23

 Είκοσι τρία χρόνια πέρασαν από εκείνον τον Φεβρουάριο, που έχασα τον άντρα μου. Από τότε, το σπίτι γεμίσε από σιωπή, μια σιωπή που δεν περίμενα.

 Από τότε, έμεινε κολλημένη στις κορνίζες που κρέμονται στους τοίχους... στις φωτογραφίες όπου χαμογελάμε, χωρίς να είχαμε ποτέ φανταστεί ότι ο χρόνος μας μαζί θα τελειώνε μια μέρα ξαφνικά.

 Φέτος, η κόρη μου θα περάσει τις γιορτές, με την οικογένεια του άντρα της. Της είπα να πάει, ότι δεν χρειάζομαι τίποτα και θα είμαι καλά. Πάντα προστατεύουμε τα παιδιά μας, ακόμα και από το νιώσουν άσχημα για το κενό που αφήνει η απουσία τους. Δεν ήθελα να της στερήσω λίγες οικογειακές, γιορτινές μέρες, αφού εγώ χρόνια δεν γιορτάζω τα Χριστούγεννα.

 Μόνη περπατούσα στο σαλόνι και με πλημμύρισαν οι αναμνήσεις, λες και όλα ανήκαν σε μια άλλη μακρινή ζωη, δανεική. Η σκέψη να ανοίξω τα κουτιά με τα χριστουγεννιάτικα για να στολίσω μου έφερε ένα σφίξιμο στη ψυχή.

Να στολίσω δέντρο χωρίς αυτόν;

Θα ήταν σαν να άγγιζω ξανά την ανοιχτή πληγή. Χρόνια τα αφήσα κλεισμένα στο γκαράζ και κάθε Δεκέμβριο θέλω το ίδιο πράγμα: να κλείσω τα μάτια μου και όταν τα ανοίξω να είναι Ιανουάριος. Να έχουν όλα τελειώσει και επιστρέψει στη καθημερινή ρουτίνα.

 Και άρχισαν οι αΰπνίες... 

Κάθε νύχτα, καθόμουν μόνη για ώρες στη μεγάλη πολυθρόνα, περιμένοντας να ξημερώσει. Χαράματα την άκουσα να περνά απέξω και να διαφημίζει τα φθινοπωρινά στολίδια που πωλούσε: ηλιοτρόπια, χρυσά φύλλα, όλα σε ζεστά γιήνα χρώματα. Τα έδινε σε καλή τιμή, το φθινόπωρο έχει τελειώσει. Τίποτα όσα μου έδειξε δεν θύμιζε τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα στολίδια που είχα. Τίποτα από εκείνο το «εμείς». Ίσως γι' αυτό ένιωσα κάτι διαφορετικό. Τα αγόρασα όλα, χωρίς να το σκεφτώ πολύ.

 Σαν τα χέρια μου να ήξεραν τι χρειαζόμουν πριν από την καρδιά μου. Έφερα το δέντρο μόνο από το Γκαράζ και άρχισα να ανοίγω τα πακέτα  Κάθισα στο πάτωμα, στους πρόποδες του γυμνού δέντρου, περιτριγυρισμένη από κίτρινα λουλούδια και φθινοπωρινά φυλλώματα.

Έκλαψα για πολλή ώρα...

Χρόνια με κρατούσα μακριά από οτιδήποτε χριστουγεννιάτικο και από εκείνο το δέντρο.

Έπειτα άρχισα να στολίζω.

Φύλλο, φύλλο.

Ηλιοτρόπιο, ηλιοτρόπιο.

Και για πρώτη φορά μετά από εκείνον τον Φεβρουάριο, δεν ένιωσα καταβεβλημένη από την απουσία. Αυτό το δέντρο δεν είναι δικό μας. Αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο... είναι δικό μου. Και ίσως είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν: κάτι που δεν το αντικαθιστά γιατί ειναι εντελώς διαφορετικό.

 Όταν τελείωσα, το φωτογράφισα και το ανέβασα στα social media μου. Τότε άρχισαν να μου γράφουν ενθαρρυντικά μηνύματα όπως: "Καλό νέο ξεκίνημα."

"Όμορφο που επέστρεψε το φως στην ζωή σου."

" Η ζωή προχωρά..."

Μία γυναίκα μου εμπιστεύτηκε ότι είχε χάσει τον άντρα της: "τα πρώτα χρόνια κάθε Χριστούγεννα, δεν θέλεις να λάμψεις...

απλώς προσπαθείς να αναπνεύσεις." Μου έστειλε και δώρο ένα στολίδι που έφτιαξε η ίδια. Ταίριαζει πολύ με τα χρώματα του δέντρου μου.

 Χθες το βράδυ, τηλεφώνησε η κόρη μου μέσω βιντεοκλήσης. Ξέσπασε σε κλάματα όταν της έδειξα το δέντρο. Μου είπε ότι είναι το πιο όμορφο που είχαμε ποτέ.

 Δεν ξέρει ότι κάθε λουλούδι προέρχεται από δύο άγνωστα χέρια που, χωρίς καν να γνωρίζουν την ιστορία μου, μου πρόσφεραν την τρυφερότητα και την αλλαγή που χρειαζόμουν.

 Τώρα, το δέντρο μου στέκεται εκεί, ανάμεσα στις φωτογραφίες μιας ζωής. Δεν μιλάει για το παρελθόν που έχω χάσει, αλλά για ένα παρόν και το μέλλον που προσπαθώ να ξαναχτίσω. Είναι σαν μια μαρτυρία της πιθανότητας να ξαναγεννηθεί κανείς με διαφορετικό τρόπο, με τον δικό του τρόπο, με τον δικό του ρυθμό.

 Τα πρώτα μου Χριστούγεννα μετά από είκοσι τρία χρόνια σιωπής.

Και τελικά…

Δεν είναι μόνο πραγματικά Χριστούγεννα, είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Κατερίνα Γεωργίου

Πηγή: Facebook group - Ανήσυχα πνεύματα

Νένα Μεϊμάρη