Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Από το Aleppo στην πόλη Gaziantep μέσω μουσικής!


Ο πόλεμος στη Συρία τους ανάγκασε να φύγουν με βίαιο τρόπο και να

εγκατασταθούν στη νότια και κεντρική Τουρκία, στην πόλη Gaziantep, την

έκτη μεγαλύτερη πόλη με Τούρκους, Κούρδους και Σύριους πολίτες. 

Εκεί βρέθηκαν γονείς, παππούδες, βρέφη, παιδιά, χήρες, νεαροί και νεαρές.

Εκεί χρειάστηκε να αρχίσουν τη ζωή τους από το μηδέν. Αυτό γίνεται όταν

αναγκαστείς να μεταναστεύσεις για διάφορους λόγους, όπως για παράδειγμα

ο πόλεμος.

«Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι οι περισσότεροι από εμάς θα μέναμε

μόνιμα εδώ και θα έπρεπε να αφομοιωθούμε. Και η μουσική είναι το

κατάλληλο μέσο».

Ο Arm, νεαρός Σύριος, άρχισε να γράφει μουσική βασισμένη σε παραδοσιακή

αραβική αλλά με σύγχρονους τόνους, δημιουργώντας κάτι φρέσκο και νέο, το

οποίο και ονόμασε electronic music. Η συγκεκριμένη μουσική του θύμιζε τη

νυχτερινή ζωή στη Συρία, πράγμα που προσπάθησε να το φέρει και στην

καινούρια του πατρίδα.

Η electronic μουσική αγαπήθηκε και ένωσε την κοινότητα με δεσμούς

γνώριμους, βοηθώντας τους να νιώσουν κάποια κανονικότητα και να

αρχίσουν να θεραπεύονται, να παύσουν να είναι εγκλωβισμένοι στο

παρελθόν, με κοινό στόχο να ζήσουν μία ειρηνική ζωή.

«Οι άνθρωποι γίνονται μελαγχολικοί όταν δεν μπορούν να συνεννοηθούν

μέσω της γλώσσας και δε θέλουν να μιλάνε για τη Συρία, αλλά η νυχτερινή

ζωή στην Gaziantep μας θυμίζει όλους τις παλιές καλές στιγμές. Με τον τρόπο

αυτό αντιστεκόμαστε στον πόλεμο και στην καταστροφή και απολαμβάνουμε την ομορφιά της

μουσικής και την αγνή και ξέφρενη διασκέδαση».

Υ.Γ. Ακόμα μία φορά η μουσική έρχεται να απαλύνει τον πόνο, να φέρει

ειρήνη, να ενώσει κόσμους, να γιατρέψει ψυχές, να απεγκλωβίσει το πνεύμα,

να δώσει κανονικότητα, να δωρίσει στιγμές χαράς!!!

Σας αφιερώνω ενδεικτικά ένα electronic μουσικό κομμάτι.



The Aleppo electronic artists using music to heal in Gaziantep

Al Jazeera


Stefania D’ Ignoti

26 May 2023

Μετάφραση Νένα Μειμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη