ALJAZEERA
Indlieb Farazi Saber
8 June 2023
Μετάφραση Νένα Μειμάρη
Η Zubeida, 42 ετών χήρα σε ένα μικρό χωριό στο Πακιστάν, περπατάει σιγά σιγά και προσεκτικά, χωρίς να κάνει έντονες κινήσεις, οι οποίες θα εστίαζαν την προσοχή σε αυτήν και συγχρόνως μιλάει. Ως χήρα, είναι επιφυλακτική και ανησυχεί για τον εαυτό της, γι’ αυτό και προσπαθεί να παραμείνει στην αφάνεια.
«Μερικές φορές παρατηρώ τα πουλιά καθώς πετάνε, και σκέφτομαι ότι δεν ανησυχούν καθόλου για οικονομικά ή άλλα ανθρώπινα προβλήματα. Όλος ο κόσμος είναι δικός τους και μπορούν να ζουν οπουδήποτε».
Η δική της ζωή είναι χρωματισμένη με αβεβαιότητα. Δε γνωρίζει πού θα βρίσκεται το μελλοντικό της σπίτι. Ο μεγάλος της γιος μετακόμισε στο ταπεινό πατρικό με την οικογένειά του. Ως χήρα ανησυχεί για τα χρήματα όλο και περισσότερο καθώς η υγεία της χειροτερεύει και τα λίγα βασικά αγαθά που αγοράζει ακριβαίνουν περισσότερο.
Ζει με τον μικρότερο γιό της, ο οποίος είναι 21 χρονών και δουλεύει στη βιομηχανία τσαγιού. «Δεν μπορούμε να αγοράσουμε ζώα για την οικογένεια», λέει. Κάποτε είχαν μία αγελάδα που τους δόθηκε ως δώρο από μία οικογένεια που εργαζόταν γι’ αυτήν αλλά αναγκάστηκε να την πουλήσει όταν αρρώστησε ο άντρας της. Δεν έχει πολλές ευκαιρίες να μιλήσει για τον άντρα της. Παντρεύτηκαν μικροί και οι δύο.
Η μητέρα της πέθανε στον τοκετό όταν η Zubeida ήταν πέντε χρονών. Η μητριά της τη σταμάτησε από το σχολείο για να τη βοηθάει στο σπίτι με τις δουλειές. Δεν της φερόταν καλά και ήταν σκληρή μαζί της. Αυτό την ώθησε να παντρευτεί στα 14 της χρόνια με τον άντρα της να είναι στα 16. Ένα χρόνο αργότερα απέκτησε μία κόρη και αμέσως μετά άρχισε να δουλεύει σε μία οικογένεια φροντίζοντας το σπίτι τους.
Ο θάνατος του συζύγου της έφερε οικονομικά προβλήματα αλλά αυτό δεν είναι και το μοναδικό της θέμα. Ως χήρα στο μικρό χωριό τους αντικρύζει καθημερινά τους ψιθύρους των γειτόνων, τις έντονες ματιές των αντρών και την αποστροφή οικογενειών οι οποίες έχουν κορίτσια στο σπίτι ακόμα.
«Οι άνθρωποι με αποφεύγουν γιατί είμαι «χωρίς άντρα». Πιστεύουν ότι κουβαλάω κακά μαντάτα, ότι είμαι καταραμένη κατά έναν τρόπο. Λένε «έχει φάει τον άντρα της». Πρέπει να προσέχω με ποιον μιλάω, πώς τους μιλάω, τι ώρα έρχομαι στο σπίτι και ποιους δρόμους διανύω. Ως χήρα υπάρχει η νοοτροπία ότι έχω ανάγκη έναν άντρα. Ως χήρα δεν έχω σεβασμό και ο κόσμος δε νοιάζεται για μένα. Δεν ξέρω πώς είναι η κατάσταση έξω από το Πακιστάν. Όσο περισσότερο σου λένε ότι είσαι καταραμένη, τόσο πιο πολύ το πιστεύεις».
