Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Alexei Navalny

 

Από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ πληροφορηθήκαμε για την κηδεία του Alexei Navalny, ηγέτη της Αντιπολίτευσης της κυβέρνησης Πούτιν και "σφοδρότατο επικριτή" του. "Έδωσε τη ζωή του για εμάς", ανέφερε δημόσια μία νεαρή κοπέλα. Παρατηρώ το background με τους ατελείωτους ουρανοξύστες της Μόσχας. Ο κόσμος είναι ντυμένος ζεστά, χοντρά παλτό και με σκουφιά σχεδόν όλοι. Κοιτάζω την θερμοκρασία στη Μόσχα σήμερα, -4 C. Πώς να είναι άραγε η ζωή με τέτοιες θερμοκρασίες για μέρες ολόκληρες; Οι γονείς είναι παρόντες μαζί με πάρα πολύ κόσμο, που τον συνοδεύει με λουλούδια στα χέρια. Αυτοί οι λαοί εκφράζουν την αγάπη τους με λουλούδια, είτε είναι κηδεία, είτε μπαλέτο, είτε η γιορτή της γυναίκας, είτε γενέθλια. Θυμάμαι είχαμε βρεθεί σε ένα μπαλέτο στη Σόφια και οι μόνοι που δεν κρατούσαμε λουλούδια είμασταν εμείς. Για παιδιά δεν υπάρχει αναφορά.  Σήμερα προστέθηκε επίσημα μία ακόμα χήρα στη μεγάλη ομάδα μας. Η συγκεκριμένη δεν είχε άδεια να παρευρεθεί στην κηδεία του άντρα της. Δεν μπορώ καν να το φανταστώ, δεν ξέρω πώς θα βγάλει η γυναίκα αυτή την μέρα της σήμερα. Αυτό που ξέρω είναι ότι ετοιμάζεται να περπατήσει τον Άδη για αρκετό καιρό και μετά, αν είναι δυνατή θα επιστρέψει πίσω στη γη. Για τέτοιο πράγμα μιλάμε, φίλοι μου. Βέβαια αυτή η γυναίκα θα αντιμετωπίσει και το αίσθημα της αδικίας, κάτι που δεν παλεύεται με τίποτα. Διάβασα ότι θα επισκεφτεί την ΕΕ σύντομα όπου και θα μιλήσει για την ιστορία της. Προσωπικά ενδιαφέρομαι να ακούσω τι θα πει στους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι γνώριζαν το πρόβλημα, είμαι βέβαιη. Και είναι λίγο αργά να τη βοηθήσουν άμεσα. Ωστόσο μπορεί ο ακτιβισμός της να βοηθήσει μία άλλη γυναίκα. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να βγει μέσα από τον πόνο και τα βάσανά μας. Για μένα, όσο ήρωας είναι ο Navalny, άλλο τόσο είναι και η χήρα του. Όλη αυτή η ιστορία μου θύμισε το βιβλίο της Άννας Πολιτκοφσκάγια "Η Ρωσία του Πούτιν", που είχα διαβάσει χρόνια πριν και μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής εκείνης. Φυσικά -και δυστυχώς- πλήρωσε την καθαρή φωνή της με τη ζωή της, η τολμηρή δημοσιογράφος. Τι να κάνουμε φίλοι μου; Σ' αυτή τη ζωή αποφασίζεις πως θέλεις να προχωρήσεις, γνωρίζοντας ότι κάθε σου βήμα έχει και συνέπειες. Εύχομαι μόνο καλά στη θλιμένη χήρα. Θα ήθελα να τη ρωτήσω τι νιώθει σήμερα!!!!!!!!!

Νένα Μεϊμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη