Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η δική μου γιορτή

 Η αλήθεια είναι ότι δεν εννοούσα "Καλό μήνα" με τα τριαντάφυλλα στον fb τοίχο μου. Το συγκεκριμένο λουλούδι σημαίνει γιορτή για μένα. Συνήθως γιορτάζω κάτι όταν το παρουσιάζω. Και συνήθως δεν εύχομαι "καλό μήνα" γιατί περιμένω να είναι καλός, άσχετα αν πολλές φορές δεν είναι. Σας ευχαριστώ πολύ, όμως, για τις όμορφες ευχές σας, για έναν καλό μήνα και καλές γιορτές. God only knows πόσο ανάγκη έχουμε όλοι μας για καλά πράγματα στη ζωή μας. Τα σημερινά τριαντάφυλλα γιορτάζουν τα 5 χρόνια από την απώλεια του Ιγνάτιου αλλά και πάλι δεν γιορτάζω την ημερομηνία. Αυτό το έκανε ένας στενός, οικογενειακός  μας φίλος και έγραψε πολύ καλύτερα πράγματα από εμένα. Συγκινητικά και αληθινά, βγάζοντάς τα μέσα από την καρδιά του. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί δεν ξεχνάει ποτέ. Η φωτογραφία είναι για μένα συμβολική και έντονη, να μου θυμίσει τον αγώνα μου τόσα χρόνια, αν και άνισος, την προσωπική μου δουλειά μέρα νύχτα για να τα βγάλω πέρα, την προσπάθεια να φέρω εις πέρας το χαρτοβασίλειο που επικρατεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική, μήνες ολόκληρους να ασχολούμαι με ακαταλαβίστικες λεπτομέρειες, με τα πάνω και τα κάτω, τις πιο πολλές φορές κάτω, με τα δύσκολα και τα εύκολα, τις περισσότερες φορές δύσκολα, με ό,τι συνεπάγεται σε πρακτικό επίπεδο αυτή η διαδικασία σημαίνει σε πρακτικό επίπεδο. Ο δρόμος είναι στενός και απίστευτα σκληρός για όλες εμάς που βρεθήκαμε στην κατάσταση αυτή. Αλλά, όπως συνηθίζω να υπενθυμίζω στις χήρες μέσα από το blog μου, τα καταφέρνουμε και θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας μέχρι το τέλος. Οι δυνάμεις μας, σωματικές και ψυχικές, εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή και καθώς τις έχουμε ανάγκη. Θεωρώ λοιπόν πολύ σημαντικό να γιορτάζουμε με διάφορους τρόπους την νίκη μας όσο μικρή και ασήμαντη μπορεί να είναι. Τα σημερινά τριαντάφυλλα, τα οποία έχω δεχτεί άπειρες φορές στη ζωή μου, είναι για μένα. Καλό μήνα να έχουμε, πρωτίστως με υγεία και μετά, αν είναι δυνατόν, με αγάπη και χαρά!!!

Νένα Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...