Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φόβος – Χαρά – Ενοχή – Ευτυχία


Νένα Μεϊμάρη

 Αυτά τα θέματα έφερε στη συζήτηση ο Πατέρας Λίβυος στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου "ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΕΝΟΧΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ", από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

 Με τρόπο που σε εμπνέει και σε βοηθάει να σκεφτείς με ποιον τρόπο επηρεάζουν τη δική σου ζωή όλα αυτά, ο συγγραφέας εξηγεί την πηγή του φόβου μας στη χαρά και στην ευτυχία, λες και δεν μας ανήκει ούτε και είμαστε άξιοι να την αισθανθούμε στην καθημερινότητά μας. Αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο, θλίψη και στεναχώρια, οπότε αναρωτιέται τι ψάχνουμε πραγματικά εμείς. Ωστόσο έχουμε κάθε δικαίωμα να νιώσουμε την ευτυχία σε πρακτικό επίπεδο. Είναι ένα δώρο που μας έχει δοθεί και ας μην είναι τα πράγματα όμορφα στη ζωή μας.

 Σκέφτομαι εμάς που έχουμε χάσει τον σύντροφό μας και χτυπηθήκαμε αλύπητα, τι μπορεί να σημαίνει η χαρά και η ευτυχία. Τι μπορούμε να κάνουμε να την κρατήσουμε λίγο παραπάνω, να μας γίνει συνήθεια ας πούμε. Και τι πρέπει να διώξουμε από μέσα μας για να εγκατασταθεί η ευτυχία έστω και σε μικρά πράγματα.

 Γιατί η χαρά και η ευτυχία βρίσκεται σε μικρά και καθημερινά πράγματα. Αρκεί να το θέλουμε, να το επιδιώξουμε, να το προσκαλέσουμε και να το ενθαρρύνουμε. Αυτό θα το σκεφτεί η κάθε μια ξεχωριστά. Το γεγονός είναι ένα, ότι είμαστε σε θέση να το ζήσουμε και να το απολαύσουμε.

 Γράφει στο βιβλίο του «Η ζωή, αδελφέ μου, είναι πολύ μικρή και έχει πολύ πόνο για να ζήσεις χωρίς χαρά. Δεν λέω να την παίξεις στα ζάρια. Δεν λέω να γίνεις αφελής ή αναίσθητος. Λέω μόνο να μην ξεχνάς να χαίρεσαι. Να μην αφήνεις τη σκιά να σε πείσει ότι είναι πιο πραγματική από το φως. Να μην ντρέπεσαι που γελάς, ενώ γύρω σου υπάρχουν δάκρυα. Γιατί το γέλιο σου, όταν είναι καθαρό, δεν προσβάλλει κανέναν. Αντίθετα, είναι ίσως η μόνη ένδειξη ότι υπάρχει ελπίδα».

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...