Νένα Μεϊμάρη
Τις μέρες αυτές τελειώνω το βιβλίο μου, ένα είδος εγχειριδίου, όπου αναφέρομαι στην κλασική πορεία της χηρείας. Τι σημαίνει να είσαι χήρα, πώς εκφράζεται στην πραγματικότητα, τι έμαθα από αυτό όλο το σενάριο, τι θα πραγματοποιούσα διαφορετικά τώρα που έχω πείρα και ποια είναι τα πρακτικά θέματα που πρέπει να έχω υπόψη μου για να τα βγάλω πέρα.
Καθώς γράφω, συνειδητοποιώ τις αλλαγές και τη μετατροπή που έχω υποστεί ως προσωπικότητα, ως χαρακτήρα και ως άτομο στην κοινωνία. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι ο άνθρωπος δεν μένει ο ίδιος, ειδικά μετά από εμπειρίες, όπως αυτή της χηρείας. Δεν μπορεί να μείνεις η ίδια, δεν θα τα βγάλεις πέρα στις τόσες αντιξοότητες και στις καινούριες δυσκολίες που αντιμετωπίζεις.
Δεχόμαστε λοιπόν τις αλλαγές, τις αγκαλιάζουμε ως κάτι φυσιολογικό στη θέση που είμαστε τώρα. Παράλληλα προωθούν την εξέλιξή μας κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μάλιστα μας ενθαρρύνουν γιατί βλέπουμε τα θετικά αποτελέσματα που φέρνει κάθε αλλαγή στην ποιότητα της ζωής μας και τέλος μας κάνει και λιγάκι υπερήφανες το γεγονός ότι τα καταφέραμε με το "έτσι θέλω" και αποδείξαμε στον εαυτό μας ότι μπορούμε να επιβιώσουμε και να πάμε μπροστά ακόμη και σε τέτοιες επίπονες συνθήκες.
Αγκαλιάστε τις αλλαγές και μην τις φοβάστε. Κάθε μία από αυτές είναι ευκαιρία να ανέβουμε λίγο πιο ψηλά και να φτάσουμε σε καινούριους στόχους. Στόχους που έχουν μια λογική σήμερα για εμάς!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου