Νένα Μεϊμάρη
Ακριβώς αυτό, δεν τον αγνοώ. Δεν αγνοώ τον πόνο μου ποτέ. Τον δουλεύω, βήμα βήμα, κομμάτι κομμάτι, δάκρυ δάκρυ. Με όποιον τρόπο μου παρουσιαστεί, τον αντικρύζω κατάματα και προσπαθώ να τον καταλάβω. Αν χρειαστεί να δακρύσω, θα το κάνω όπου κι αν βρίσκομαι. Αν χρειαστεί να φωνάξω, δεν θα διστάσω να το κάνω. Αν νιώσω λύπη για τον εαυτό μου, θα με λυπηθώ. Στην αναγνώριση κάθε συναισθήματος, (χαρά, άγχος, λύπη, πόνος, αμηχανία, απογοήτευση, ντροπή, ενοχή, ταπείνωση, εκνευρισμός, θυμός, δυστυχία, μοναξιά) και πολλά άλλα, τα δουλεύω ένα προς ένα καθώς εμφανίζονται. Δεν αφήνω κανένα από αυτά να παρκάρει μέσα στην ψυχή μου και να γίνει μόνιμη παρέα. Δεν χρειάζομαι τέτοιου είδους παρέα. Κάποια στιγμή θα νιώσω καλύτερα και αυτό θα μου φέρει την ελευθερία που αναζητώ. Βέβαια ο δρόμος αυτός δεν είναι εύκολος, είναι στενός και μακρύς αλλά θα μου φέρει το αποτέλεσμα που αναζητώ. Η πείρα μου μου δίδαξε ότι ο μόνος τρόπος να νιώσω καλύτερα είναι να ζω στην πραγματικότητα, να καταλαβαίνω τα συναισθήματά μου, να τα αποδέχομαι και στη συνέχεια να τα δουλεύω με επιμονή και υπομονή, έως ότου έρθει κάποια ελευθερία στην ψυχή μου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου