Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Alexei Navalny

 

Από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ πληροφορηθήκαμε για την κηδεία του Alexei Navalny, ηγέτη της Αντιπολίτευσης της κυβέρνησης Πούτιν και "σφοδρότατο επικριτή" του. "Έδωσε τη ζωή του για εμάς", ανέφερε δημόσια μία νεαρή κοπέλα. Παρατηρώ το background με τους ατελείωτους ουρανοξύστες της Μόσχας. Ο κόσμος είναι ντυμένος ζεστά, χοντρά παλτό και με σκουφιά σχεδόν όλοι. Κοιτάζω την θερμοκρασία στη Μόσχα σήμερα, -4 C. Πώς να είναι άραγε η ζωή με τέτοιες θερμοκρασίες για μέρες ολόκληρες; Οι γονείς είναι παρόντες μαζί με πάρα πολύ κόσμο, που τον συνοδεύει με λουλούδια στα χέρια. Αυτοί οι λαοί εκφράζουν την αγάπη τους με λουλούδια, είτε είναι κηδεία, είτε μπαλέτο, είτε η γιορτή της γυναίκας, είτε γενέθλια. Θυμάμαι είχαμε βρεθεί σε ένα μπαλέτο στη Σόφια και οι μόνοι που δεν κρατούσαμε λουλούδια είμασταν εμείς. Για παιδιά δεν υπάρχει αναφορά.  Σήμερα προστέθηκε επίσημα μία ακόμα χήρα στη μεγάλη ομάδα μας. Η συγκεκριμένη δεν είχε άδεια να παρευρεθεί στην κηδεία του άντρα της. Δεν μπορώ καν να το φανταστώ, δεν ξέρω πώς θα βγάλει η γυναίκα αυτή την μέρα της σήμερα. Αυτό που ξέρω είναι ότι ετοιμάζεται να περπατήσει τον Άδη για αρκετό καιρό και μετά, αν είναι δυνατή θα επιστρέψει πίσω στη γη. Για τέτοιο πράγμα μιλάμε, φίλοι μου. Βέβαια αυτή η γυναίκα θα αντιμετωπίσει και το αίσθημα της αδικίας, κάτι που δεν παλεύεται με τίποτα. Διάβασα ότι θα επισκεφτεί την ΕΕ σύντομα όπου και θα μιλήσει για την ιστορία της. Προσωπικά ενδιαφέρομαι να ακούσω τι θα πει στους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι γνώριζαν το πρόβλημα, είμαι βέβαιη. Και είναι λίγο αργά να τη βοηθήσουν άμεσα. Ωστόσο μπορεί ο ακτιβισμός της να βοηθήσει μία άλλη γυναίκα. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να βγει μέσα από τον πόνο και τα βάσανά μας. Για μένα, όσο ήρωας είναι ο Navalny, άλλο τόσο είναι και η χήρα του. Όλη αυτή η ιστορία μου θύμισε το βιβλίο της Άννας Πολιτκοφσκάγια "Η Ρωσία του Πούτιν", που είχα διαβάσει χρόνια πριν και μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής εκείνης. Φυσικά -και δυστυχώς- πλήρωσε την καθαρή φωνή της με τη ζωή της, η τολμηρή δημοσιογράφος. Τι να κάνουμε φίλοι μου; Σ' αυτή τη ζωή αποφασίζεις πως θέλεις να προχωρήσεις, γνωρίζοντας ότι κάθε σου βήμα έχει και συνέπειες. Εύχομαι μόνο καλά στη θλιμένη χήρα. Θα ήθελα να τη ρωτήσω τι νιώθει σήμερα!!!!!!!!!

Νένα Μεϊμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...