Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Epic Grief (Επικό Πένθος)


Steve Neumann

The Harvard Gazette

June 06, 2023

Μετάφραση: Νένα Μειμάρη


Η Susannah Wright είναι υποψήφια ερευνήτρια του Harvard και δίνει έμφαση στη θλίψη και στο πένθος, όπως εμφανίζεται στην Κλασσική Λογοτεχνία.

Η πανδημία έχει φέρει την απώλεια και το πένθος σε μεγάλο βαθμό στη ζωή μας και αυτό έχει γίνει σε όλο τον κόσμο.

Ψάχνοντας τα επικά λογοτεχνικά κείμενα ανακάλυψε ότι περιγράφουν τον ανθρώπινο πόνο και τον τρόπο με τον οποίο αυτός αντιμετωπίζεται όταν έρθει στη ζωή μας.

Στην έρευνά της ανακάλυψε ότι η συμπεριφορά μας και οι διάφορες τελετουργίες μας βοηθούν να βρούμε τον δρόμο μας κατά τη διάρκεια του πένθους.

Το ενδιαφέρον της για την Κλασσική Λογοτεχνία άρχισε στο Δημοτικό, όταν η δασκάλα της της ανέθεσε να ντυθεί και να προβάλλει τη θεά Αθηνά, τη θεά της σοφίας. Απο τότε συνέχισε να διαβάζει μυθολογία, Οδύσσεια και άλλα κλασσικά κείμενα, πράγμα που θεώρησε υπερβολικά μαγευτικό.

Όλο αυτό το ενδιαφέρον την οδήγησε στο διδακτορικό πρόγραμμα του Harvard για κλασσική φιλοσοφία.

Μέσα από τα κείμενα και τις λεπτομέρειες που περιγράφουν, η Wright θέτει τις παρακάτω ερωτήσεις: «Υπάρχει σωστός τρόπος να πενθείς; Η απώλεια φέρνει τους ανθρώπους κοντά ή τους χωρίζει; Με ποιό τρόπο η έκφραση του πόνου κατευθύνεται από την κοινωνία, τη θρησκεία και την προσωπική συμπεριφορά μας;»

Η Wright δίνει έμφαση στο γεγονός ότι οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είχαν εκλεπτυσμένες ιδέες ευπρέπειας, οι οποίες δεν σταματούσαν στη φιλοσοφία, τις τέχνες και τα γράμματα αλλά έπαιζαν σπουδαίο ρόλο και στον τρόπο με το οποίο διαχειρίζονταν το πένθος. Αυτή η ευπρέπεια βοηθούσε τους πενθούντες να δείξουν σωστή συμπεριφορά στη δύσκολη αυτή περίοδο της ζωής τους.

Έτσι λοιπόν, οι κλασσικοί ήρωες δάμαζαν τον πόνο τους για το κοινό καλό και για καλό παράδειγμα.

Όλα αυτά, μας λέει η Wright, μπορούν να βοηθήσουν εμάς σήμερα στην διαχείριση του δικού μας πένθους και να κατανοήσουμε ότι το πένθος είναι ανθρώπινο, όπως και στην κλασσική εποχή.

Και παρόλο που δεν μας απαντούν στην ερώτηση ποιος είναι ο σωστός τρόπος διαχέιρησης του πόνου, συνεχίζουν να είναι ένα χρήσιμο background καλής συμπεριφοράς στις δύσκολες στιγμές μας. Πάνω από όλα μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι το πένθος είναι μία ανθρώπινη εμπειρία και έτσι να μη νιώθουμε περιορισμένοι και μόνοι.    

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη