Η Χήρα

Δεν είναι μόνο που χάνεις κάποιον μια φορά

Τους χάνεις ξανά και ξανά,

μερικές φορές μέσα στην ίδια μέρα.

Όταν η απώλεια, προς στιγμή έχει ξεχαστεί,

εμφανίζεται ξαφνικά,

και σε επιτίθεται πισώπλατα.

Νέα κύματα θλίψης καθώς συνειδητοποιείς

ότι έχουν φύγει.

Ξανά.

Δεν είναι μόνο ότι χάνεις κάποιον μια φορά,

τους χάνεις κάθε φορά που ανοίγεις τα μάτια σου σε μια νέα αυγή,

και καθώς ξυπνάς,

ξυπνάει και η μνήμη σου

όπως και το έντονο τράνταγμα πού σκίζει την καρδιά σου,

έχουν φύγει.

Ξανά.

Χάνοντας κάποιον είναι ένα συνεχές ταξίδι.

Όχι ένα μεμονωμένο ταξίδι.

Δεν υπάρχει τέλος στην απώλεια,

υπάρχει μόνο μια δεξιότητα που έμαθες στο πως να μην βουλιάξεις.

Να είστε καλοί με τους ταξιδιώτες αυτής της φουρτουνιασμένης θάλασσας,

έχουν μεγάλο ταξίδι μπροστά τους

και ένα μόνιμο σοκ κάθε φορά

που συνειδητοποιούν

ότι έχουν φύγει.

Ξανά.

Δεν είναι μόνο ότι χάνεις κάποιον μια φορά,

τους χάνεις κάθε μέρα,

για μια ζωή.

Donna Ashworth Words

The Pastor's Widow

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024 Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Περισσότερα »

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...