Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι φτωχοί δεν έχουν φίλους: Η ζωή μίας Πακιστανής Χήρας

 ALJAZEERA

Indlieb Farazi Saber

8 June 2023

Μετάφραση Νένα Μειμάρη


 Η Zubeida, 42 ετών χήρα σε ένα μικρό χωριό στο Πακιστάν, περπατάει σιγά σιγά και προσεκτικά, χωρίς να κάνει έντονες κινήσεις, οι οποίες θα εστίαζαν την προσοχή σε αυτήν και συγχρόνως μιλάει. Ως χήρα, είναι επιφυλακτική και ανησυχεί για τον εαυτό της, γι’ αυτό και προσπαθεί να παραμείνει στην αφάνεια.

«Μερικές φορές παρατηρώ τα πουλιά καθώς πετάνε, και σκέφτομαι ότι δεν ανησυχούν καθόλου για οικονομικά ή άλλα ανθρώπινα προβλήματα. Όλος ο κόσμος είναι δικός τους και μπορούν να ζουν οπουδήποτε».

Η δική της ζωή είναι χρωματισμένη με αβεβαιότητα. Δε γνωρίζει πού θα βρίσκεται το μελλοντικό της σπίτι. Ο μεγάλος της γιος μετακόμισε στο ταπεινό πατρικό με την οικογένειά του. Ως χήρα ανησυχεί για τα χρήματα όλο και περισσότερο καθώς η υγεία της χειροτερεύει και τα λίγα βασικά αγαθά που αγοράζει ακριβαίνουν περισσότερο.

Ζει με τον μικρότερο γιό της, ο οποίος είναι 21 χρονών και δουλεύει στη βιομηχανία τσαγιού. «Δεν μπορούμε να αγοράσουμε ζώα για την οικογένεια», λέει. Κάποτε είχαν μία αγελάδα που τους δόθηκε ως δώρο από μία οικογένεια που εργαζόταν γι’ αυτήν αλλά αναγκάστηκε να την πουλήσει όταν αρρώστησε ο άντρας της. Δεν έχει πολλές ευκαιρίες να μιλήσει για τον άντρα της. Παντρεύτηκαν μικροί και οι δύο.

Η μητέρα της πέθανε στον τοκετό όταν η Zubeida ήταν πέντε χρονών. Η μητριά της τη σταμάτησε από το σχολείο για να τη βοηθάει στο σπίτι με τις δουλειές. Δεν της φερόταν καλά και ήταν σκληρή μαζί της. Αυτό την ώθησε να παντρευτεί στα 14 της χρόνια με τον άντρα της να είναι στα 16. Ένα χρόνο αργότερα απέκτησε μία κόρη και αμέσως μετά άρχισε να δουλεύει σε μία οικογένεια φροντίζοντας το σπίτι τους.

Ο θάνατος του συζύγου της έφερε οικονομικά προβλήματα αλλά αυτό δεν είναι και το μοναδικό της θέμα. Ως χήρα στο μικρό χωριό τους αντικρύζει καθημερινά τους ψιθύρους των γειτόνων, τις έντονες ματιές των αντρών και την αποστροφή οικογενειών οι οποίες έχουν κορίτσια στο σπίτι ακόμα.

«Οι άνθρωποι με αποφεύγουν γιατί είμαι «χωρίς άντρα». Πιστεύουν ότι κουβαλάω κακά μαντάτα, ότι είμαι καταραμένη κατά έναν τρόπο. Λένε «έχει φάει τον άντρα της». Πρέπει να προσέχω με ποιον μιλάω, πώς τους μιλάω, τι ώρα έρχομαι στο σπίτι και ποιους δρόμους διανύω. Ως χήρα υπάρχει η νοοτροπία ότι έχω ανάγκη έναν άντρα. Ως χήρα δεν έχω σεβασμό και ο κόσμος δε νοιάζεται για μένα. Δεν ξέρω πώς είναι η κατάσταση έξω από το Πακιστάν. Όσο περισσότερο σου λένε ότι είσαι καταραμένη, τόσο πιο πολύ το πιστεύεις».

Ο μισθός της ανέρχεται στα 17 δολάρια τον μήνα. Οι οικογένειες στις οποίες εργάζεται την βοηθούν με ρούχα και άλλα βασικά είδη ανάγκης και έχουν πληρώσει τους δύο γάμους των κοριτσιών της. Τρώει μαζί τους δύο γεύματα την ημέρα και ποτέ δεν ξοδεύει κάτι για την ίδια. Ποτέ δεν έχει αγοράσει ρούχα και παπούτσια. Ποτέ δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό της. Επισκέπτεται τον τάφο του άντρα της μία φορά τον μήνα για να βρει ηρεμία και να του διηγηθεί τις καλές και κακές της εμπειρίες.

Καθώς παρατηρεί τα πουλιά γύρω της, ψιθυρίζει: «Αυτό είναι δώρο για να το απολαύσω. Τα τραγούδια τους μου δίνουν χαρά και θα μπορούσα να τα ακούω όλη μέρα.

Όταν ο μεγάλος γιος της μετακόμισε στα δύο δωμάτια, αυτή με τον μικρό της γιος μετακόμισε στην μικρή αποθήκη που φύλαγαν τις φακές. Είναι πολύ ζεστή το καλοκαίρι αλλά ευχάριστη τον χειμώνα. Τα παιδιά της έχουν τις δικές τους οικογένειες και δεν μπορούν να τη βοηθήσουν οικονομικά.

Παρόλο που είναι πολύ προσεκτική με τα χρήματα, έχει νιώσει την ακρίβεια στα τρόφιμα τον τελευταίο κυρίως χρόνο. Δεν μπορεί να αγοράσει βασικά είδη, όπως πρώτα και συχνά φέρνει αποφάγια από τα σπίτια που εργάζεται.

Ποτέ δεν καλεί φίλες στο σπιτικό της. Γελάει μόνο με την ιδέα.

«Δε γνωρίζεις ότι οι φτωχοί δεν έχουν φίλους»;

Ανησυχεί για την υγεία της, δεν έχει χρήματα να πληρώσει την κλινική στο γειτονικό χωριό. Ο δεξιός της ώμος πονάει και τα γυναικολογικά προβλήματα συνεχίζονται.

Ανησυχεί επίσης για την επόμενη δουλειά που ίσως χρειαστεί και ως χήρα θα την κακοποιούν με διάφορους τρόπους.

Όλες της οι ελπίδες προσβλέπουν στον μικρό της γιό. Αν βρει μία καλύτερη δουλειά, ίσως καταφέρουν να έχουν και αυτοί ένα μικρό σπιτάκι.


Το δικό μου σχόλιο!!!

Τώρα, φίλες μου, τι σχόλιο να κάνω πάνω σε αυτήν την ιστορία; Τι να πω; Πώς να νιώσω; Τι να σκεφτώ, για ποιόν και γιατί; Ομολογώ ότι είμαι συγκινημένη με το θάρρος αυτής της χήρας. Πώς έχει την δύναμη να σηκωθεί το πρωί με τον πονεμένο της ώμο και τα γυναικολογικά προβλήματα που την ταλαιπωρούν και να κάνει δουλειές όλη μέρα σε ένα ξένο σπίτι; Τι είδους φτώχεια είναι αυτή που ζει; Τι ατυχία να χάσει τόσο νωρίς τον άντρα της για τον οποίον λέει πολύ καλά λόγια μέσα στο κείμενο! Να ζει χωρίς φίλους γιατί αυτό της επιβάλλεται από τη σκληρή και άπονη ζωή της! Να ανησυχεί όλη την ώρα για τα χρήματα και για την καθημερινότητα! Να κακοποιείται από τους συγχωριανούς της!! Να έχει μεταβληθεί όλη της η υπόσταση σε ένα ταμπού!! Και άντε τώρα να βρεις απάντηση για αυτή την ανισότητα. Τι κάνει εμένα να βρίσκομαι σαφώς σε καλύτερη μοίρα από αυτήν την γυναίκα; Ποιος το έχει αποφασίσει αυτό;

Εγώ πάντως της στέλνω νοερά την αγάπη μου, τον σεβασμό μου και τον τεράστιο θαυμασμό μου. Εύχομαι ο γιός της να βρει καλύτερη δουλειά και μία ημέρα να βρεθεί έστω και με ένα δωμάτιο ως σπίτι για να περάσει το τελευταίο στάδιο της ζωής της ήρεμα ακούγοντας τα πουλιά γύρω της να κελαηδούν!!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δύσκολο να είσαι γυναίκα, και τότε & τώρα... και για πάντα;;;

Αυτό το διάστημα σταμάτησα τα πάντα και ασχολούμαι με το βιβλίο μου το οποίο είναι ένα εγχειρίδιο χηρείας. Υπάρχουν και τέτοια; Όχι, δεν υπάρχουν αν και θα έπρεπε, γι' αυτό και αποφάσισα να ασχοληθώ εγώ που το είχα τεράστια ανάγκη στην αρχή της εμπειρίας μου. Στο μεταξύ γνώρισα πολλές γυναίκες που παλεύουν κυριολεκτικά να κρατήσουν την οικογένειά τους. Η ιστορία της φίλης την οποίαν ανεβάζω είναι ακόμη μία από αυτές που με συγκινεί. Κάνει αναφορά στο όνομά μου αλλά εγώ θα σας πω ότι δεν κάνω τίποτα δύσκολο, μιλάω για το θέμα μέσα από την ζέστη του σπιτιού μου γιατί είμαι βαθιά ενοχλημένη. Τώρα γιατί είμαι βαθιά ενοχλημένη δεν θα καταλάβετε αν δεν είστε χήρα και σε απόλυτη εξαθλίωση. Πάλι θα σας πω ότι προσπαθώ να καταλάβω και την θέση της κυβέρνησης μιας φτωχευμένης χώρας αλλά μόνο μέχρι ένα σημείο. Πιστεύω ότι αν ήθελε η Ελλάδα να φροντίσει τις χήρες θα το έκανε. Αυτή είναι η δική μου θέση σε όλα. Όταν θέλω να κάνω κάτι σηκώνομαι και το κάνω χωρίς πολλές κουβέντες. Πριν λίγο μου έ...

Θέατρο ψυχοθεραπεία!, της Νένας Μεϊμάρη

Θέατρο ψυχοθεραπεία! Παίζουμε για ψυχοθεραπεία μου έλεγαν απόψε τα κορίτσια μετά την παράσταση Γκόλφω Forever. Παίζουμε γιατί μας αρέσει, γιατί μας κάνει καλά, δεν μας ενδιαφέρουν τα χρήματα, συνέχισαν, όταν τις ρώτησα γιατί δεν πληρώνονται. Εγώ, βέβαια, έζησα στην Αμερική με τη νοοτροπία, όταν δουλεύεις πληρώνεσαι. Η παράσταση απόψε ήταν πάρα πολύ ωραία, αστεία και ευχάριστη γι' αυτό και εγώ πήγα να την παρακολουθήσω. Για ψυχοθεραπεία. Ωστόσο και η δουλειά μπορεί να μετατραπεί σε ψυχοθεραπεία, όπως αντιλήφθηκα απόψε. Και επειδή εμείς οι ταλαιπωρημένες από τον πόνο γυναίκες έχουμε έντονη την ανάγκη της ψυχοθεραπείας, θεώρησα καλό να σας το αναφέρω. Αν, λοιπόν, έχετε ταλέντο στην υποκριτική, τότε να μπείτε σε μία θεατρική ομάδα για την δική σας ψυχοθεραπεία.  - της Νένας Μεϊμάρη 

Η χρονιά της μαγικής σκέψης

Έτσι και η απώλεια έχει εγκατασταθεί στη ζωή σου, παίρνει ανθρώπινη μορφή, μεταμορφώνεται σε κάτι ζωντανό και χειροπιαστό, και παίζει τον ρόλο του, όπως κάθε τι άλλο στην καθημερινότητά σου. Το λεξικό έχει για συνώνυμα της απώλειας τις λέξεις χάσιμο, ζημιά, βλάβη. Για αντίθετα έχει τις λέξεις εύρεση, όφελος, ανάκτηση. Εσύ λειτουργείς μεταξύ του συνώνυμου και του αντίθετου, παλεύοντας να βρεις τις ισορροπίες σου. Θέλεις να ξεφύγεις από τα συνώνυμα και να ανακτήσεις αυτό που έχασες. Στο μεταξύ αντιμετωπίζεις και άλλα δεδομένα συγχρόνως, όπως για παράδειγμα τον χρόνο που έχει μεσολαβήσει, την νοσταλγία που έχει την τάση να μεγαλώνει με τον καιρό, τις δυσκολίες της ζωής και άλλα τέτοια. Ωστόσο υπάρχουν κείμενα, όπως αυτό το βιβλίο στην ανάρτηση, που σε βοηθούν να καταλάβεις τι σου γίνεται, να αναλύσεις το πένθος σου, να δεις από κοντά τις αλλαγές που σου επέφερε και να το διαχειριστείς καλύτερα. Μου συστήσαν το βιβλίο πριν μερικές ημέρες και το διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον και συγκίνηση γι...

Έχω δικαίωμα στην επιθυμία;

  Νένα Μεϊμάρη 4/02/2024 Άκουγα προχθές έναν ραβίνο να μιλάει για την αντίδρασή μας στην απώλεια και γενικά σε κάτι κακό που έχει έρθει στη ζωή μας. Προσωπικά πιστεύω ότι όλες μας οι αντιδράσεις σε οτιδήποτε, έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα μας, αλλά πάντα μπορούμε να μάθουμε τι κάνουν οι άλλοι σε τέτοιες περιπτώσεις και τι μπορούμε να διδαχτούμε από τις δικές τους εμπειρίες. Ο ραβίνος, λοιπόν, έλεγε ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τις προσωπικές μας επιθυμίες, ούτε και να τις βάζουμε στην άκρη για λόγους ενοχής. Την όποια επιθυμία μας να την κατανοήσουμε, να τη νιώσουμε βαθιά και να την κάνουμε πραγματικότητα. Είναι θέμα ζωής και συνέχειας. Αυτή η επιθυμία θα συμβάλλει θετικά και στην ψυχολογική μας πρόοδο και στη μεταμόρφωσή μας, κάτι που θα μας απασχολήσει πάρα πολύ στην μετά την απώλεια ζωή μας. Η επιθυμία μας λοιπόν, συνδέεται με τη δημιουργία. Μας ανοίγει τα μάτια να δούμε την τωρινή μας πραγματικότητα. Μας κρατάει σε άμεση επαφή με τη διαίσθησή μας και ίσως με αυτό που καταλαβαίν...