Κι αν...

 Κι αν σου μιλώ ψιθυριστά,

κι αν σ’ αγαπώ συλλαβιστά,
είναι που σε βλέπω
στ’ όνειρό μου κάτι βράδια,
να με ντύνεις χάδια μεταξωτά...

Είναι που φοβάμαι
μην ξυπνήσω και σε χάσω.
Mήπως σε ξεχάσω, οριστικά...

Κι αν σου μιλώ με μια φωνή
που δεν ακούν οι ουρανοί,
είναι που `χεις γίνει
γελαστή φωτογραφία,
έχρωμη απουσία, όλο νερά...

Είναι που χαϊδεύω
το σακάκι σου τα βράδια,
και φορώ τα χάδια, μαύρα κουμπιά...

Είναι που δε βρίσκω
σε κανένα μονοπάτι,
ένα χαλικάκι του γυρισμού..

Γίνε φωτιά, να σε κοιτώ.
Γίνε τραγούδι, στο στόμα.
Γίνε γιορτή, να ξεχαστώ.
Kρύψου παντού, να σε βρω...

(Mιχ. Γκανάς)

Νένα Μεϊμάρη