Επειδή κάθε ιστορία επαναλαμβάνεται, το ίδιο συμβαίνει και με τις γιορτές. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ το έχω πει ότι με κουράζουν ψυχικά και το έχω πει τόσες πολλές φορές που μπορεί και να σας έχω ήδη κουράσει. Ωστόσο ετοιμαζόμαστε για μία πολύ μεγάλη γιορτή και καλά θα κάνουμε όλες όσες είμαστε σε καιρό λύπης να προετοιμαστούμε ψυχολογικά, μαζί με όλες τις άλλες ετοιμασίες.
Αυτό ισχύει για εμάς τις χήρες ( και να επισημάνω ότι πολλές γυναίκες δε θέλουν να αποκαλούνται «χήρες», δεν τις αρέσει αυτή η λέξη) και θα τις σεβαστώ. Αλλά σε αυτήν την στήλη αναφερόμαστε σε χήρες και δεν έχω άλλη καλύτερη λέξη να χρησιμοποιήσω. Εμείς λοιπόν, οι ιδιαίτερες γυναίκες, έχουμε θέμα με τις γιορτές. Άλλες λίγο, άλλες πολύ, άλλες όπως εγώ, πάρα πολύ. Παίζονται στην ψυχή μας πολλά σενάρια τα οποία εκδηλώνονται ως ερεθίσματα και κατόπιν μας προκαλούν πόνο και θλίψη. Και μετά αρχίζει το μπέρδεμα: "θα πάω στο τραπέζι που καλέστηκα", "δεν θα πάω στο τραπέζι", "θα ετοιμάσω στο σπίτι αυτά που θέλω", "όχι", "δεν έχω διάθεση και δεν θα ετοιμάσω", "θα δεχτώ φίλους αλλά αν δεν νιώθω καλά δεν θα τους δεχτώ". Και η υπόθεση πάει λέγοντας. Καμία λογική σε όλο αυτό, όπως πολλές γνωρίζετε. Αυτή η χαρά - λύπη, το γέλιο – κλάμα, το μπορώ – δεν μπορώ, το θέλω – δεν θέλω, το παλιό – καινούριο, είναι ένα παραλήρημα που θέλει ιδιαίτερη προσοχή.
Το βέβαιο είναι ότι πρέπει να το ζήσουμε και να θυμηθούμε ότι έχει ένα τέλος. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Με αυτό το σκεπτικό, ας προσπαθήσουμε να το περάσουμε ανώδυνα, και αν τα καταφέρουμε να το απολαύσουμε μέχρι ένα σημείο. Και αυτό μπορεί να γίνει. Ας προσπαθήσουμε να πάρουμε μέρος στη γιορτινή ατμόσφαιρα, ας αρχίσουμε κάτι καινούριο και φρέσκο, ας χαμογελάσουμε περισσότερο, ας κάνουμε κάτι που θα μας φέρει χαρά, ας δημιουργήσουμε καινούριες αναμνήσεις, ας κάνουμε αυτό και μόνο που θα μας χαροποιήσει, μας λέει η Carla Duff από το Hope for Widows Foundation και από τη δική της πείρα.
Δεν θα βιαστώ να αποκαλέσω τις προτροπές της γυναίκας αυτής «Αμερικανιές». Προφανώς βρήκε κάποια θαλπωρή και θέλει να μας βοηθήσει. Προφανώς η λύπη στις γιορτές είναι παγκόσμιο φαινόμενο στον κύκλο μας. Η απώλεια είναι έντονη σε μία χαρούμενη ατμόσφαιρα, το καλό φαγητό θα θέλαμε να το μοιραστούμε με τους αγαπημένους μας. Αυτή είναι η δική μας πραγματικότητα. Εκφράζοντας τα συναισθήματά μας και αντιδρώντας ρεαλιστικά, ενώ προσπαθούμε να συνυπάρχουμε ακόμη και στην χαρά, είναι ένας τρόπος να νιώσουμε και εμείς μία «κανονικότητα» σε περιόδους γιορτής!!
Νένα Μεϊμάρη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου