Μια χήρα με δράση

Η χήρα Σταυριάνα Σάββαινα

Μια από τις πολλές άγνωστες ηρωίδες του 1821 ήταν η Σταυριάνα Σάββαινα. Έτσι έμεινε στην ιστορία τουλάχιστον. Καταγόταν από τη Σπάρτη ή από κάποιο γειτονικό χωριό. Ο άντρας της που λεγόταν Σάββας κρεμάστηκε από τους Τούρκους στις αρχές της Επανάστασης. Αν και χήρα με ανήλικα παιδιά, η Σταυριάνα διακατεχόμενη από φιλοπατρία και ενθουσιασμό και θέλοντας να εκδικηθεί τον θάνατο του συζύγου της άφησε τα παιδιά της σε μία από τις αδελφές της και πήρε τα όπλα κατατασσόμενη στο σώμα του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη τον οποίο ακολούθησε σε πολλές εκστρατείες. Στη μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821) όπως γράφει η Σωτηρία Αλιμπέρτη, διέτρεχε «άφοβος τα μεταξύ των οχυρωμάτων διαστήματα» και μετέβαινε «από του ενός εις το άλλο, διανέμουσα εις τους μαχόμενους φυσίγγια και πυρίτιδα». Πολέμησε επίσης στα Τρίκορφα και στην Εύβοια. Οι τελευταίες της συμμετοχές σε μάχες ήταν στη Βέργα και τον Αλμυρό της Μάνης εναντίον του Ιμπραήμ τον Ιούνιο του 1826.Μετά το τέλος της Επανάστασης, η Σάββαινα έλαβε τον βαθμό της Ταγματάρχου και τον Αύγουστο του 1829 της χορηγήθηκε τιμητική σύνταξη από την Πολιτεία. Ως το τέλος της ζωής της έζησε στο Ναύπλιο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024 Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Περισσότερα »

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...