Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άρχισε να ζωγραφίζει στα 80 της. Στα 100 της εκδίδει την πρώτης συλλογή!

 

Η Tada παραδέχεται ότι η ηλικία της δυσκολεύει τη ζωγραφική, αλλά λέει ότι όταν ζωγραφίζει αισθάνεται σαν παιδί..

Η Tada γεννήθηκε στη Φουκουόκα το 1923, την ίδια χρονιά που μεγάλο μέρος του Τόκιο και των γύρω νομών ισοπεδώθηκε από τον μεγάλο σεισμό Kantō. Παρά τα προβλήματα στο βορρά, η Tada μεγάλωσε σε ένα σχετικά σταθερό νοικοκυριό. Η πρώτη της επαφή με την τέχνη ήταν στο δημοτικό σχολείο και ακόμα θυμάται τα μαθήματα τέχνης μετά το σχολείο. Αλλά η ζωή δεν της επέτρεψε να ακολουθήσει το πάθος της.

Ενώ φοιτούσε στο κολέγιο του σημερινού Πανεπιστημίου Γυναικών της Φουκουόκα, ξέσπασε ο πόλεμος του Ειρηνικού. Η Tada εντάχθηκε στο Σώμα Εθελοντών Γυναικών. Παντρεύτηκε στα 21 της, αλλά ο σύζυγός της στάλθηκε στον πόλεμο 2 μήνες αργότερα και για τα επόμενα 40 χρόνια η Tada αφιερώθηκε στο σπίτι της: μεγάλωνε οικογένεια, έκανε δουλειές του σπιτιού και διατηρούσε τις οικογενειακές σχέσεις. “Δεν υπήρχε πολύς χρόνος για οτιδήποτε άλλο”, θυμάται.

Μόνο στα 60 της χρόνια άρχισε επιτέλους να έχει περισσότερο χρόνο για τον εαυτό της. Η Tada άρχισε να πηγαίνει σε μουσεία και εκθέσεις, όπου ανακάλυψε σιγά σιγά το πάθος της για την τέχνη. Αργότερα, στα 80 της, η Tada γνώρισε έναν δάσκαλο που θα την καθοδηγούσε και άρχισε να ζωγραφίζει πιο σοβαρά.

Αφού υπέβαλε επανειλημμένα έργα της, πέρυσι ο πίνακας της Tada “natsu no prelude” έλαβε τιμητική διάκριση από την Japan Watercolor Association. Μαζί της ήρθε και η ευκαιρία να εκδώσει μια συλλογή έργων. Η Tada παραδέχεται ότι η ηλικία της δυσκολεύει τη ζωγραφική μερικές φορές, αλλά λέει ότι όταν ζωγραφίζει αισθάνεται σαν παιδί.

ΠΗΓΗ:https://enallaktikidrasi.com/

Nena Meimaris 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024  Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...

Natalie Cole - Unforgettable [μουσική]

 Natalie Cole - Unforgettable