Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η καλή ζωή (The Good Life) [της Νένας Μεϊμάρη]

 Η Καλή Ζωή (The Good Life)

Σε ένα πρόσφατο webinar του Harvard University, παρακολούθησα τον

καθηγητή Dr. Waldinger να κάνει αναφορά στη μεγαλύτερη μελέτη που έχει

γίνει μέχρι σήμερα στο θέμα της ικανοποίησης στη ζωή μας.


Η μελέτη κράτησε 85 χρόνια και περιλαμβάνει δείγματα από όλον τον κόσμο.

Ανατρέπει όλα τα δεδομένα στον χώρο της κοινωνικής μας συμπεριφοράς και

τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας ως μια χαρούμενη και ευτυχισμένη

οντότητα.

Ενδεικτικά οι άνθρωποι σε παγκόσμια κλίμακα, ξεκαθάρισαν τον ρόλο των

χρημάτων στην ζωή μας και είπαν ότι δεν τα θεωρούν απαραίτητα για την

ευτυχία μας.

Δήλωσαν ότι τους επαρκούν τα προς το ζην και τους ενδιαφέρει ο κοινωνικός

τους κύκλος, η υγεία τους, η ελευθερία να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις,

ευκαιρίες να μπορούν να συμβάλουν θετικά στην κοινότητά τους και τέλος να

αισθάνονται εμπιστοσύνη.

Προτιμούν η καλή ζωή να καθορίζεται από τους ίδιους και όχι από εξωτερικές

πηγές, όπως τα social media ή η πολιτική, για παράδειγμα.

Οι νέοι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς και καθορίζουν την ζωή τους από

διάφορες εικόνες που επιτρέπουν να τους πληροφορούν οι διάφορες

πλατφόρμες.

Το ερώτημα είναι, τι ακριβώς ψάχνουν οι άνθρωποι παντού; Τι τους γεμίζει; Τι

τους δίνει χαρά; Τι τους κάνει να θέλουν να συνεχίσουν με θάρρος; Τι τους

ενδυναμώνει;

Η μελέτη έδειξε καθαρά ότι οι άνθρωποι ψάχνουν καινούριες εμπειρίες που

να μπορούν να τις μοιράζονται με τους δικούς τους ανθρώπους. Ένα ταξίδι,

ένα θέατρο, μια βόλτα στη φύση μας ικανοποιεί και μας γεμίζει, ενώ

συγχρόνως συμβάλλει στην καλή μας υγεία.

Το παράδειγμα που έδωσε ο καθηγητής είναι ότι η μοναξιά είναι τοξική για

τον άνθρωπο, του δημιουργεί stress, επιδρά αρνητικά στη ζωή του και

ισοδυναμεί με το κάπνισμα από μισό πακέτο τσιγάρα.

Αυτό που μας κρατάει ζωντανούς είναι η στενή σχέση με έναν δικό μας

άνθρωπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτές οι σχέσεις είναι πάντα στρωμένες και

χωρίς θέματα. Εάν, όμως, φροντίσουμε να έχουμε σεβασμό και στοργή, με

άλλα λόγια αγάπη, τότε μπορούμε να ξεπεράσουμε τα θέματά μας και να

συνεχίσουμε τις σχέσεις μας βελτιώνοντας συνέχεια την ποιότητα της ζωής

μας.


Καθώς μεγαλώνουμε και με όλη την πείρα ζωής που έχουμε συσσωρεύσει,

αξιολογούμε τα πράγματα και τις καταστάσεις διαφορετικά, δίνοντας

σημασία στις ωραίες στιγμές, στις εικόνες που έχουν ζεστάνει την καρδιά μας,

γεγονότα που μας άγγιξαν ιδιαίτερα.


Έτσι η μελέτη έδειξε ότι τα αντικείμενα, όσο ακριβά και αξιόλογα είναι, τόσο

δεν παίζουν ρόλο στην ευτυχία μας. Οι εμπειρίες όμως, μας καθιστούν

χαρούμενους, και προσθέτουν χρόνια και νόημα στη ζωή μας.

Πως μαθαίνουμε τις σχέσεις;


Οι άνθρωποι που πήραν μέρος στην μελέτη έστειλαν το εξής μήνυμα: να

είμαστε φιλικοί και κοινωνικοί, να μιλάμε στους γύρω μας, να τους βοηθάμε

αν χρειαστεί. Ο Dalai Lama είπε ότι οι «σοφοί – εγωιστές», φροντίζουν τους

άλλους και με αυτό εννοεί ότι όταν βοηθάμε τους άλλους, βοηθάμε και τον

ίδιο τον εαυτό μας.


Όσο για τον ρόλο της θρησκείας, παραμένει ουδέτερος όσων αφορά την

ευτυχία μας, είναι όμως χρήσιμη όταν έρθουν δύσκολες καταστάσεις και

έχουμε την ανάγκη της.


Εν κατακλείδι, η ανθρώπινη επαφή είναι η μεγαλύτερη πηγή ευτυχίας. Η

τεχνολογία έχει την δύναμη να μας απομονώσει.


Όλα αυτά βρίσκονται στο βιβλίο «The Good Life» γραμμένο από τους Robert

Waldinger, MD και Marc Schulz, PhD.


Για τους αγγλομαθείς, παραθέτω το βίντεο όπου μιλάει ο καθηγητής για την

μελέτη και τα ενδιαφέροντα αποτελέσματα της.





Το βιβλίο στην αγγλική γλώσσα βρίσκεται εδώ


- της Νένας Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...