Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άρχισε να ζωγραφίζει στα 80 της. Στα 100 της εκδίδει την πρώτης συλλογή!

 

Η Tada παραδέχεται ότι η ηλικία της δυσκολεύει τη ζωγραφική, αλλά λέει ότι όταν ζωγραφίζει αισθάνεται σαν παιδί..

Η Tada γεννήθηκε στη Φουκουόκα το 1923, την ίδια χρονιά που μεγάλο μέρος του Τόκιο και των γύρω νομών ισοπεδώθηκε από τον μεγάλο σεισμό Kantō. Παρά τα προβλήματα στο βορρά, η Tada μεγάλωσε σε ένα σχετικά σταθερό νοικοκυριό. Η πρώτη της επαφή με την τέχνη ήταν στο δημοτικό σχολείο και ακόμα θυμάται τα μαθήματα τέχνης μετά το σχολείο. Αλλά η ζωή δεν της επέτρεψε να ακολουθήσει το πάθος της.

Ενώ φοιτούσε στο κολέγιο του σημερινού Πανεπιστημίου Γυναικών της Φουκουόκα, ξέσπασε ο πόλεμος του Ειρηνικού. Η Tada εντάχθηκε στο Σώμα Εθελοντών Γυναικών. Παντρεύτηκε στα 21 της, αλλά ο σύζυγός της στάλθηκε στον πόλεμο 2 μήνες αργότερα και για τα επόμενα 40 χρόνια η Tada αφιερώθηκε στο σπίτι της: μεγάλωνε οικογένεια, έκανε δουλειές του σπιτιού και διατηρούσε τις οικογενειακές σχέσεις. “Δεν υπήρχε πολύς χρόνος για οτιδήποτε άλλο”, θυμάται.

Μόνο στα 60 της χρόνια άρχισε επιτέλους να έχει περισσότερο χρόνο για τον εαυτό της. Η Tada άρχισε να πηγαίνει σε μουσεία και εκθέσεις, όπου ανακάλυψε σιγά σιγά το πάθος της για την τέχνη. Αργότερα, στα 80 της, η Tada γνώρισε έναν δάσκαλο που θα την καθοδηγούσε και άρχισε να ζωγραφίζει πιο σοβαρά.

Αφού υπέβαλε επανειλημμένα έργα της, πέρυσι ο πίνακας της Tada “natsu no prelude” έλαβε τιμητική διάκριση από την Japan Watercolor Association. Μαζί της ήρθε και η ευκαιρία να εκδώσει μια συλλογή έργων. Η Tada παραδέχεται ότι η ηλικία της δυσκολεύει τη ζωγραφική μερικές φορές, αλλά λέει ότι όταν ζωγραφίζει αισθάνεται σαν παιδί.

ΠΗΓΗ:https://enallaktikidrasi.com/

Nena Meimaris 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Σου γράφω γιατί υπάρχεις [βιβλίο]

Από τη ζωή μου μέχρι τώρα ζήτησα πολλά και διάφορα. Άλλα μου τα έδωσε απλόχερα και άλλα μου τα στέρησε. Άλλα ήταν ωραία και καλά για εμένα, και άλλα δυσάρεστα μέχρι και ανεπιθύμητα. Αυτό κάνει η ζωή αυτή σε όλους, γιατί όχι και σε εμένα, είπα πολλές φορές στον εαυτό μου. Αυτό που δεν περίμενα ποτέ είναι να αντιμετωπίσω ό,τι πιο τραγικό θα μπορούσε να μου δώσει. Έτσι απροειδοποίητα, ξαφνικά και βίαια. Ένα βράδυ που έμοιαζε όπως όλα τα άλλα βράδια, η ζωή αποφάσισε να μου χαρίσει μια νέα περιπέτεια, να μου βάλει ένα τέλος στην ξενοιασιά μου και να μου πει απροκάλυπτα: “Your party is over baby”. Όχι ότι δεν γνώριζα τι θα πει πόνος και θρήνος, θλίψη και κλάμα. Αυτό που δεν γνώριζα ήταν το βάθος αυτής της κατάστασης. Άλλο είναι να είσαι παρατηρητής στη ζωή των άλλων και άλλο είναι να έχει πέσει αυτός ο κεραυνός επάνω σου και το σπίτι σου να καίγεται μέρα νύχτα. Μέσα σ’ αυτή την πυρκαγιά αποφασίζεις ποιο είναι το επόμενο βήμα σου. Τι θα κάνεις για να επιβιώσεις; Πώς και με ποιον τρόπο θα βοηθ...

Μια άλλη φυλακή!!

Νένα Μεϊμάρη Η φυλακή έρχεται σε πολλές μορφές, νομίζω το αναφέραμε και στο παρελθόν. Ένα τραύμα μας μπορεί να γίνει η φυλακή μας για το υπόλοιπο της ζωής μας. Ένα άλλο πρόβλημα είναι η γνώμη των άλλων για εμάς, ιδιαίτερα σε εμάς, τις χήρες. Αυτό το τελευταίο γίνεται πιο έντονο σε μικρές κοινωνίες όπου γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Αν το καλοσκεφτούμε είναι και λίγο ανθρώπινο, μπορεί και εμείς να το κάναμε για τους άλλους. Ωστόσο είναι δική μας υπόθεση να το λύσουμε μια και καλή. Το «Τι θα πει ο κόσμος;» δεν θα πρέπει να μας ανησυχεί σε σημείο που να νιώσουμε άσχημα για τον εαυτό μας. Ο κόσμος δεν είναι μέσα στην καρδιά μας για να γνωρίζει σε βάθος αυτό που περνάμε. «Ο φόβος της επίκρισης, ιδίως αν την έχουμε εισπράξει μεγαλώνοντας, μας κάνει να αναρωτιόμαστε για την αντίδραση του άλλου στο «μυστικό» μας, φοβούμενοι ακόμα και την απόρριψη λόγω αποστροφής» αναφέρει η ψυχολόγος Καλλιόπη Εμμανουηλίδου στο υπέροχο βιβλίο της «ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ». Όταν λοιπόν αναγνωρίσουμε τη φυλακή μας και...

Το πνεύμα της ευχαριστίας αλλάζει τα πάντα!!

Ο Bruce Lipton, Αμερικανός συγγραφέας και ομιλητής, μας ενημερώνει ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας αλλάζοντας τις πεποιθήσεις μας. Επειδή είμαστε πνευματικά και διανοητικά όντα, ελκύουμε γεγονότα στη ζωή μας ανάλογα με το πώς αισθανόμαστε. Έτσι λοιπόν, αν το πνεύμα μας καλλιεργεί την ευγνωμοσύνη, τότε θα δούμε θετικά και καλά πράγματα να έρχονται στην καθημερινότητά μας. Η ιδέα αυτή είναι αναγνωρισμένη από πολλούς ανά τον κόσμο και υπάρχει πληθώρα βιβλίων που την αναλύουν σε βάθος. Από την πείρα μου θα συμφωνήσω σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω και θα πω ότι το είδα πολλές φορές  να συμβαίνει στη δική μου πραγματικότητα. «Η βιολογία της πεποίθησης», είναι ένα από τα σημαντικά έργα του συγγραφέα, και μπορείτε να το βρείτε στην ελληνική γλώσσα. Ο Bruce Lipton θα βρίσκεται στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2024. Nena Meimaris
Η ζωή δεν είναι ξέχωρη από τον θάνατο. Απλά φαίνεται έτσι. Μια μέρα θα δεις την αδερφή σου ξανά. Από ένα κινηματογραφικό έργο Μετάφραση Νένα Μειμάρη