Ο μισθός της ανέρχεται στα 17 δολάρια τον μήνα. Οι οικογένειες στις οποίες εργάζεται την βοηθούν με ρούχα και άλλα βασικά είδη ανάγκης και έχουν πληρώσει τους δύο γάμους των κοριτσιών της. Τρώει μαζί τους δύο γεύματα την ημέρα και ποτέ δεν ξοδεύει κάτι για την ίδια. Ποτέ δεν έχει αγοράσει ρούχα και παπούτσια. Ποτέ δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό της. Επισκέπτεται τον τάφο του άντρα της μία φορά τον μήνα για να βρει ηρεμία και να του διηγηθεί τις καλές και κακές της εμπειρίες.
Καθώς παρατηρεί τα πουλιά γύρω της, ψιθυρίζει: «Αυτό είναι δώρο για να το απολαύσω. Τα τραγούδια τους μου δίνουν χαρά και θα μπορούσα να τα ακούω όλη μέρα.
Όταν ο μεγάλος γιος της μετακόμισε στα δύο δωμάτια, αυτή με τον μικρό της γιος μετακόμισε στην μικρή αποθήκη που φύλαγαν τις φακές. Είναι πολύ ζεστή το καλοκαίρι αλλά ευχάριστη τον χειμώνα. Τα παιδιά της έχουν τις δικές τους οικογένειες και δεν μπορούν να τη βοηθήσουν οικονομικά.
Παρόλο που είναι πολύ προσεκτική με τα χρήματα, έχει νιώσει την ακρίβεια στα τρόφιμα τον τελευταίο κυρίως χρόνο. Δεν μπορεί να αγοράσει βασικά είδη, όπως πρώτα και συχνά φέρνει αποφάγια από τα σπίτια που εργάζεται.
Ποτέ δεν καλεί φίλες στο σπιτικό της. Γελάει μόνο με την ιδέα.
«Δε γνωρίζεις ότι οι φτωχοί δεν έχουν φίλους»;
Ανησυχεί για την υγεία της, δεν έχει χρήματα να πληρώσει την κλινική στο γειτονικό χωριό. Ο δεξιός της ώμος πονάει και τα γυναικολογικά προβλήματα συνεχίζονται.
Ανησυχεί επίσης για την επόμενη δουλειά που ίσως χρειαστεί και ως χήρα θα την κακοποιούν με διάφορους τρόπους.
Όλες της οι ελπίδες προσβλέπουν στον μικρό της γιό. Αν βρει μία καλύτερη δουλειά, ίσως καταφέρουν να έχουν και αυτοί ένα μικρό σπιτάκι.
Το δικό μου σχόλιο!!!
Τώρα, φίλες μου, τι σχόλιο να κάνω πάνω σε αυτήν την ιστορία; Τι να πω; Πώς να νιώσω; Τι να σκεφτώ, για ποιόν και γιατί; Ομολογώ ότι είμαι συγκινημένη με το θάρρος αυτής της χήρας. Πώς έχει την δύναμη να σηκωθεί το πρωί με τον πονεμένο της ώμο και τα γυναικολογικά προβλήματα που την ταλαιπωρούν και να κάνει δουλειές όλη μέρα σε ένα ξένο σπίτι; Τι είδους φτώχεια είναι αυτή που ζει; Τι ατυχία να χάσει τόσο νωρίς τον άντρα της για τον οποίον λέει πολύ καλά λόγια μέσα στο κείμενο! Να ζει χωρίς φίλους γιατί αυτό της επιβάλλεται από τη σκληρή και άπονη ζωή της! Να ανησυχεί όλη την ώρα για τα χρήματα και για την καθημερινότητα! Να κακοποιείται από τους συγχωριανούς της!! Να έχει μεταβληθεί όλη της η υπόσταση σε ένα ταμπού!! Και άντε τώρα να βρεις απάντηση για αυτή την ανισότητα. Τι κάνει εμένα να βρίσκομαι σαφώς σε καλύτερη μοίρα από αυτήν την γυναίκα; Ποιος το έχει αποφασίσει αυτό;
Εγώ πάντως της στέλνω νοερά την αγάπη μου, τον σεβασμό μου και τον τεράστιο θαυμασμό μου. Εύχομαι ο γιός της να βρει καλύτερη δουλειά και μία ημέρα να βρεθεί έστω και με ένα δωμάτιο ως σπίτι για να περάσει το τελευταίο στάδιο της ζωής της ήρεμα ακούγοντας τα πουλιά γύρω της να κελαηδούν!!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου