Τα ερεθίσματα δεν σταματάνε!!

Νένα Μεϊμάρη

 Είχα πολύ καιρό να κάνω κέικ μπανάνας. Μου βρέθηκαν όμως ώριμες μπανάνες και είπα να τις κάνω ένα αγαπημένο κέικ. Πήρα λοιπόν το αντικολλητικό χαρτί να ετοιμάσω τη φόρμα. Ξαφνικά ένιωσα ένα τσίμπημα στην καρδιά μου, έναν πόνο που μου θύμισε τα παλιά. Δεν ήταν παθολογικός πόνος, ήταν ψυχολογικός. Και μετά ήρθε ζωντανή η σκηνή να θολώσει τα νερά μου. Τον ένιωσα δίπλα μου να ξετυλίγει την κόλα, να την παίρνει με προσοχή και να την τοποθετεί με υπομονή μέσα στη φόρμα. Η κόλα εφαρμόζει τέλεια και εγώ την καμαρώνω, όπως συνήθιζα τότε. «Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό» αναπολώ και η απάντηση έρχεται αμέσως, «Ναι μπορείς με λίγη υπομονή». Η νοσταλγία πλημμυρίζει το ''είναι'' μου, μία φρικτή νοσταλγία που με ταλαιπωρεί για λίγη ώρα. Δεν θα ξανακάνω κέικ μαζί του, δεν θα μου κρατάει συντροφιά τέτοια ώρα, δεν θα μιλάμε ενώ χτυπάω τα αυγά, ούτε θα λιώσει τις μπανάνες και θα μου αναφέρει τα γεγονότα της ημέρας. Αυτό έχει τελειώσει και το απεχθάνομαι και το σιχαίνομαι και το θεωρώ ως τη μεγαλύτερη αδικία του αιώνα. Αλλά έχει τελειώσει και εγώ πρέπει να βάλλω τα δυνατά μου να κάνω αυτό που πρέπει να κάνω εκείνη τη στιγμή. Μόνη μου, χωρίς αυτόν. Η φιλία πήρε άδοξο τέλος. Η σχέση υπάρχει μόνο στην καρδιά και στο νου. Τα ερεθίσματα δεν σταματάνε, επιστρέφουν σε κάθε ευκαιρία και ανακατεύουν την καρδιά, τη σφίγγουν, την πιέζουν, τη θλίβουν και μετά επιστρέφουν στη βάση τους, όποια κι αν είναι αυτή. Εγώ λοιπόν τι κάνω σε παρόμοιες στιγμές; Αρχικά ξέρω τι μου συμβαίνει, το θεατράκι το έχω δει ξανά, αναγνωρίζω τη σκηνή, θωρακίζω την καρδιά μου να αντέξει τον στιγμιαίο πόνο, δείχνω γενναιότητα περιορίζοντας τα δάκρυα, συγκεντρώνομαι στη  δουλειά μου και αγνοώ τις σκέψεις της στιγμής. Ο Ψυχολόγος Ε. Ελευθεριάδης λέει μεταξύ άλλων: «Τις σκέψεις δεν τις πολεμάς. Τις αγνοείς τις σκέψεις». Διαβάστε το κείμενό του, το οποίο ανάρτησα στο blog. Σας εύχομαι καλή δύναμη με τα ερεθίσματα που έχουν γίνει μέρος της ζωής μας πλέον!!!