Το κουτί...

 Spring cleaning το λέμε εμείς στην Αμερική και αρχίζουμε το γενικό καθάρισμα του σπιτιού μας. Αυτό άρχισα να κάνω σήμερα αλλά εγώ πήγα κατευθείαν στις γωνιές μου και αποφάσισα να καθαρίσω το τελευταίο κουτί με τα χαρτιά του Ιγνάτιου. Θέλει σθένος και δύναμη αυτό το πράγμα και μετά από 4 χρόνια και 4 μήνες είπα να το τολμήσω. Το κουτί έχει μέσα όλα τα βραβεία του από την Αμερική και ευχαριστίες από διάφορους οργανισμούς στην Ελλάδα. Τα βάζω στην άκρη και προχωρώ στο μεγάλο πλαστικό φάκελο με κάθε είδους χαρτιά. Είναι από την οικογένεια Μεϊμάρη και δείχνουν την ιστορία τους. Το σπίτι που μένω είναι το πατρικό του Ιγνάτιου, έχουν φύγει όλοι από τη ζωή και άφησαν εμένα να το προσέχω!!! Εγώ πάλι το πήρα σοβαρά και το προσέχω σαν τα μάτια μου, όπως όταν ζούσε ο Ιγνάτιος. Κάτι τέτοια κωλύματα είναι πολύ κοινά σε εμάς τις χήρες. Τα χαρτιά είναι τόσο παλιά που πρέπει να προσέχω πώς τα κρατάω, αλλιώς θα διαλυθούν μέσα στα δάχτυλά μου. Διαβάζω, λοιπόν:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

Εν Αθήναις τη 5 Απριλίου 1932

Τεύχος Τρίτον

Το Υπουργείο των Εσωτερικων.....αποφαίνεται ότι ο Ιγνάτιος Ηλία Μεϊμάρης είναι Έλλην υπήκοος, αποκτήσας την Ελληνικήν ιθαγένειαν, δυνάμει της Συνθήκης της Λωζάνης της 30 Ιανουαρίου 1923 περί ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμων.....

Ο Υπουργός

Κ. Λιδωρίκης

Συγκινούμαι απέραντα. Ο πεθερός μου, που ήταν πολύ καλός μου φίλος, μου τις διηγήθηκε όλες αυτές τις ιστορίες και τώρα έχω μπροστά στα μάτια μου το πιστοποιητικό της ιθαγένειας του παππού Ιγνάτιου, του οποίου το όνομα συνεχίζει ο άντρας μου. Υπάρχουν χαρτιά Δημοσίευσης Διαθήκης, Πιστοποιητικο Γάμου των γονέων του,(1951), Απολυτήριον σχολικού έτους 1937-1938, Άδεια Κυκλοφορίας Ποδηλάτου, (1965), Άδεια Θήρας από το δασαρχείο για τον θείο μας, όπου "απαγορεύεται η θήρα του λαγού δια της παρακολουθήσεως των ίχνων επί της χιόνος". Εδώ στάθηκα λιγάκι με απορία, γιατί η άδεια απαγορεύει σχεδόν όλα τα ζώα και δεν καταλαβαίνω σε τι θα χρησιμεύσει στον θείο μας. Μόνο στην Ελλάδα κάτι τέτοιο, υποθέτω!!! Υπάρχει και πιστοποιητικό "Περί της Ιθαγένειας της Πολυξένης Μεϊμάρη του Ηλία", η θεία μας η οποία έφυγε μικρή στο Μεξικό για να παντρευτεί κάποιον άγνωστο και έκλαιγε πολύ αποχαιρετώντας την οικογένεια και ρωτώντας τη μητέρα της "Πού με στέλνεις μάνα;" Αυτήν την ιστορία δεν την άντεχα και έλεγα τον πεθερό μου να σταματήσει γιατί δεν μπορώ!!!

Τέτοια ματαιότητα, φίλοι μου, δεν μπορεί να υπάρχει. Και όμως υπάρχει! Όλα αυτά τα άτομα έζησαν τη δική τους ιστορία, προσπάθησαν να κάνουν την Ελλάδα δική τους πατρίδα, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και σήμερα δεν υπάρχουν παρά μόνο σαν όνειρο. Τι απέγινε όλη αυτή η προσπάθεια; Το μυαλό μου είναι πεπερασμένο να χωρέσει όλο αυτό το μήνυμα, δεν μπορώ!!

Υπάρχουν πολλές αποδείξεις από 5 δραχμές μέχρι αρκετά ευρώ, γιατί κάθε βήμα χρειάζεται και χρήματα. Πολύ παλιά γραμματόσημα σε όλα τα χαρτιά.

Και η ιστορία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με το Ελληνικό Δημόσιο να τραγουδάει το δικό του τραγούδι, με τίτλο, "Show me the money". Καμία διαφορά εδώ και φυσικά παραμένει ένας απίστευτος λαβύρινθος χωρίς κανένα σκοπό αλλαγής.

Τι να πω, φίλοι μου; Ώρες ώρες χάνω τα λόγια μου!! Θα παραμείνω στα λόγια του Αμερικανού συγγραφέα Χένρυ Μίλλερ, ο οποίος είπε: "Πρέπει να δώσουμε κάποιο νόημα στη ζωή εξαιτίας του προφανούς γεγονότος ότι δεν έχει κανένα νόημα".

Καλό βράδυ και καλό ΣΚ σε όλους εσάς που θα γιορτάσετε. Τι άλλο έμεινε εξάλλου;

Νένα Μεϊμάρη