Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η δική μου γιορτή

 Η αλήθεια είναι ότι δεν εννοούσα "Καλό μήνα" με τα τριαντάφυλλα στον fb τοίχο μου. Το συγκεκριμένο λουλούδι σημαίνει γιορτή για μένα. Συνήθως γιορτάζω κάτι όταν το παρουσιάζω. Και συνήθως δεν εύχομαι "καλό μήνα" γιατί περιμένω να είναι καλός, άσχετα αν πολλές φορές δεν είναι. Σας ευχαριστώ πολύ, όμως, για τις όμορφες ευχές σας, για έναν καλό μήνα και καλές γιορτές. God only knows πόσο ανάγκη έχουμε όλοι μας για καλά πράγματα στη ζωή μας. Τα σημερινά τριαντάφυλλα γιορτάζουν τα 5 χρόνια από την απώλεια του Ιγνάτιου αλλά και πάλι δεν γιορτάζω την ημερομηνία. Αυτό το έκανε ένας στενός, οικογενειακός  μας φίλος και έγραψε πολύ καλύτερα πράγματα από εμένα. Συγκινητικά και αληθινά, βγάζοντάς τα μέσα από την καρδιά του. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί δεν ξεχνάει ποτέ. Η φωτογραφία είναι για μένα συμβολική και έντονη, να μου θυμίσει τον αγώνα μου τόσα χρόνια, αν και άνισος, την προσωπική μου δουλειά μέρα νύχτα για να τα βγάλω πέρα, την προσπάθεια να φέρω εις πέρας το χαρτοβασίλειο που επικρατεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική, μήνες ολόκληρους να ασχολούμαι με ακαταλαβίστικες λεπτομέρειες, με τα πάνω και τα κάτω, τις πιο πολλές φορές κάτω, με τα δύσκολα και τα εύκολα, τις περισσότερες φορές δύσκολα, με ό,τι συνεπάγεται σε πρακτικό επίπεδο αυτή η διαδικασία σημαίνει σε πρακτικό επίπεδο. Ο δρόμος είναι στενός και απίστευτα σκληρός για όλες εμάς που βρεθήκαμε στην κατάσταση αυτή. Αλλά, όπως συνηθίζω να υπενθυμίζω στις χήρες μέσα από το blog μου, τα καταφέρνουμε και θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας μέχρι το τέλος. Οι δυνάμεις μας, σωματικές και ψυχικές, εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή και καθώς τις έχουμε ανάγκη. Θεωρώ λοιπόν πολύ σημαντικό να γιορτάζουμε με διάφορους τρόπους την νίκη μας όσο μικρή και ασήμαντη μπορεί να είναι. Τα σημερινά τριαντάφυλλα, τα οποία έχω δεχτεί άπειρες φορές στη ζωή μου, είναι για μένα. Καλό μήνα να έχουμε, πρωτίστως με υγεία και μετά, αν είναι δυνατόν, με αγάπη και χαρά!!!

Νένα Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη