Δεν ξέρω αν αυτό που προσμένω υπάρχει.Ξέρω μόνο πως δεν μπορώ να μείνω πια πίσω απ’αυτόν τον μαύρο κι άραχνο βαρύ τοίχο που κουβαλάει όλα όσα υπήρξα : τις αγωνίες,τις προσδοκίες τα αδιέξοδά μου ,όλα όσα με πόνεσαν ,όσα με κράτησαν όρθια,όλα όσα με φυλάκισαν. Νιώθω,όμως, κάθε μέρα να μικραίνει,όχι γιατί αλλάζει εκείνος,αλλά γιατί μεγαλώνει μέσα μου η ανάγκη να δω πέρα από αυτόν.Ο πιο γρήγορος τρόπος να μαραθεί ένα πλάσμα είναι η αναμονή.Νιώθω ότι μαραίνομαι. Νιώθω ότι το μέλλον σαν δύναμη που μπαίνει μέσα μου πριν το ζήσω.Ίσως αυτό να είναι που με τραβάει έξω .Ίσως το μέλλον μου να με καλεί,όχι σαν υπόσχεση,αλλά σαν μια αδιόρατη αναπνοή που θέλει να ενωθεί με τη δική μου.Γέρνω το κεφάλι μου έξω, προσπαθώντας να ψηλαφήσω με το βλέμμα μου κάτι που δεν έχει ακόμη γεννηθεί.Κι όμως φοβάμαι.Όχι το άγνωστο,αλλά το ενδεχόμενο να μην υπάρχει τίποτα εκεί έξω.Να είναι όλα μια προβολή της επιθυμίας μου.Φοβάμαι ότι βγαίνοντας θα μπω σ΄έναν λαβύριθο,παρόμοιο με αυτόν που μέσα του ζω.Ίσως αυτό που περιμένω να είμαι εγώ η ίδια,σε μια μορφή που δεν έχω ακόμη συναντήσει.Κάποιες νύχτες, όταν ο κόσμος ησυχάζει,νιώθω την προσμονή σαν μια λεπτή δόνηση στο δέρμα μου.Σαν να με αγγίζει κάτι που δεν έχει ακόμη όνομα.Διερωρώμαι αν αυτό είναι η ελπίδα.Ξέρω μόνο πως αυτό με κρατά ακόμα ζωντανή.Και ύστερα υπάρχει εκείνη η άλλη φωνή,η πιο σκοτεινή,που μου θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν ανήκει ποτέ ολοκληρωτικά πουθενά.Κοιτάζω έξω αναζητώντας δρόμους που οδγγούν σ' έναν τόπο όπου η ψυχή μου δεν θα είναι ξένη.Νιώθω την ένταση μέσα μου πριν την εκρηξη, μια σκοτεινή σπίθα που γεννιέται όταν η ψυχή ακουμπάει το όριό της.Νιώθω αυτή τη σπίθα να με καίει.Όχι για να με φωτίσει,αλλά για να με δοκιμάσει.Δεν ξέρω αν θα περάσω ποτέ τον τοίχο.Δεν ξέρω αν υπάρχει ένας δρόμος καί για μένα.Ξέρω μόνο πως η προσμονή είναι η πιο βαθιά μου αναπνοή.Η στιγμή όπου ο χρόνος σταματά και με κοιτάζει κατάματα.Κι αν κάποτε κάνω το βήμα,θα είναι επειδή η προσμονή θα έχει γίνει πια κραυγή.Κι εγώ δεν θα μπορώ πια να την αντέξω σιωπηλή.Θέλω να γκρεμίσω τον τοίχο ,να βγώ στο φώς ,να φωνάξω μ΄όλη μου τη δύναμή μου:θέλω να ζήσω ,θέλω «να γιορτάσω ,να τραγουδήσω τον εαυτό μου»*:
*Αναφορά στον πρώτο στίχο του ποιήματος του Walt Whitman “Song of Myself”: « Ι celebrate myself, and sing myself»
A piece of my art : "Προσμονή"
(Μολύβι,κάρβουνο,50x70)
Πηγή: Σταμάτης Παγανόπουλος - Facebook
Νένα Μεϊμάρη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου