Νένα Μεϊμάρη
Διάβασα κάπου ότι πολλές φορές μία καταστροφή, ένα τραύμα και μία τραγωδία μπορεί να μας επιστρέψει στο αρχικό σημείο που θα έπρεπε να βρισκόμασταν από την αρχή. Το σκέφτηκα πολύ αυτό και έκανα όλα τα πιθανά σενάρια στο μυαλό μου για τη δική μου ζωή. Τι πράγματα κατόρθωσα, τι στόχους έβαλα και πόσους κατάφερα; Τι καλό συνέβη σε εμένα όλο αυτό τον καιρό ενώ εγώ πάλευα και συνεχίζω να παλεύω με την τραγωδία που με βρήκε; Η αλήθεια είναι ότι συνέβησαν αρκετά καλά και έξι χρόνια μετά μπορώ να τα καταγράψω στο μυαλό μου αφού τα έχω νιώσει πρώτα στην καρδιά μου. Ένα από τα πιο σημαντικά για μένα είναι η δημιουργία αυτού του blog το οποίο έφερε τεράστια γαλήνη στην ψυχή μου όλο αυτό τον καιρό που το δουλεύω. Σιγά σιγά και βήμα βήμα που πρόσφερε παρηγοριά με τη δική μου εμπειρία όπως και με των άλλων γυναικών. Δεν θα υπήρχε αυτό το project αν η ζωή μου ήταν στην κανονικότητά της. Επίσης έγραψα και δύο άλλα βιβλία τα οποία με βοήθησαν να ψάξω και να βρω μερικώς την ψυχική μου θεραπεία. Γνώρισα πολλές γυναίκες με ενδιαφέρουσες ιστορίες και έμαθα από αυτές πώς να χειρίζομαι τον πόνο μου. Διάβασα λογοτεχνικά κείμενα με κύριο θέμα τη χηρεία και εμπλούτισα τη ζωή μου με άλλες κουλτούρες, γνωρίζοντας τον τρόπο που αντιδρούν στο θέμα αυτό. Συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι μόνη στον στενό αυτό δρόμο, ότι όλη η υφήλιος τον ταξιδεύει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Τον καιρό αυτό έχω σχεδόν ολοκληρώσει το τρίτο μου βιβλίο πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, βάζοντας όλη μου την πείρα και τις γνώσεις σε κάτι σαν εγχειρίδιο ή οδηγό, αν μπορώ να το πω αυτό. Το έγραψα για να εκφράσω τι συμβαίνει σε αυτήν την περίπτωση σε μία γυναίκα, τι να περιμένει σε γενικές γραμμές, τι να κάνει να βοηθηθεί και πώς αντιμετωπίζουν αυτήν την κατάσταση άλλες.
Πιστεύω ότι αν το είχα στα χέρια μου στις αρχές του πένθους μου θα με βοηθούσε αφάνταστα. Αυτός είναι και ο λόγος που μπήκα στη διαδικασία να το γράψω. Μου έχουν πει πολλές φορές γιατί δεν τα έκανα όλα αυτά όταν ζούσε ο άντρας μου και ειλικρινά θέλω να γελάσω λίγο γιατί είναι και λιγάκι κωμική η ερώτηση. Ωστόσο η απάντηση είναι εύκολη. Δεν θα μπορούσα να τα γράψω όλα αυτά αν δεν περνούσα μέσα από τη φωτιά του πένθους, δεν θα τα γνώριζα και δεν θα μπορούσε η καρδιά μου να τα εκφράσει. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν, η θλίψη με μετέφερε στο σημείο που είμαι τώρα. Κάπως έτσι τα σκέφτομαι όλα αυτά φίλες μου και εύχομαι και εσείς να καταφέρνετε πολλά μέσα από τις προσωπικές σας εμπειρίες για να βοηθήσετε άλλες περιπτώσεις. Το σημαντικό είναι να νιώθουμε ότι δημιουργούμε ακόμα και μέσα σε σκληρές και άκομψες καταστάσεις!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου