Έχασα τον παππού μου!!

Jade Banacolta – The Quiet Rich

Μετάφραση Νένα Μεϊμάρη

Έχασα τον παππού μου. Πρόσφατα. Η θλίψη σου χτυπάει την πόρτα σαν ένας ανεπιθύμητος προσκεκλημένος. Σου παίρνει χώρο, διακόπτει τη ρουτίνα σου και δεν σου λέει πότε θα αποχωρήσει. Φαντάσου τον να σπρώχνει βίαια την πόρτα σου και να μπαίνει μέσα ακάλεστος, αλλάζοντας τα αγαπημένα σου έπιπλα, κάνοντας το σπίτι σου δικό του. Μπορεί να εμφανιστεί σε πολλές μορφές. Θάνατος, απώλεια δουλειάς, υγείας, σπιτιού, χώρας, πόλης. Η θλίψη είναι ο συναισθηματικός φόρος που πληρώνουμε για την αγάπη, τη φιλοδοξία και τη σχέση μας με όλα αυτά. Τι κάνω εγώ με αυτό το σενάριο; Θα σας πω με λίγα και απλά λόγια. Κάθε μέρα γράφω για λίγα λεπτά. Γράφω για τον άνθρωπό μου, τα συναισθήματά μου, την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι τώρα. Αυτό με βοηθάει να περιορίσω τη νέα μου κατάσταση σε σημείο που να νιώθω ότι έχω τον έλεγχο. Περπατάω, κάνω κολύμπι, παίζω τένις. Μετατρέπω τον πόνο μου σε φυσική δύναμη. Μαγειρεύω, ζωγραφίζω, ακούω μουσική. Γίνομαι δημιουργική. Κάνω κάτι καλό σε άλλους. Μία καλή πράξη μου δίνει νόημα και παρηγοριά. Θυμάμαι ότι ο πόνος και η χαρά μπορεί να συνυπάρχουν και να συμβιώνουν. Νιώθεις και τα δύο συναισθήματα. Το να γίνω πάλι καλά δεν σημαίνω ότι ξεχνώ. Ωστόσο θυμάμαι με τον τρόπο που θα ήθελε να τον θυμάμαι.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024 Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Περισσότερα »

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...