Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Epic Grief (Επικό Πένθος)


Steve Neumann

The Harvard Gazette

June 06, 2023

Μετάφραση: Νένα Μειμάρη


Η Susannah Wright είναι υποψήφια ερευνήτρια του Harvard και δίνει έμφαση στη θλίψη και στο πένθος, όπως εμφανίζεται στην Κλασσική Λογοτεχνία.

Η πανδημία έχει φέρει την απώλεια και το πένθος σε μεγάλο βαθμό στη ζωή μας και αυτό έχει γίνει σε όλο τον κόσμο.

Ψάχνοντας τα επικά λογοτεχνικά κείμενα ανακάλυψε ότι περιγράφουν τον ανθρώπινο πόνο και τον τρόπο με τον οποίο αυτός αντιμετωπίζεται όταν έρθει στη ζωή μας.

Στην έρευνά της ανακάλυψε ότι η συμπεριφορά μας και οι διάφορες τελετουργίες μας βοηθούν να βρούμε τον δρόμο μας κατά τη διάρκεια του πένθους.

Το ενδιαφέρον της για την Κλασσική Λογοτεχνία άρχισε στο Δημοτικό, όταν η δασκάλα της της ανέθεσε να ντυθεί και να προβάλλει τη θεά Αθηνά, τη θεά της σοφίας. Απο τότε συνέχισε να διαβάζει μυθολογία, Οδύσσεια και άλλα κλασσικά κείμενα, πράγμα που θεώρησε υπερβολικά μαγευτικό.

Όλο αυτό το ενδιαφέρον την οδήγησε στο διδακτορικό πρόγραμμα του Harvard για κλασσική φιλοσοφία.

Μέσα από τα κείμενα και τις λεπτομέρειες που περιγράφουν, η Wright θέτει τις παρακάτω ερωτήσεις: «Υπάρχει σωστός τρόπος να πενθείς; Η απώλεια φέρνει τους ανθρώπους κοντά ή τους χωρίζει; Με ποιό τρόπο η έκφραση του πόνου κατευθύνεται από την κοινωνία, τη θρησκεία και την προσωπική συμπεριφορά μας;»

Η Wright δίνει έμφαση στο γεγονός ότι οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είχαν εκλεπτυσμένες ιδέες ευπρέπειας, οι οποίες δεν σταματούσαν στη φιλοσοφία, τις τέχνες και τα γράμματα αλλά έπαιζαν σπουδαίο ρόλο και στον τρόπο με το οποίο διαχειρίζονταν το πένθος. Αυτή η ευπρέπεια βοηθούσε τους πενθούντες να δείξουν σωστή συμπεριφορά στη δύσκολη αυτή περίοδο της ζωής τους.

Έτσι λοιπόν, οι κλασσικοί ήρωες δάμαζαν τον πόνο τους για το κοινό καλό και για καλό παράδειγμα.

Όλα αυτά, μας λέει η Wright, μπορούν να βοηθήσουν εμάς σήμερα στην διαχείριση του δικού μας πένθους και να κατανοήσουμε ότι το πένθος είναι ανθρώπινο, όπως και στην κλασσική εποχή.

Και παρόλο που δεν μας απαντούν στην ερώτηση ποιος είναι ο σωστός τρόπος διαχέιρησης του πόνου, συνεχίζουν να είναι ένα χρήσιμο background καλής συμπεριφοράς στις δύσκολες στιγμές μας. Πάνω από όλα μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι το πένθος είναι μία ανθρώπινη εμπειρία και έτσι να μη νιώθουμε περιορισμένοι και μόνοι.    

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...