Σήμερα ένιωσα την ανάγκη για ένα νέο και διαφορετικό ημερολόγιο για 'μένα. Ίσως και για όλες τις χήρες. Και για όλους τους παθόντες από την μεγάλη απώλεια που ζουν σε καθημερινή βάση.
Το ημερολόγιό μου δεν θα συμπεριλαμβάνει Κυριακές. Η μέρα θα πηδάει από το Σάββατο στην Δευτέρα.
Δεν θα υπάρχουν μεγάλες γιορτές, όπως Χριστούγεννα και Πάσχα. Ούτε μικρές γιορτές ούτε και εθνικές γιορτές.
Ούτε γενέθλια ούτε και επέτειο γάμου. Δεν γεννήθηκα ποτέ ούτε και παντρεύτηκα εγώ.
Ένα ημερολόγιο απλό όπου όλες οι μέρες είναι ίδιες. Ένα χρονοδιάγραμμα χωρίς αρχή και τέλος. Όπου η ανατολή και η δύση θα μοιάζουν το ίδιο. Δεν θα με αγγίζουν ιδιαίτερα. Δεν θα έχουν νόημα.
Τι θα πει ανατολή και δύση; Ήλιος και φεγγάρι το ίδιο.
Ίσως έτσι η απώλεια γίνει συνήθεια, ένα κομμάτι του εαυτού μου και της μέρας μου όπως εγώ την καταλαβαίνω.
Αλλιώς όλα τα άλλα με ενοχλούν, μου γίνονται βάρος. Προς το παρόν. Και εύχομαι για λίγο ακόμα και όχι για πάντα. Μια παρηγοριά για τώρα.
- της Νένας Μεϊμάρη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου