Χήρα στην κατοχή

 25/01/2023

Ο Αιμίλιος Ξανθόπουλος, Δήμαρχος Κατερίνης, δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς, μαζί με μερικούς άλλους συμπολίτες του. Ήταν Φεβρουάριος του 1943.

Όταν συνειδητοποίησε ότι πρόκειται να πεθάνει, ζήτησε από τον αξιωματικό της κομμαντατούρ ένα κομμάτι χαρτί για να γράψει ένα σημείωμα στην γυναίκα του την Βάσω, η οποία ήταν τότε 29 χρονών. Ο ίδιος ήταν 40 χρονών. Είχαν μια κόρη εφτά και έναν γιο πέντε χρονών. Το ζευγάρι ήταν παντρεμένο οχτώ χρόνια.

Μετά την εκτέλεση του άντρα της, η νεαρή χήρα έπρεπε να αντιμετωπίσει την σκληρή πραγματικότητα, το χειμώνα μέσα στον πόλεμο. Έπρεπε να φροντίσει τον εαυτό της και τα δύο ορφανά.

Αρχικά, πούλησε την προίκα της, η οποία ήταν φτιαγμένη από τον οίκο «ΜΕΡΙΜΝΑ» στη Θεσσαλονίκη, όπου μπορούσες να πληρώσεις για τα διάφορα προικιά. Πανέμορφες χειροποίητες κουβέρτες μετατράπηκαν σε αγαθά πρώτης ανάγκης, και σε όσα τρόφιμα μπορούσε να βρει στην κατοχή.

Μια μέρα, όταν τελείωσαν όλα τα τρόφιμα, σήκωσε το κεφάλι της στον ουρανό και πολύ απλά ρώτησε τι να ταΐσει τα παιδιά της.

Κάποια στιγμή βγήκε έξω να τινάξει κάτι και βρήκε ένα καλάθι γεμάτο με λιχουδιές. Το ίδιο καλάθι βρισκόταν εκεί πολλά βράδια μετά και πέρασε πολύς καιρός για να μάθει η χήρα ποιος το άφηνε στην πόρτα της.

Αργότερα, πήρε το πρώτο γράμμα, μια επιταγή, διά μέσου του Ερυθρού Σταυρού, από τον αδερφό της, ο οποίος βρισκόταν τότε στην Αμερική.

Όταν, πλέον, τελείωσε ο πόλεμος, η κα Βάσω άρχισε να παραδίδει μαθήματα αγγλικής γλώσσας(είχε τελειώσει το «Ανατόλια» στη Θεσσαλονίκη). Είχε και έναν αργαλειό και ύφαινε κουρελούδες.

Έτσι πορεύτηκε για πολλά χρόνια. Στο τέλος, έμεινε και λίγο καιρό στην κόρη της, στο Τορόντο του Καναδά. Πέθανε σε προχωρημένη ηλικία.

Η κόρη της, Σοφία Μεϊμάρη, είναι η θεία μου και μου διηγείται πολύ συχνά όλα αυτά τα γεγονότα, γιατί τα καταλαβαίνω σε βάθος τώρα πια, ως χήρα και εγώ.

Πέρα από τον πόνο του χωρισμού, δεν βρίσκω και πολλά κοινά με την κα Βάσω.

Απλά την θαυμάζω για το σθένος, την ψυχική της δύναμη, την πίστη της στον Θεό και τη σκληρή δουλειά της.

Ένα καλό παράδειγμα μπορώ να πω!

 

Παραθέτω το γράμμα, βγαλμένο από το «Ρεπορτάζ», Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2007:

Nena Meimaris