Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πιθανό: Πώς να επιβιώσεις και να ευημερείς στην εποχή της διαμάχης

 Webinar Βιβλιοπαρουσίαση, «Πιθανό: Πώς να επιβιώσεις και να ευημερείς

στην εποχή της διαμάχης», ( Possible: How We Survive and Thrive in an Age of

Conflict). William Ury. HarperCollins Publishers.


Μία πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιοπαρουσίαση από τη Νομική Σχολή του

Πανεπιστημίου του Harvard, παρουσιάστηκε πριν μερικές ημέρες και

θεώρησα καλό να σας περιγράψω σε γενικές γραμμές τι ειπώθηκε για το θέμα

της διαμάχης από τον καθηγητή William Ury.

Ζούμε στην εποχή της πόλωσης και των άκρων. Υπάρχουν διαμάχες παντού.

Στον κόσμο, στη χώρα μας, στην πόλη μας, στην οικογένειά μας, ακόμα και

μέσα μας.

Μέσα σε αυτόν τον λαβύρινθο της διαμάχης, τι κάνουμε για να βρούμε

βιώσιμες λύσεις;

Δεχόμαστε την όποια διαμάχη αντιμετωπίζουμε, την αγκαλιάζουμε και την

κατανοούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Όπως, όταν κάποιος κάνει rafting και

κάποια στιγμή έχει να αντιμετωπίσει ένα άγριο κύμα.

Στη συνέχεια αρχίζεις έναν εποικοδομητικό διάλογο. Ο διάλογος αυτός έχει

τρία επίπεδα ή σκαλοπάτια, αν θέλετε.

Το μπαλκόνι, νοερό φυσικά, είναι το σημείο όπου σταματάμε να

ξεκουραστούμε, να σκεφτούμε κάπως καλύτερα το πρόβλημα, να πάρουμε

μια βαθιά αναπνοή και να δούμε το θέμα σφαιρικά. Να πάρουμε μία πιο

ολοκληρωμένη άποψη, αν είναι δυνατόν. Να ρωτήσουμε τι είναι καλό για

εμάς. Στο μπαλκόνι σταματάμε και τις όποιες αντιδράσεις μας.

Στη συνέχεια προσπαθούμε να μικρύνουμε τη διαφορά μας με το απέναντι

άτομο. Χτίζουμε γέφυρα για να βοηθήσουμε την κατάσταση. Χρειαζόμαστε

αυτήν την γέφυρα για να δούμε καλά αποτελέσματα στη διαμάχη που

αντιμετωπίζουμε.

Για να γίνει αυτό έχουμε ανάγκη βοήθειας από άλλους και έτσι τη ζητάμε

άμεσα. Κανείς μας δεν μπορεί να λύσει σοβαρά προβλήματα χωρίς την

πολύτιμη συμβολή κάποιου από το άμεσο περιβάλλον μας. Ένα μέλος της

οικογένειας, ένας φίλος, κάποιο άτομο από την κοινότητά, κάποιο εφόδιο.

Στην Αιθιοπία λένε: «Όταν οι αράχνες ενωθούν, τότε μπορούν να δέσουν ένα

λιοντάρι».


Μία διαμάχη μπορεί να βγάλει τον χειρότερό μας εαυτό αλλά μπορεί να

βγάλει προς τα έξω και ό,τι καλύτερο έχουμε να δώσουμε. Αυτό που θα κάνει

στα σίγουρα είναι ότι θα μας διδάξει κάτι για τον εαυτό μας και για τη ζωή

γενικά.

Υπάρχουν πιθανότητες παντού, το θέμα είναι να τις δούμε εμείς.

Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να ακούμε προσεκτικά τον άλλον και αυτό θα

γίνει μόνο όταν βάλουμε τον εαυτό μας στα παπούτσια του.


Νένα Μεϊμάρη

26/01/2024

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...