Μη στέκεσαι μπροστά στον τάφο μου κλαίγοντας [ποίημα σε μετάφραση της Ν.Μ.]

Μη στέκεσαι μπροστά στον τάφο μου κλαίγοντας

της Mary Elizabeth Frye

Μη στέκεσαι μπροστά στον τάφο μου κλαίγοντας

Δεν βρίσκομαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.

Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσάνε

Είμαι οι ανταύγειες από τα διαμάντια

Που γυαλίζουν πάνω στο χιόνι.

Είμαι οι ηλιαχτίδες πάνω στο ώριμο σιτάρι

Είμαι η απαλή φθινοπωρινή βροχή.

Όταν ξυπνάς στο σιωπηλό πρωινό

Είμαι η βιαστική και ακλόνητη ορμή

Από τα σιωπηλά πουλιά που πετούν ομαδικά.

Είμαι τα απαλά αστέρια που λάμπουν την νύχτα.

Μη στέκεσαι μπροστά στον τάφο μου κλαίγοντας

Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα.

Μετάφραση από το αγγλικό κείμενο: Νένα Μεϊμάρη 

Το ποίημα αυτό με συγκλόνισε πραγματικά και αποφάσισα να το συμμεριστώ

μαζί σας. Είναι σαν να το έγραψε η ποιήτρια για 'μένα. Άρχισα να το

αποστηθίζω, κάτι που δεν συνηθίζω να κάνω γενικά. Αλλά αυτές τις γραμμές

δεν θέλω να τις χάσω. Θέλω να τις φωνάξω την άλλη φορά που θα βρίσκομαι

μπροστά στον τάφο του αγαπημένου μου και να του τις πω από έξω.

Όταν τα λόγια κάνουν επίθεση στην ψυχή σου, τότε εσύ κάνεις περίεργα

πράγματα. Έτσι δεν είναι φίλες μου;;