Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πιθανό: Πώς να επιβιώσεις και να ευημερείς στην εποχή της διαμάχης

 Webinar Βιβλιοπαρουσίαση, «Πιθανό: Πώς να επιβιώσεις και να ευημερείς

στην εποχή της διαμάχης», ( Possible: How We Survive and Thrive in an Age of

Conflict). William Ury. HarperCollins Publishers.


Μία πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιοπαρουσίαση από τη Νομική Σχολή του

Πανεπιστημίου του Harvard, παρουσιάστηκε πριν μερικές ημέρες και

θεώρησα καλό να σας περιγράψω σε γενικές γραμμές τι ειπώθηκε για το θέμα

της διαμάχης από τον καθηγητή William Ury.

Ζούμε στην εποχή της πόλωσης και των άκρων. Υπάρχουν διαμάχες παντού.

Στον κόσμο, στη χώρα μας, στην πόλη μας, στην οικογένειά μας, ακόμα και

μέσα μας.

Μέσα σε αυτόν τον λαβύρινθο της διαμάχης, τι κάνουμε για να βρούμε

βιώσιμες λύσεις;

Δεχόμαστε την όποια διαμάχη αντιμετωπίζουμε, την αγκαλιάζουμε και την

κατανοούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Όπως, όταν κάποιος κάνει rafting και

κάποια στιγμή έχει να αντιμετωπίσει ένα άγριο κύμα.

Στη συνέχεια αρχίζεις έναν εποικοδομητικό διάλογο. Ο διάλογος αυτός έχει

τρία επίπεδα ή σκαλοπάτια, αν θέλετε.

Το μπαλκόνι, νοερό φυσικά, είναι το σημείο όπου σταματάμε να

ξεκουραστούμε, να σκεφτούμε κάπως καλύτερα το πρόβλημα, να πάρουμε

μια βαθιά αναπνοή και να δούμε το θέμα σφαιρικά. Να πάρουμε μία πιο

ολοκληρωμένη άποψη, αν είναι δυνατόν. Να ρωτήσουμε τι είναι καλό για

εμάς. Στο μπαλκόνι σταματάμε και τις όποιες αντιδράσεις μας.

Στη συνέχεια προσπαθούμε να μικρύνουμε τη διαφορά μας με το απέναντι

άτομο. Χτίζουμε γέφυρα για να βοηθήσουμε την κατάσταση. Χρειαζόμαστε

αυτήν την γέφυρα για να δούμε καλά αποτελέσματα στη διαμάχη που

αντιμετωπίζουμε.

Για να γίνει αυτό έχουμε ανάγκη βοήθειας από άλλους και έτσι τη ζητάμε

άμεσα. Κανείς μας δεν μπορεί να λύσει σοβαρά προβλήματα χωρίς την

πολύτιμη συμβολή κάποιου από το άμεσο περιβάλλον μας. Ένα μέλος της

οικογένειας, ένας φίλος, κάποιο άτομο από την κοινότητά, κάποιο εφόδιο.

Στην Αιθιοπία λένε: «Όταν οι αράχνες ενωθούν, τότε μπορούν να δέσουν ένα

λιοντάρι».


Μία διαμάχη μπορεί να βγάλει τον χειρότερό μας εαυτό αλλά μπορεί να

βγάλει προς τα έξω και ό,τι καλύτερο έχουμε να δώσουμε. Αυτό που θα κάνει

στα σίγουρα είναι ότι θα μας διδάξει κάτι για τον εαυτό μας και για τη ζωή

γενικά.

Υπάρχουν πιθανότητες παντού, το θέμα είναι να τις δούμε εμείς.

Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να ακούμε προσεκτικά τον άλλον και αυτό θα

γίνει μόνο όταν βάλουμε τον εαυτό μας στα παπούτσια του.


Νένα Μεϊμάρη

26/01/2024

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη