Όλες οι ημέρες δεν είναι ίδιες

Νένα Μεϊμάρη

24/02/2024

Δεν είναι όλες οι ημέρες ίδιες, φίλες μου. Κάποιες είναι ήρεμες, κάποιες πιο έντονες και μερικές πάρα πολύ δύσκολες. Είχα κι εγώ μία τέτοια δύσκολη μέρα πρόσφατα. Και δεν ήταν μία μόνο, ήταν μερικές και με δυσκόλεψαν πάρα πολύ.

Ξέρετε και εσείς, όταν κάτι μας δυσκολεύει, δυσκολεύει και τον ψυχισμό μας. Αρχίζει το ένα μετά το άλλο να μας πιέζει και να μας αναστατώνει.

Με εμένα άρχισε με την ιδιαιτερότητα που έχω να είμαι πολίτης δύο χωρών. Αυτήν την εποχή στην Αμερική κάνουμε τους φόρους μας. Έπρεπε λοιπόν να είμαι σε επαφή με τον λογιστή μου, την εφορία εκεί και την τράπεζα. Ακούγεται απλό έως ότου χρειαστεί να το κάνεις. Η επικοινωνία είναι απίστευτα μπερδεμένη, περιμένεις στα τηλέφωνα πολλή ώρα, ενώ αν τύχεις κάποιον υπάλληλο χρειάζεται ώρα να καταλάβει το θέμα σου. Κάπου εκεί μπορεί να κοπεί η γραμμή και έχασες όλη τη συνέχεια αρχίζοντας πάλι από την αρχή. Αυτό το πράγμα κράτησε μερικές ημέρες και τελικά έγινε η δουλειά μου. Μετά έπρεπε να κάνω τις πληρωμές τις οποίες μου τις έκανε η ανεψιά μου μέχρι τώρα αλλά αυτή βρίσκεται αλλού αυτήν την εποχή. Το άγχος μήπως κάνω κάποιο λάθος ειδικά με την εφορία, την οποία τρέμουμε εκεί στην Αμερική, ήταν αδιανόητο για μένα. Δεν κατάφερα να το αφήσω στην άκρη. Τελικά τα κατάφερα και με τις πληρωμές στο διαδίκτυο. Τέλος ξόδεψα δύο ολόκληρες ημέρες να ανανεώσω το YouTube Premium, κάτι πάρα πολύ απλό αλλά για κάποιον λόγο δεν μπορούσε να γίνει έως ότου άλλαξα πιστωτική κάρτα. Στο μεταξύ ήμουν πίσω μπρος με την τράπεζα να προσπαθεί να λύσει το μυστήριο (διότι πρόβλημα δεν υπήρχε κανένα) το οποίο δεν λύθηκε ούτε από τους engineers του YouTube.

Όταν τελείωσα με όλα αυτά ένιωσα απελπισμένη. Πιεσμένη από παντού και πολύ μόνη. Κουρασμένη ψυχικά και σωματικά. Φοβισμένη για το μέλλον μου και τη ζωή μου από εδώ και πέρα. Ένιωσα θυμό και τα έβαλα με τον Ιγνάτιο που με άφησε ολομόναχη μέσα σε ένα χάος. Γιατί δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ζούμε σε χάος. Κουράστηκα και με το σπίτι γιατί η βοηθός μου λείπει προσωρινά. Μου φάνηκαν βουνό όλες οι ασχολίες.

Τι κάνουμε λοιπόν με κάτι τέτοιο, αγαπητές μου φίλες; Σίγουρα πρέπει να κάνουμε κάτι.

Εγώ φρόντισα ιδιαίτερα τον εαυτό μου τις επόμενες ημέρες. Μαγείρεψα περισσότερα λαχανικά και κατανάλωσα φρούτα της εποχής. Έφτιαξα σπιτικό ποτό με ηλεκτρολύτες που έπινα κάθε μέρα. Πήγα κανονικά στο γυμναστήριο και μετά έκανα κούρα, ξαπλωμένη, ακούγοντας την αγαπημένη μουσική μου. Πήγα  κινηματογράφο με την αδερφή μου  δύο φορές και είδα «Τα παιδιά του χειμώνα» και «Μία ζωή». Και τα δύο φιλμ είναι υποψήφια για Όσκαρ. Και τα δύο μου έδωσαν θάρρος την στιγμή που το είχα μεγάλη ανάγκη. Προσπάθησα να αντλήσω δυνάμεις από τη ζωή μου μέχρι τώρα. Σκέφτηκα ότι τα προβλήματά μας δεν κρατάνε για πάντα και ας μας τραντάζουν προς στιγμή. "Και αυτό θα περάσει", είπα στον εαυτό μου. Στο κάτω κάτω τα κατάφερα μόνη μου, το ανέβηκα το βουνό και κατάφερα να το κατέβω. Αφού ξεκουράστηκα, κοιμήθηκα και περνώντας οι ώρες, ένιωσα καλύτερα. Επέστρεψα στα κανονικά νερά μου.

Φίλες μου, αυτές οι ημέρες είναι δεδομένο πως δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε. Όχι, δεν μπορούμε. Μπορούμε όμως, μέσα από την πείρα μας, να τις αντιμετωπίσουμε με σθένος και ψυχική δύναμη. Μπορούμε να προσπαθήσουμε με ψυχραιμία, γνωρίζοντας ότι δεν κρατάνε για πάντα. Μπορούμε να ζητήσουμε βοήθεια, αν θέλουμε. Να κάνουμε οτιδήποτε για να τα φέρουμε εις πέρας. Στο τέλος να περιποιηθούμε τον εαυτό μας με οτιδήποτε έχουμε ανάγκη, γιορτάζοντας έτσι τη νίκη μας.

Μην ξεχνάμε ποτέ ότι πρόκειται για νίκη, όσο μικρή και να φαίνεται. Και μία τέτοια νίκη, φίλες μου, μας δείχνει καθαρά την προσωπική μας δύναμη, αυτήν που δεν τη χάσαμε αλλά βρίσκεται ακόμα μέσα μας.