Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φρόντισε τον εαυτό σου: Βγες από τον φαύλο κύκλο της τελειομανίας και του άγχους


Τρέχεις, φροντίζεις, αγωνίζεσαι, ελέγχεις ό,τι μπορείς…

Προσφέρεις όσο αντέχεις και παραπάνω από όσο αντέχεις μερικές φορές….

Σταμάτα λίγο τώρα και αναλογίσου: Πόσο χαρούμενος/η είσαι;

Πόσο αφήνεις τον εαυτό σου να χαρεί, να απολαύσει, να ξεκουραστεί;

Μήπως μόλις ξεκινάει η χαλάρωση, έρχεται στο νου η σκέψη του μετά;

«Τι έχω να κάνω μετά;»

«Τα έχω τακτοποιήσει όλα;»

Πότε ξεκουράζεται το μυαλό σου; Πότε ηρεμείς;

Αν ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία, δώσε βάση σε αυτό:

Σίγουρα δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια, για να μπορέσεις να χαλαρώσεις. Και δεν γίνεται να είναι όλα τέλεια. Σε κανέναν δεν είναι…

Ούτε πρέπει… Για σκέψου τώρα: ποιος βάζει το  πρέπει; Και γιατί να πρέπει;

Αν κι εσύ αγκομαχείς προσπαθώντας να ελέγξεις τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω σου κι αν σε βασανίζουν αγχωτικές σκέψεις και αμετακίνητα πρέπει, κάτι χρειάζεται να αλλάξεις.. Για να μπορείς να ζήσεις, να μπορείς να χαίρεσαι και να αγαπάς, χωρίς περιορισμούς, χωρίς να εγκλωβίζεσαι και να εγκλωβίζεις.

Και πώς θα γίνει αυτή αλλαγή;

Για να πετάξεις την παλιά στάση ζωής, χρειάζεται να βρεις μια καινούρια να βάλεις στη θέση της, να αναβαθμίσεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και τον τρόπο που διαχειρίζεσαι την καθημερινότητα σου…

Άλλωστε  αυτά τα μικρά, τα καθημερινά είναι που μας ρουφάνε όλη την ενέργεια και δεν έχουμε απόθεμα για τα άλλα, τα μεγάλα, τα σχέδια, τις αλλαγές, αυτά που θέλουμε να ξεκινήσουμε.

Η αλλαγή της στάσης μας στην καθημερινότητα  προϋποθέτει αλλαγή στον τρόπο αντίληψης και σκέψης.

Και εδώ έρχεται το ερώτημα: πόσο εύκολο είναι να αλλάξουμε τρόπο σκέψης, όταν το μυαλό μας έχει μάθει να περπατάει στα ίδια μονοπάτια τόσο καιρό τώρα;

Δεν είναι εύκολο. Δεν είναι όμως και ανέφικτο.

Αυτό που θα σε βοηθήσει είναι η αυτοπαρατήρηση. Παρατήρησε τι σε ενοχλεί, πότε συμβαίνει αυτό, με ποιο τρόπο και κάτω από ποιες συνθήκες. Σκέψου τι θέλεις να αλλάξεις και γιατί. Που θέλεις να φτάσεις δηλαδή. Χωρίς στόχο δεν φτάνουμε πουθενά.

Κι αν δυσκολεύεσαι, αν σου φαίνεται «βουνό», δεν είσαι μόνος/η. Ζήτησε βοήθεια από έναν ειδικό, για να σε συνοδέψει, να ρίξει φως στη σκέψη σου και στα θέλω σου. Ποτέ δεν είναι αργά για βοήθεια!

Πηγή: Εναλλακτική Δράση, Σάββα Ευθαλία

Νένα Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...