Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ενδιαφέρουσα πρόταση για ψυχαγωγία (από τη Νένα Μειμάρη)

 

Η πιο συγκινητική ιστορία του κλασικού μπαλέτου

https://www.more.com/dance/ethniko-mpaleto-oukranias-zizel/?https%3A%2F%2Fwww.more.com%2Fdance%2Fethniko-mpaleto-oukranias-zizel%2F

Ο ρόλος της Ζιζέλ αποτελεί πρόκληση για κάθε μπαλαρίνα. Ο έρωτας της, η απόγνωση, ο θάνατος και ο άνευ ορίων έρωτάς της διέγραψαν μία ανεξίτηλη τροχιά στο χώρο του κλασικού μπαλέτου που ενθουσιάζει, συγκινεί και συναρπάζει με την έντονη εναλλαγή συναισθημάτων και την τελική επικράτηση της αληθινής αγάπης.
Η διαδρομή της Ζιζέλ ξεκίνησε το 19ο αιώνα. Το σημαντικότερο ρομαντικό μπαλέτο ανέβηκε για πρώτη φορά στις 28 Ιουνίου του 1841 στο Παρίσι. Την αρχική χορογραφία υπέγραψε ο ιταλικής καταγωγής Γάλλος Ζαν Κοραλί και ο Γάλλος Ζαν Περό που διατηρούσε δεσμό με την πρωταγωνίστρια. Το κοινό ενθουσιάστηκε από την πρώτη σκηνή. Στις εμπνεύσεις τους βασίστηκε ο Ρώσος Μαριύς Πετιπά που παρουσίασε αργότερα, το 1884, τη δική του εκδοχή με το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο της Αγίας Πετρούπολης. Τη μουσική της παράστασης συνέθεσε ο Γάλλος συνθέτης Σαρλ Αντόλφ Αντάμ. Με αυτή κυρίως τη μορφή η Ζιζέλ ταξιδεύει από τότε στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου αναζητώντας σε κάθε παράσταση τον αληθινό έρωτα.
Η Ζιζέλ, μια νεαρή χωριατοπούλα, που ερωτεύτηκε τον Άλμπρεχτ, δεν γνωρίζει ότι είναι ευγενής και ήδη αρραβωνιασμένος. Την αλήθεια της την αποκαλύπτει ο Χανς, ένας δασονόμος, που όμως την έχει ερωτευτεί. Η Ζιζέλ χάνει τα λογικά της, τρελαίνεται και χάνει τη ζωή της. Ο Άλμπρεχτ και ο Χανς επισκέπτονται τον τάφο της μην μπορώντας να πιστέψουν την απώλειά της. Εκεί εμφανίζονται τα πνεύματα των γυναικών που πέθαναν προδομένες πριν το γάμο τους. Για να εκδικηθούν τους άντρες τους χορεύουν μαζί τους μέχρι εκείνοι να εξαντληθούν και να πεθάνουν.
Τα πνεύματα αναγνωρίζουν τον Άλμπερτ, τον αιχμαλωτίζουν και αρχίζουν τον τυραννικό χορό μαζί του. Η Ζιζέλ όμως, μόλις τον βλέπει συγκινείται, δεν θέλει να περάσει και εκείνος το κατώφλι του θανάτου και αμέσως παίρνει τη θέση του χορεύοντας αντί γι' αυτόν. Ο χορός της κρατάει μέχρι την αυγή, τα πνεύματα αφού ξημέρωσε επιστρέφουν στους τάφους τους. Ο Άλμπρεχτ σώθηκε, η Ζιζέλ κλαίει από χαρά. Η αγάπη της ξεπέρασε τα όρια του θανάτου.
Το Εθνικό Μπαλέτο Ουκρανίας με τεράστια παράδοση στα κλασικά έργα, σολίστες παγκοσμίου φήμης και αδιάκοπες περιοδείες, δικαίως θεωρούνται ως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες δυνάμεις του κλασικού μπαλέτου. Δεν παύουν παρόλες τις δύσκολες συνθήκες να συνεχίζουν τη μεγάλη παράδοση της χώρας τους, αναβιώνοντας παραστάσεις που γνώρισαν δόξα και παγκόσμια αναγνώριση.

Πηγή: more.com by viva

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...