Αναμνήσεις

Νένα Μεϊμάρη

Ετοιμάζομαι να βγω για δουλειές. Βάζω τη μαύρη μπλούζα μου και ξαφνικά βρίσκομαι στο Newbury street στη Βοστόνη. Δοκιμάζω μία μαύρη μπλούζα από το μαγαζί που πουλάει ποιοτικά second hand ενδύματα. Υπάρχουν πολλά με τις ετικέτες τους ακόμα επάνω, γιατί οι κυρίες που τα αγόρασαν δεν πρόλαβαν να τα φορέσουν. Τα βαρέθηκαν και τα δωρίζουν στο συγκεκριμένο μαγαζί, το οποίο δίνει μέρος των εσόδων σε διάφορες ανάγκες της πόλης. "Πάρ' την", μου λέει ο άντρας μου, "σου ταιριάζει". Και έτσι αγόρασα την μπλούζα. Η ανάμνηση είναι τόσο έντονη που με τραντάζει για λίγο. Δεν είμαι για τέτοια, λέω στον εαυτό μου και σφίγγω την καρδιά μου για να σταματήσω το επεισοδιο. Γιατί πρόκειται για επεισόδιο. Φοράω γρήγορα την μπλούζα και βγαίνω από το δωμάτιο. Δεν θα υποκύψω σ’ αυτήν την τρέλα, λέω στον εαυτό μου και βγαίνω βιαστικά έξω για τις δουλειές μου. Είμαι όμως εντυπωσιασμένη γιατί μου συνέβη κάτι το οποίο νόμιζα ότι τελείωσε στη φάση που βρίσκομαι τώρα. 

«Μερικές φορές οι αναμνήσεις ξετρυπώνουν από τα μάτια μου και καταλήγουν σε δάκρυα πάνω στο πρόσωπό μου» διάβασα στην ιστοσελίδα “Tears of Memory”.

Οι αναμνήσεις εμφανίζονται όταν θέλουν και όπου θέλουν. Από εμένα εξαρτάται τι θα κάνω με αυτές. Πώς θα τις χειριστώ και κατά πόσο θα τις επιτρέψω να με βγάλουν από τον ρυθμό μου, τον ρυθμό που πάλεψα πολύ να καταφέρω και να τον κάνω δικό μου.