ΧΗΡΑ

 Χήρα. Αρκεί μόνο το άκουσμα αυτής της λέξης για να σου προκαλέσει θλίψη και αίσθημα συμπόνιας, για την γυναίκα που έμεινε μόνη. Αν μου δινόταν η δικαιοδοσία, θα τη διέγραφα από το λεξικό. Θεωρώ ότι στιγματίζει την γυναίκα που χάνει τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. Την υποχρεώνει να εισπράττει τη συμπόνια από ανθρώπους που είναι αδύνατον να καταλάβουν το πώς αισθάνεται, το πώς βιώνει την καινούργια συνθήκη της ζωής της. Η γυναίκα που χάνει τον άνθρωπο με τον οποίο έζησε μια ευτυχισμένη ζωή, γιατί αν δεν έχει ζήσει ευτυχισμένα βιώνει διαφορετικά αισθήματα, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Δεν είναι μόνο ο πόνος της απώλειας, αλλά η ανατροπή μιας ολόκληρης ζωής. Χειραφετημένη ή μη, καταλαβαίνει, ότι πέρα από τον πόνο, πρέπει να παλέψει με συνήθειες, καταστάσεις, φοβίες. Ο πόνος που ξεσκίζει τα σωθικά της, δεν εμποδίζει τις διεργασίες του μυαλού της να της προκαλούν φόβο, να την πανικοβάλουν, για το πώς θα συνεχίζει να ζει χωρίς την παρουσία του αγαπημένου της .Κάποτε είχα διαβάσει ένα στίχο - δεν ξέρω από ποιο ποίημα ή τραγούδι - που τριγυρνούσε στις πρώτες μέρες μετά τον θάνατο του αγαπημένου μου συζύγου, ο οποίος έλεγε « Χήρα να αλλάξεις όνομα, να μη σε λένε χήρα/γιατί κι εγώ γεννήθηκα στον κόσμο δίχως μοίρα.» Σκεφτόμουν τις γυναίκες που δεν είχαν την τύχη να ζήσουν την ευτυχία της συντροφικότητας, σκεφτόμουν τις γυναίκες που έζησαν μέσα σε μία οικογένεια γεμάτη  καταπίεση ή αδιαφορία, τις γυναίκες που έζησαν την κακοποίηση μέσα σε ένα γάμο. Έπαιρνα βαθιά αναπνοή και άλλαζα το σενάριο μέσα στο μυαλό μου. "Ήσουν τυχερή", έλεγα στον εαυτό μου, που "έζησες τόσα ευτυχισμένα χρόνια μαζί του. Αυτά θα σε βοηθήσουν να προχωρήσεις μόνη σου, όχι χήρα, μόνη σου. Θα τα καταφέρεις, γιατί, δεν θα ήθελε ποτέ να σε βλέπει να λυγίζεις". "Μπορείς κορίτσι μου, θα τα καταφέρεις, είσαι δυνατή, μη το ξεχάσεις ποτέ αυτό" ήταν τα τελευταία λόγια του λατρεμένου μου Θ. 

Νένα Μεϊμάρη