούς. Έχω γνωρίσει πολλά άτομα μέσα από την εθελοντική μου δουλειά και νιώθω ένα ξεχωριστό πλούτο. Νιώθω περισσότερο ευγνώμων για αυτά που έχω και τα εκτιμώ περισσότερο γιατί έχω προσέξει ότι δεν τα έχουν όλοι. Νομίζω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος μέσα από τον εθελοντι...
Το πένθος εκτός από νερό, είναι και βουνό. Έχει μέρες-βουνά, μέρες-ογκόλιθους, μέρες που στο ημερολόγιο είναι σημειωμένες με μαρκαδόρους, καρδούλες, αστεράκια και αυτοκόλλητα. Μέρες που όταν ζυγώνουν, τις τρέμεις γιατί ξέρεις ότι θα είναι εντελώς διαφορετικές, γιατί ξέρεις ότι θα τις ζήσεις εντελώς διαφορετικά. Δε θα υπάρχει πια η δυνατότητα για αυτό που ήξερες. Δε θα κάνεις όλα αυτά που έκανες. Και αυτό γνωρίζεις ότι θα σε οδηγήσει ξανά (και ξανά) στη συνάντηση με την απώλεια, πιο βαθιά. Ότι θα σε χαράξει εκ νέου. Ότι θα γίνει ακόμα περισσότερο μέρος μιας πραγματικότητας που ποτέ δεν ήθελες. Αναπόφευκτο?  Ναι. Απαραίτητο? Ναι. Οδυνηρό? Πολύ. Μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας? Κι αυτό ναι. Το ότι είναι μέρος της, μειώνει τον πόνο?  Όχι. Το νου σου, σε τέτοιες μέρες που το πένθος ψηλώνει σαν το Έβερεστ, που βρίσκεσαι στα ριζά του και το βλέπεις να υψώνεται μπροστά σου τεράστιο, σκληρό και απειλητικό, χωρίς οξυγόνο. Να τις προχωράς σιγά σιγά. Με ό,τι βοήθεια και στήριξη μπορείς...