Χρονόμπαλα

Νένα Μεϊμάρη

Πρόσφατα παρακολούθησα μία διάλεξη για την ιστορία του βιβλίου

από την αρχή μέχρι την τωρινή του εξέλιξη. Έμαθα λεπτομέρειες

που δεν τις γνώριζα και ας διαβάζω για χρόνια.

Ένα από τα πράγματα που έμαθα ήταν η «χρονόμπαλα». Είναι ένα

είδος βιβλίου που εμφανίστηκε χρόνια πριν και ακολουθεί την

ιστορία ενός ατόμου από την γέννησή του μέχρι τη ώρα που θα

πεθάνει. Στην εικόνα βλέπουμε ένα κουβάρι από σκοινί με κόμπους,

οι οποίοι εξιστορούν τα διάφορα γεγονότα του ανθρώπου αυτού.

Πολλά γεγονότα, κόμποι, πάρα πολλά καθώς μεγαλώνει το κουβάρι.

Όταν η ζωή του ατόμου φτάσει στο τέλος, το κουβάρι τελειώνει και

αυτό και πηγαίνει μαζί του στον τάφο.

Η εικόνα με συγκλόνισε γιατί πραγματικά εκφράζει τη ζωή μας με

ένα ρεαλιστικό τρόπο. Τη διαβαίνουμε σιγά- σιγά, βήμα - βήμα,

τυλίγονται οι εικόνες με κάθε λεπτομέρεια, καθώς μεγαλώνουμε

μεγαλώνει και το κουβάρι και δημιουργεί το προσωπικό μας βιβλίο.

Μία αυτοβιογραφία ζωντανή με ένα τρόπο παραστατικό όσο και

διαφορετικό. Η εικόνα με πίεσε να σκεφτώ τη δική μου ζωή, τους

δικούς μου κόμπους, το κουβάρι μου και να θέλω να μάθω μέχρι

πού θα πάει!!!

Μία «χρονόμπαλα» η ζωή μας με αρχή και τέλος, γεμάτη από

επεισόδια και καταστάσεις, που μετά από καιρό στολίζουν το

προσωπικό μας κουβάρι!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024 Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Περισσότερα »

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...