Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μία μόνο ζωή!!!


 Ένα άλλο πράγμα που αναφέρει στην αυτοβιογραφία της η Μέρκελ είναι το εξής: «Όλοι μας έχουμε μία ζωή και δεν πρέπει ν’ αφήνουμε στιγμή να πηγαίνει στράφι». Η φράση με βρήκε στην κατάλληλη στιγμή γιατί και εγώ αυτό σκέφτομαι τελευταία. Αναπολώ τον χρόνο που άφησα να φύγει με τα διάφορα θέματά μου που μετά από καιρό δεν έχουν σημασία πιά. Στο ΕΥΧΡΗΣΤΟ ΛΕΞΙΚΟ Συνωνύμων – Αντωνύμων της νέας ελληνικής γλώσσας του Ηλία και Κωνσταντίνου Τσαβέ, συνώνυμα της λέξης «ζωή» είναι επιβίωση, βίος, ύπαρξη, ζήση, διαβίωση, ζωηρότητα. Αντίθετα: θάνατος, ανυπαρξία, νέκρωση, νέκρα, αδράνεια. Διαλέγουμε λοιπόν τι θέλουμε. Δεν είναι λίγες οι γυναίκες που έφυγαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μετά την απώλεια που έζησαν. Κατά την Μέρκελ δεν πρέπει να αφήνουμε ούτε στιγμή να πάει χαμένη. Η στιγμή, που γίνεται στιγμές και μετά χρόνος και μετά αρκετός καιρός, είναι πολύτιμη και την ζούμε μία φορά. Έτσι λοιπόν έχουμε την ευκαιρία να ξεφύγουμε από την επιβίωση που αναγκαστικά γευτήκαμε και να πάμε στην ύπαρξη, στη ζήση και στη ζωηρότητα. Τα αντίθετα δεν τα πιάνω καν. Δεν τα θέλουμε. Δεν μας χρειάζονται για τώρα. Βέβαια χρειάζεται πολλή δουλειά, ώστε να δείξεις γενναιότητα στη ζωή σου. Θέλει μεγάλο κουράγιο και είναι προκλητικό για την ψυχική μας κατάσταση. Αξίζει όμως να προσπαθήσουμε για εμάς τις ίδιες. Δεν θα μας δοθεί άλλη ευκαιρία. Όλοι μας έχουμε μία μόνο ζωή!!!

 Η Μαίρη Όλιβερ, Αμερικανίδα ποιήτρια λέει «Πες μου τι σκοπεύεις να κάνεις, με την μία και μοναδική, την τρελή και ανεκτίμητη ζωή σου». Αυτές οι σκέψεις με απασχολούν τελευταία, φίλες μου. Καθώς ''ανεβαίνουν'' τα χρόνια μου και καθώς δουλεύω το πένθος μου και την απώλεια καλύτερα και με μεγαλύτερη ευχέρεια, θέλω να επενδύσω στην προσωπική μου ζωή, στις στιγμές που κυλάνε τόσο γρήγορα, στο πραγματικό νόημα και την σημασία της «ζωής».


Νένα Μεϊμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024  Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...

Natalie Cole - Unforgettable [μουσική]

 Natalie Cole - Unforgettable