Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φρόντισε τον εαυτό σου: Βγες από τον φαύλο κύκλο της τελειομανίας και του άγχους


Τρέχεις, φροντίζεις, αγωνίζεσαι, ελέγχεις ό,τι μπορείς…

Προσφέρεις όσο αντέχεις και παραπάνω από όσο αντέχεις μερικές φορές….

Σταμάτα λίγο τώρα και αναλογίσου: Πόσο χαρούμενος/η είσαι;

Πόσο αφήνεις τον εαυτό σου να χαρεί, να απολαύσει, να ξεκουραστεί;

Μήπως μόλις ξεκινάει η χαλάρωση, έρχεται στο νου η σκέψη του μετά;

«Τι έχω να κάνω μετά;»

«Τα έχω τακτοποιήσει όλα;»

Πότε ξεκουράζεται το μυαλό σου; Πότε ηρεμείς;

Αν ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία, δώσε βάση σε αυτό:

Σίγουρα δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια, για να μπορέσεις να χαλαρώσεις. Και δεν γίνεται να είναι όλα τέλεια. Σε κανέναν δεν είναι…

Ούτε πρέπει… Για σκέψου τώρα: ποιος βάζει το  πρέπει; Και γιατί να πρέπει;

Αν κι εσύ αγκομαχείς προσπαθώντας να ελέγξεις τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω σου κι αν σε βασανίζουν αγχωτικές σκέψεις και αμετακίνητα πρέπει, κάτι χρειάζεται να αλλάξεις.. Για να μπορείς να ζήσεις, να μπορείς να χαίρεσαι και να αγαπάς, χωρίς περιορισμούς, χωρίς να εγκλωβίζεσαι και να εγκλωβίζεις.

Και πώς θα γίνει αυτή αλλαγή;

Για να πετάξεις την παλιά στάση ζωής, χρειάζεται να βρεις μια καινούρια να βάλεις στη θέση της, να αναβαθμίσεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και τον τρόπο που διαχειρίζεσαι την καθημερινότητα σου…

Άλλωστε  αυτά τα μικρά, τα καθημερινά είναι που μας ρουφάνε όλη την ενέργεια και δεν έχουμε απόθεμα για τα άλλα, τα μεγάλα, τα σχέδια, τις αλλαγές, αυτά που θέλουμε να ξεκινήσουμε.

Η αλλαγή της στάσης μας στην καθημερινότητα  προϋποθέτει αλλαγή στον τρόπο αντίληψης και σκέψης.

Και εδώ έρχεται το ερώτημα: πόσο εύκολο είναι να αλλάξουμε τρόπο σκέψης, όταν το μυαλό μας έχει μάθει να περπατάει στα ίδια μονοπάτια τόσο καιρό τώρα;

Δεν είναι εύκολο. Δεν είναι όμως και ανέφικτο.

Αυτό που θα σε βοηθήσει είναι η αυτοπαρατήρηση. Παρατήρησε τι σε ενοχλεί, πότε συμβαίνει αυτό, με ποιο τρόπο και κάτω από ποιες συνθήκες. Σκέψου τι θέλεις να αλλάξεις και γιατί. Που θέλεις να φτάσεις δηλαδή. Χωρίς στόχο δεν φτάνουμε πουθενά.

Κι αν δυσκολεύεσαι, αν σου φαίνεται «βουνό», δεν είσαι μόνος/η. Ζήτησε βοήθεια από έναν ειδικό, για να σε συνοδέψει, να ρίξει φως στη σκέψη σου και στα θέλω σου. Ποτέ δεν είναι αργά για βοήθεια!

Πηγή: Εναλλακτική Δράση, Σάββα Ευθαλία

Νένα Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη