Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πηγαίνοντας διακοπές με τα παιδιά σου

 

Νένα Μεϊμάρη


Πρόσφατα διάβασα την αυτοβιογραφία της γερμανίδας πολιτικού Μέρκελ. Πρόκειται για ένα βιβλίο με πολύ ενδιαφέρον και πληροφορίες. Γενικά μου αρέσει να διαβάζω βιογραφίες γιατί μαθαίνω καλύτερα το πρόσωπο και βιώνω τα γεγονότα που επηρέασαν τη ζωή του. Η Μέρκελ διηγείται τα παιδικά της χρόνια και αναφέρει ότι «Μία φορά τον χρόνο οι γονείς μας έπαιρναν εμάς τα παιδιά μαζί τους για διακοπές». ''Ωραία'', σκέφτηκα, είναι υπέροχο να μπορείς να πας διακοπές με τους γονείς σου. Εγώ ποτέ δεν είχα τέτοια εμπειρία. Οι πρώτες μου διακοπές ήταν το γαμήλιο ταξίδι μου για μία εβδομάδα, όταν ήμουν 20 χρονών. Γνωρίζω όμως γονείς που καταβάλουν κάθε προσπάθεια να ζήσουν αυτήν την εμπειρία έστω και μία φορά τον χρόνο. Τι γίνεται όμως αν μείνεις μόνη με τα παιδιά σου; Μπορείς να το καταφέρεις αυτό; Έχεις την οικονομική ευχέρεια; Αν δεν την έχεις, μπορείς να σκεφτείς κάτι που να δώσει σε σένα και τα παιδιά σου την ίδια χαρά; Δεν έχω δικά μου παιδιά και δεν μπορώ να σου πω κάτι συγκεκριμένο. Αυτό που θα ήθελα να σου πω είναι να σκεφτείς πολύ, να βάλεις όλη σου τη φαντασία, όλη σου την εμπειρία και να βρεις κάτι που θα είναι κατάλληλο για την περίπτωσή σου. Μπορεί να είναι μία ημέρα με πικ-νικ κάπου κοντά στη φύση. Μπορείτε να πάτε στη θάλασσα με τα δικά σας σνακς. Υπάρχει η δυνατότητα να επισκεφτείτε συγγενείς σε μία άλλη πόλη. Είμαι βέβαιη πως ό,τι και να κάνετε, θα είναι ευχάριστο για τα παιδιά σας. Μπορεί να μείναμε μόνες αλλά δεν σημαίνει ότι θα στερηθούμε βασικές εμπειρίες. Το ''Ευ Ζειν'' είναι μία στάση ζωής που μπορεί να ακολουθήσεις είτε με χρήματα είτε χωρίς πολλά χρήματα!!! Και αυτές οι εμπειρίες θα μείνουν για πάντα στο μυαλό των παιδιών σου!!! Και στο δικό σου!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024  Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...

Natalie Cole - Unforgettable [μουσική]

 Natalie Cole - Unforgettable