Το πένθος εκτός από νερό, είναι και βουνό.
Έχει μέρες-βουνά,
μέρες-ογκόλιθους,
μέρες που στο ημερολόγιο είναι σημειωμένες με μαρκαδόρους, καρδούλες, αστεράκια και αυτοκόλλητα.
Μέρες που όταν ζυγώνουν, τις τρέμεις γιατί ξέρεις ότι θα είναι εντελώς διαφορετικές,
γιατί ξέρεις ότι θα τις ζήσεις εντελώς διαφορετικά.
Δε θα υπάρχει πια η δυνατότητα για αυτό που ήξερες.
Δε θα κάνεις όλα αυτά που έκανες.
Και αυτό γνωρίζεις ότι θα σε οδηγήσει ξανά (και ξανά) στη συνάντηση με την απώλεια, πιο βαθιά.
Ότι θα σε χαράξει εκ νέου.
Ότι θα γίνει ακόμα περισσότερο μέρος μιας πραγματικότητας που ποτέ δεν ήθελες.
Αναπόφευκτο? Ναι.
Απαραίτητο? Ναι.
Οδυνηρό? Πολύ.
Μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας? Κι αυτό ναι.
Το ότι είναι μέρος της, μειώνει τον πόνο? Όχι.
Το νου σου, σε τέτοιες μέρες που το πένθος ψηλώνει σαν το Έβερεστ,
που βρίσκεσαι στα ριζά του και το βλέπεις να υψώνεται μπροστά σου τεράστιο, σκληρό και απειλητικό, χωρίς οξυγόνο.
Να τις προχωράς σιγά σιγά.
Με ό,τι βοήθεια και στήριξη μπορείς να σου προσφέρεις.
Από τους ανθρώπους που σ' αγαπάνε, από τη φύση, από τις τελετουργίες, από τη μουσική, από την ποίηση, από σένα τον ίδιο.
Μαθαίνεις τη ζωή αλλιώς.
Ξαναδημιουργείς τον κόσμο σου από την αρχή.
Πεθαίνεις και ξαναχτίζεις τον εαυτό σου από την αρχή.
Κι αυτό είναι ένα έργο ζωής.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου