Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σου γράφω γιατί υπάρχεις

Νένα Μεϊμάρη

"Σου γράφω γιατί υπάρχεις" είναι ο τίτλος από το πρώτο μου βιβλίο. Το έγραψα καθ’ ολοκληρίαν για τον Ιγνάτιο στον οποίον και αφιέρωσα όλο τον πρώτο χρόνο γράφοντας σύντομα γράμματα και στέλνοντάς τα στο σύμπαν. Σχεδόν όλα τα κείμενα είχαν και μουσική. Για τρελά πράγματα σας μιλάω αλλά εκεί ήμουν τον πρώτο χρόνο και τον δεύτερο και τον τρίτο, ώσπου προς τον τέταρτο είπα να συνέλθω μια στάλα. Έγραφα λοιπόν ό,τι μου έλεγε η καρδιά μου, τα έβαζε το παιδί της καρδιάς μου στην σελίδα μου στο fb και αυτή όλη η κίνηση ένιωθα πως με βοηθούσε ψυχολογικά. Ήταν το φάρμακό μου μιας και δεν χρησιμοποιούσα τίποτα άλλο. Όταν συμπληρώθηκε μία χρονιά από τον χαμό του, σταμάτησα τα γράμματα. Τότε ήταν που άρχισαν τα μηνύματα από άλλες γυναίκες. Πολλά και ποικίλα, από διάφορες χώρες που ζουσαν φίλοι μας και όχι μόνο. Οι γυναίκες μου έλεγαν πόσο πολύ έχουν βοηθηθεί από τα γράμματά μου, πόσο πολύ κατάλαβαν τι θα πει αγάπη προς τον σύντροφό τους, πόση άγνοια είχαν για τη σχέση τους, πως τώρα έμαθαν να μιλάνε τρυφερά στον άντρα τους και πολλά άλλα τέτοια. Εγώ τότε δεν ενδιαφερόμουν να ακούσω τι λένε γιατί δεν είχα το ψυχικό σθένος και τα μηνύματα με άφηναν αδιάφορη. Πέντε χρόνια και πέντε μήνες μετά, σήμερα δηλαδή, συνειδητοποίησα τη σημασία τους και κατάλαβα ότι η δύναμη της ψυχής μας είναι ικανή να μετατρέψει κάτι πολύ αρνητικό, θλιβερό και λυπημένο σε θετικό, ελπιδοφόρο και χαρούμενο. Είμαστε δηλαδή ικανοί, εμείς οι άνθρωποι, να βγάλουμε κάτι καλό από το άσχημο, ακόμα και όταν δεν το κάνουμε εν γνώση μας. Ο δικός μου σκοπός δεν ήταν να βοηθήσω άλλες γυναίκες, ειδικά την εποχή που δεν μπορούσα να βοηθήσω τον δικό μου εαυτό. Αλλά κάθε εμπειρία μας, μπορεί να μεταλλαχτεί σε μία άλλη, καλύτερη και πιο δυναμική, κάθε λέξη μας έχει την ικανότητα να μιλήσει στην καρδιά κάποιου, κάθε μας κίνηση έχει το μήνυμά της, και στο τέλος τίποτα δεν πάει χαμένο. Η ανακύκλωση σε όλο της το μεγαλείο. Τώρα για την δημιουργική γραφή, τι να σας πω φίλες μου!!! Δοκιμάστε την και θα δείτε μόνες σας!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη