Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ενδιαφέρουσα πρόταση για ψυχαγωγία (από τη Νένα Μειμάρη)

 

Η πιο συγκινητική ιστορία του κλασικού μπαλέτου

https://www.more.com/dance/ethniko-mpaleto-oukranias-zizel/?https%3A%2F%2Fwww.more.com%2Fdance%2Fethniko-mpaleto-oukranias-zizel%2F

Ο ρόλος της Ζιζέλ αποτελεί πρόκληση για κάθε μπαλαρίνα. Ο έρωτας της, η απόγνωση, ο θάνατος και ο άνευ ορίων έρωτάς της διέγραψαν μία ανεξίτηλη τροχιά στο χώρο του κλασικού μπαλέτου που ενθουσιάζει, συγκινεί και συναρπάζει με την έντονη εναλλαγή συναισθημάτων και την τελική επικράτηση της αληθινής αγάπης.
Η διαδρομή της Ζιζέλ ξεκίνησε το 19ο αιώνα. Το σημαντικότερο ρομαντικό μπαλέτο ανέβηκε για πρώτη φορά στις 28 Ιουνίου του 1841 στο Παρίσι. Την αρχική χορογραφία υπέγραψε ο ιταλικής καταγωγής Γάλλος Ζαν Κοραλί και ο Γάλλος Ζαν Περό που διατηρούσε δεσμό με την πρωταγωνίστρια. Το κοινό ενθουσιάστηκε από την πρώτη σκηνή. Στις εμπνεύσεις τους βασίστηκε ο Ρώσος Μαριύς Πετιπά που παρουσίασε αργότερα, το 1884, τη δική του εκδοχή με το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο της Αγίας Πετρούπολης. Τη μουσική της παράστασης συνέθεσε ο Γάλλος συνθέτης Σαρλ Αντόλφ Αντάμ. Με αυτή κυρίως τη μορφή η Ζιζέλ ταξιδεύει από τότε στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου αναζητώντας σε κάθε παράσταση τον αληθινό έρωτα.
Η Ζιζέλ, μια νεαρή χωριατοπούλα, που ερωτεύτηκε τον Άλμπρεχτ, δεν γνωρίζει ότι είναι ευγενής και ήδη αρραβωνιασμένος. Την αλήθεια της την αποκαλύπτει ο Χανς, ένας δασονόμος, που όμως την έχει ερωτευτεί. Η Ζιζέλ χάνει τα λογικά της, τρελαίνεται και χάνει τη ζωή της. Ο Άλμπρεχτ και ο Χανς επισκέπτονται τον τάφο της μην μπορώντας να πιστέψουν την απώλειά της. Εκεί εμφανίζονται τα πνεύματα των γυναικών που πέθαναν προδομένες πριν το γάμο τους. Για να εκδικηθούν τους άντρες τους χορεύουν μαζί τους μέχρι εκείνοι να εξαντληθούν και να πεθάνουν.
Τα πνεύματα αναγνωρίζουν τον Άλμπερτ, τον αιχμαλωτίζουν και αρχίζουν τον τυραννικό χορό μαζί του. Η Ζιζέλ όμως, μόλις τον βλέπει συγκινείται, δεν θέλει να περάσει και εκείνος το κατώφλι του θανάτου και αμέσως παίρνει τη θέση του χορεύοντας αντί γι' αυτόν. Ο χορός της κρατάει μέχρι την αυγή, τα πνεύματα αφού ξημέρωσε επιστρέφουν στους τάφους τους. Ο Άλμπρεχτ σώθηκε, η Ζιζέλ κλαίει από χαρά. Η αγάπη της ξεπέρασε τα όρια του θανάτου.
Το Εθνικό Μπαλέτο Ουκρανίας με τεράστια παράδοση στα κλασικά έργα, σολίστες παγκοσμίου φήμης και αδιάκοπες περιοδείες, δικαίως θεωρούνται ως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες δυνάμεις του κλασικού μπαλέτου. Δεν παύουν παρόλες τις δύσκολες συνθήκες να συνεχίζουν τη μεγάλη παράδοση της χώρας τους, αναβιώνοντας παραστάσεις που γνώρισαν δόξα και παγκόσμια αναγνώριση.

Πηγή: more.com by viva

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη