Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Από το Aleppo στην πόλη Gaziantep μέσω μουσικής!


Ο πόλεμος στη Συρία τους ανάγκασε να φύγουν με βίαιο τρόπο και να

εγκατασταθούν στη νότια και κεντρική Τουρκία, στην πόλη Gaziantep, την

έκτη μεγαλύτερη πόλη με Τούρκους, Κούρδους και Σύριους πολίτες. 

Εκεί βρέθηκαν γονείς, παππούδες, βρέφη, παιδιά, χήρες, νεαροί και νεαρές.

Εκεί χρειάστηκε να αρχίσουν τη ζωή τους από το μηδέν. Αυτό γίνεται όταν

αναγκαστείς να μεταναστεύσεις για διάφορους λόγους, όπως για παράδειγμα

ο πόλεμος.

«Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι οι περισσότεροι από εμάς θα μέναμε

μόνιμα εδώ και θα έπρεπε να αφομοιωθούμε. Και η μουσική είναι το

κατάλληλο μέσο».

Ο Arm, νεαρός Σύριος, άρχισε να γράφει μουσική βασισμένη σε παραδοσιακή

αραβική αλλά με σύγχρονους τόνους, δημιουργώντας κάτι φρέσκο και νέο, το

οποίο και ονόμασε electronic music. Η συγκεκριμένη μουσική του θύμιζε τη

νυχτερινή ζωή στη Συρία, πράγμα που προσπάθησε να το φέρει και στην

καινούρια του πατρίδα.

Η electronic μουσική αγαπήθηκε και ένωσε την κοινότητα με δεσμούς

γνώριμους, βοηθώντας τους να νιώσουν κάποια κανονικότητα και να

αρχίσουν να θεραπεύονται, να παύσουν να είναι εγκλωβισμένοι στο

παρελθόν, με κοινό στόχο να ζήσουν μία ειρηνική ζωή.

«Οι άνθρωποι γίνονται μελαγχολικοί όταν δεν μπορούν να συνεννοηθούν

μέσω της γλώσσας και δε θέλουν να μιλάνε για τη Συρία, αλλά η νυχτερινή

ζωή στην Gaziantep μας θυμίζει όλους τις παλιές καλές στιγμές. Με τον τρόπο

αυτό αντιστεκόμαστε στον πόλεμο και στην καταστροφή και απολαμβάνουμε την ομορφιά της

μουσικής και την αγνή και ξέφρενη διασκέδαση».

Υ.Γ. Ακόμα μία φορά η μουσική έρχεται να απαλύνει τον πόνο, να φέρει

ειρήνη, να ενώσει κόσμους, να γιατρέψει ψυχές, να απεγκλωβίσει το πνεύμα,

να δώσει κανονικότητα, να δωρίσει στιγμές χαράς!!!

Σας αφιερώνω ενδεικτικά ένα electronic μουσικό κομμάτι.



The Aleppo electronic artists using music to heal in Gaziantep

Al Jazeera


Stefania D’ Ignoti

26 May 2023

Μετάφραση Νένα Μειμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...