Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πιθανό: Πώς να επιβιώσεις και να ευημερείς στην εποχή της διαμάχης

 Webinar Βιβλιοπαρουσίαση, «Πιθανό: Πώς να επιβιώσεις και να ευημερείς

στην εποχή της διαμάχης», ( Possible: How We Survive and Thrive in an Age of

Conflict). William Ury. HarperCollins Publishers.


Μία πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιοπαρουσίαση από τη Νομική Σχολή του

Πανεπιστημίου του Harvard, παρουσιάστηκε πριν μερικές ημέρες και

θεώρησα καλό να σας περιγράψω σε γενικές γραμμές τι ειπώθηκε για το θέμα

της διαμάχης από τον καθηγητή William Ury.

Ζούμε στην εποχή της πόλωσης και των άκρων. Υπάρχουν διαμάχες παντού.

Στον κόσμο, στη χώρα μας, στην πόλη μας, στην οικογένειά μας, ακόμα και

μέσα μας.

Μέσα σε αυτόν τον λαβύρινθο της διαμάχης, τι κάνουμε για να βρούμε

βιώσιμες λύσεις;

Δεχόμαστε την όποια διαμάχη αντιμετωπίζουμε, την αγκαλιάζουμε και την

κατανοούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Όπως, όταν κάποιος κάνει rafting και

κάποια στιγμή έχει να αντιμετωπίσει ένα άγριο κύμα.

Στη συνέχεια αρχίζεις έναν εποικοδομητικό διάλογο. Ο διάλογος αυτός έχει

τρία επίπεδα ή σκαλοπάτια, αν θέλετε.

Το μπαλκόνι, νοερό φυσικά, είναι το σημείο όπου σταματάμε να

ξεκουραστούμε, να σκεφτούμε κάπως καλύτερα το πρόβλημα, να πάρουμε

μια βαθιά αναπνοή και να δούμε το θέμα σφαιρικά. Να πάρουμε μία πιο

ολοκληρωμένη άποψη, αν είναι δυνατόν. Να ρωτήσουμε τι είναι καλό για

εμάς. Στο μπαλκόνι σταματάμε και τις όποιες αντιδράσεις μας.

Στη συνέχεια προσπαθούμε να μικρύνουμε τη διαφορά μας με το απέναντι

άτομο. Χτίζουμε γέφυρα για να βοηθήσουμε την κατάσταση. Χρειαζόμαστε

αυτήν την γέφυρα για να δούμε καλά αποτελέσματα στη διαμάχη που

αντιμετωπίζουμε.

Για να γίνει αυτό έχουμε ανάγκη βοήθειας από άλλους και έτσι τη ζητάμε

άμεσα. Κανείς μας δεν μπορεί να λύσει σοβαρά προβλήματα χωρίς την

πολύτιμη συμβολή κάποιου από το άμεσο περιβάλλον μας. Ένα μέλος της

οικογένειας, ένας φίλος, κάποιο άτομο από την κοινότητά, κάποιο εφόδιο.

Στην Αιθιοπία λένε: «Όταν οι αράχνες ενωθούν, τότε μπορούν να δέσουν ένα

λιοντάρι».


Μία διαμάχη μπορεί να βγάλει τον χειρότερό μας εαυτό αλλά μπορεί να

βγάλει προς τα έξω και ό,τι καλύτερο έχουμε να δώσουμε. Αυτό που θα κάνει

στα σίγουρα είναι ότι θα μας διδάξει κάτι για τον εαυτό μας και για τη ζωή

γενικά.

Υπάρχουν πιθανότητες παντού, το θέμα είναι να τις δούμε εμείς.

Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να ακούμε προσεκτικά τον άλλον και αυτό θα

γίνει μόνο όταν βάλουμε τον εαυτό μας στα παπούτσια του.


Νένα Μεϊμάρη

26/01/2024

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...